De wereld volgens Gert-Jaap…

april 24th, 2007

Werkacademie

Het aantal bijstandsgerechtigden daalt fors in Leeuwarden, zo slaan de verantwoordelijken zich zelf op de borst. Zo zou het aantal bijstandsgerechtigden binnen een jaar gedaald zijn met 600 en voor 2010 ligt een verdere daling met nogmaals 600 in het verschiet. ‘… een grote werkgever uit Leeuwarden onlangs, met inzet van loonkostensubsidie, 125 bijstandsgerechtigden … ‘ én daarin besloten ligt nu nét de nûvere waarheid.

In het persbericht van de afdeling voorlichting wordt iedere lezer afgedaan als zijnde ‘ik is een randdebiel en met zijn alle doen we gezelli mee’. Niet alleen is de daling van het aantal bijstandsgerechtigden volledig toe te schrijven aan WEP’ers, MEP’ers, Rappers, Zappers, blijf-banen en blijf áf banen, ook wordt nog verwezen naar 500 gelukkigen in de werkacademie. De macht van de ‘paper pushers’ overstijgt de macht van het getal … de waarheid is niet leuk. Alsof de termen Werk en Academie in dit kader samen kunnen gaan, veel eerder is dát een belediging voor de studenten in ons dorp.

Daarmee zullen, naar verwachting, de inkomsten en uitgaven in het kader van de Wet Werk en Bijstand in evenwicht zijn. Leuter … leuter …leuter. In heel Nederland daalt het aantal mensen in de bijstand en in Leeuwarden ook. Alleen relatief gezien hier minder dan in de rest van ons kikkerland en dus zal het financieel tekort alleen maar toenemen. Daarvoor hoef je geen visionair te zijn, of eerst de handleiding van de rekenmachine doorgespit te hebben.

Ik word zo moe van dit soort gepresenteerde opbeurende teksten, zeker wanneer dat – de feiten kennende – omtrekkende bewegingen blijken te zijn. Het asperge seizoen breekt aan, dus zijn er 300.000 Polen welkom. Recentelijk werd gemeld dat de asperge boeren hun asperges makkelijk kwijt raken, met name ’s nachts … en dan liggen de hardwerkende Polen echt op één oor!

Alles wordt uit de kast gehaald om de klant aan regulier werk te helpen. Hoezo klant? Klanten zijn koning en zo gedragen zij zich ook. Alles uit kast …. Dream on! Feitelijk zijn er voor het beschikbare budget van 4,3 miljoen al met al 131 mensen de kaartenbak uitgemotiveerd. Ok, we hebben nog even te gaan, maar in potentie ligt hier een riante bezuinigingskans.

One Response to “Werkacademie”

  1. dE BIJSTANDSLAAF Says:
    augustus 11th, 2007 at 09:49

    De nieuwste poging om mensen met een Sociale Dienst uitkering zo snel mogelijk aan het werk te helpen is het prestigeproject van wethouder Marco Florijn onder de naam “de Werkacademie”. Nou ja, aan het werk te helpen??? Je zit vier dagdelen per week achter een computer te staren naar de vele vacatures die voorbij rollen waar je of niets mee hebt, of domweg niet eens voor in aanmerking kunt komen. Af en toe wordt er een zogenaamd “spelletje” in de groep gegooid waar je dan over moet nadenken, met als doel te kijken hoe hoog het intelligentiepeil van de deelnemers is, of om te zien wat die volwassen werkzoeker nou toch zo verkeerd doet bij het solliciteren. Reden genoeg om daar niet op in te gaan omdat het vrij lullig overkomt voor de volwassen deelnemer die heel wat ervaringen heeft opgebouwd op het gebied van het zoeken naar werk. Bovendien horen dat soort “spelletjes” meer thuis in een kinderklasje. Het was dan ook voldoende geweest om 1 dagdeel per week er naar toe te gaan, want per week zie je er niet veel nieuwe vacatures bij komen. In feite zit je er alleen maar omdat het weer verplicht is. Weiger je er naar toe te gaan, dan pakken ze gewoon je uitkering af.

    Alle deelnemers zijn “wild enthousiast”. Tenminste, zo laten ze het overkomen. Stuk voor stuk vinden ze het een grote onzin om naar die zogenaamde “Werkacademie” te gaan. Waar dat “Academie” overigens nou precies voor staat is wat dubieus, maar het klinkt natuurlijk wel heel interessant. Maar goed, het is weer een stukje werkverschaffing en,……. het is er best gezellig en je kunt er af en toe ook nog ontzettend lachen om sommige mensen die, of super ijverig proberen over te komen, of juist heel eerlijk zijn en in de groep zeggen wat ze er nou eigenlijk van vinden. Hoewel het soms erg amusant is dat je van hun gezichten kunt aflezen wat ze werkelijk van iets of iemand denken, valt er op de begeleiding verder helemaal niets aan te merken. Die zijn erg gemoedelijk, vriendelijk en behulpzaam en doen het werk tenslotte ook alleen maar omdat het hun werk is. Daarom proberen ze je van alle kanten een positieve impuls te geven. Sommigen vinden hun werk zelfs zo leuk dat ze erg enthousiast zijn. En plezier in je werk hebben is natuurlijk alleen maar erg positief. Maar dat enthousiasme kan voor een aantal deelnemers soms wel eens wat vervelend overkomen en meer als een aanval worden ervaren dan als een positieve benadering. Vergeet niet dat deze deelnemers er verplicht zitten en niet uit vrije wil. Daardoor kan hun motivatie, enthousiasme, begrip en gevoel voor humor soms heel ver te zoeken zijn. Dus kan het voorkomen dat ze alles als negatief zien.

