De wereld volgens Gert-Jaap…

november 30th, 2007

NoRisk

Dat onze bijstandsgerechtigden niet tot de sterkste helden behoren is evident. Anders zou je bij de huidige economische opleving allang de kaartenbak uitgemotiveerd zijn. De conclusie dat de huidige achterblijvers dus een handje geholpen moeten worden, lijkt dan ook gerechtvaardigd en daar is op zich zelf niets mis mee.

Wethouder Florijn heeft daartoe de wereld aan instrumenten bedacht zoals daar zijn, de werkacademie, Reax reïntegratie club, NoRisk polissen voor jongeren en nog veel meer van dat soort niet functionerende prietpraat. De bijstandsgerechtigden worden daardoor vooral van de éne naar de andere kaartenbak overgeheveld met uiteindelijk slechts een cosmetisch resultaat. Zo wordt er juichend verhaalt over een dalend aantal bijstandsuitkeringen, maar gezwegen over 500 mensen die in plaats van die uitkering gewoon een meer dan 100% loonkostensubsidie in een rugzakje meekrijgen. Succes kun je kopen.

Wat onze wethouder echter verzuimd – of gewoon vergeet – is het aanspreken van het lokale bedrijfsleven. Deze mensen zijn over het algemeen erg welwillend om de wat zwakkere medemens vooruit te helpen in de grote boze buitenwereld. Een loonkosten subsidie is daarbij meegenomen, maar over het algemeen niet eens nodig. Wel willen deze ondernemers daarbij zelf een keuze maken voor één van de gelukkigen en niet opgezadeld worden met de keuze van de gemeente. Maatschappelijk ondernemen is immers hot en sexy tegenwoordig.

Met de mond belijden is één, maar zoals de Engelsen zeggen ‘putting your money where your mouth is’, is twee. Dus óók ik de kaartenbakken eens ingedoken en daaruit een potentiële kandidaat opgehengeld. Wij betalen die collega een heel fatsoenlijk salaris, opleidingsplan, ruimte voor eigen initiatief, telefoon van de baas etc. etc. Van beide zijden bevalt de wederzijdse samenwerking an sich prima.

Echter heeft onze nieuwe collega wel een vlekje, hij brengt een minder glorieus ziekteverleden mee en daarmee kwantificeerbare risico’s. Dat vindt tenminste onze ziektewetverzekeraar en een materiële verhoging van de ziektewet premies in onderhavige casus is nu net niet acceptabel voor maatschappelijke ondernemers. Dat, plus het feit dat onze nieuwe collega het in zich heeft om er voor langere tijd tussenuit te piepen. Dat is duidelijk een brug te ver. Het contract met onze nieuwe collega loopt binnenkort af. Ik zou het graag verlengen, maar zo zijn de risico’s domweg te groot.

In plaats van meer dan €3 miljoen uit te geven aan loonkostensubsidies, zou de gemeente eigenlijk iedereen met een bijstandsuitkering een zogenaamde NoRisk polis moeten meegeven in het rugzakje. Dat hoeft niet onbeperkt, maar bijvoorbeeld voor een jaar of vijf. Nu dat niet gebeurt, moet de wethouder weer een grotere kaartenbak aanschaffen en heeft hij mijn nieuwe collega dadelijk weer terug. Zonde, want eigenlijk is dat nergens voor nodig. Marco, je weet me vast te vinden.

Leave a Reply

*