    Wat af en toe ook niet zo plezierig over komt is dat sommige begeleiders zich soms onbewust laten gelden als docenten van een kinderclubje bestaande uit mensen die vaak beduidend ouder zijn dan hen en ze zien als een stel bemoeizuchtige broekies. Daardoor krijgen sommige deelnemers het gevoel dat ze als kind wordt behandeld, waardoor een stukje minderwaardigheidsgevoel wordt geschapen, met als gevolg dat je het idee krijgt in een kinderklasje te zitten. Maar de begeleiding langzamerhand kennende zal het zeker niet zo bedoeld zijn. In de meeste gevallen betrappen ze zichzelf op iets dergelijks en maken ze er een grapje van. Voor de begeleiding dus niets dan lof.

    Toch blijven de deelnemers volwassen mensen die als een stelletje onnozele sukkels verplicht achter nietszeggende sollicitatie activiteiten aan moeten hollen om te laten zien of je wel enthousiast en gemotiveerd op zoek bent naar een baan. Een lachertje van de bovenste plank dus en alleen maar goed om je acteertalenten te gaan misbruiken. Maar goed, aangezien de meeste deelnemers bang zijn voor eventuele sancties wanneer ze niet als een stelletje kuddedieren achter de nieuwste grillen van de overheid aan hollen, komen ze trouw iedere dag naar de “Werkacademie” toe, wat een aardig bedrag per deelnemer per dag kost. Al die kosten bijelkaar opgeteld hadden ze beter kunnen gaan gebruiken om er voor te zorgen dat de voedselbanken niet meer nodig zouden zijn. Maar waarschijnlijk is dat iets teveel werk, dus dan maar die langdurig werkelozen gaan lastig vallen met dit soort trajectjes.

    Overigens horen niet de langdurige werkelozen in een dergelijk traject te zitten, maar de werkgevers en met name de bedenkers van de regelgeving omtrent de Wet Werk en Bijstand om ze te stimuleren andere arbeidsvoorwaarden te scheppen. Uiteindelijk ligt het aan hun beleid dat de wat oudere werkzoekende praktisch niet meer aan een fatsoenlijke baan kan komen en de jongeren van alle kanten worden uitgebuit voor een habbekrats. De ouderen zijn alleen maar geschikt voor dom productiewerk, een achterlijk schoonmaakbaantje, een geestdodend callcenter baantje of een leuke tijdelijke baan van hooguit een paar maanden om vervolgens weer terug te komen op de “Werkacademie”. Daar schijnen ze goed genoeg voor te zijn. De jongeren mogen eindeloos, vaak meer dan 8 uur per dag in de tuinbouw werken waar de voorzieningen soms allerbelabberdst zijn of mogen ze voor een zakcentje de hele dag vakken vullen, schoonmaakwerkzaamheden verrichten of manusje van alles zijn. Welke werkgever wil nou niet een goedkoop slaafje hebben die alles doet wat je zegt? De ouderen kun je niet zo gemakkelijk sturen en bovendien zijn ze veel te duur. Maar “Werk is werk” wordt er dan steeds onder je neus gewreven. Net of ze geen beter excuus kunnen bedenken. Werk is een bron van inkomsten, niet meer en niet minder en maakt een deel uit van je dagelijkse leven. Dus dat moet op de allereerste plaats leuk zijn. Voor velen is werk een noodzakelijk kwaad omdat je geld moet hebben om je bestaan te kunnen handhaven. En er zullen ongetwijfeld ook mensen zijn die werk zien als een soort van leefwijze omdat ze anders niet zouden weten wat ze dan met hun leven zouden moeten doen. Voor hen is werken een eerste levensbezigheid en moet alles buigen en barsten voor hun baantje. Maar zo zit natuurlijk niet iedereen in elkaar.

    Het is nog steeds een taboe om te zeggen dat je werken niet leuk vind en dat je zaken en bezigheden in je prive leven veel belangrijker vind dan werk. Natuurlijk moet er nadrukkelijk bij worden gezegd dat het niet de bedoeling is om van een uitkering te leven. Maar de obsessie van werken en cariere maken, of een vorm van aanzien hebben in de maatschappij is voor velen toch heel belangrijk. En daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Al die verschillende meningen maken van de mens natuurlijk iets bijzonders. Maar om mensen op deze manier te verplichten een baan te vinden is onbegonnen werk. Ze zijn niet voor niets langdurig werkeloos. Door alle tegenslagen zijn ze het wel best gaan vinden en hebben ze een totaal andere levenswijze opgebouwd, waar een baan niet meer in te passen is. Ze voelen zich afgeschreven en niets meer waard en hebben hun passie ergens anders gevonden. Bijvoorbeeld een zeer gewaardeerde plaats in het vrijwilligerswerk. Want in dat werk weten ze van elkaar dat we stuk voor stuk gewoon “mens” zijn en geen betaalde slaaf die je maar aan de kant kunt gooien wanneer je hem niet meer nodig hebt. Maar dat deze mensen geen betaalde baan hebben, is zeker geen onwelwillendheid. Met name doordat het beleid op het gebied van Wet Werk en Bijstand van alle kanten rammelt en alle regeltjes behoorlijk tegen elkaar op botsen is het voor velen onmogelijk om aan de bak te komen in een passende baan waar je met plezier naar toe kunt gaan.

    Kortom; Een initiatief als de “Werkacademie” is het zoveelste initiatief die uiteindelijk ook een duffe dood zal gaan sterven. Om er voor te zorgen dat iedereen een plekje op de arbeidsmarkt kan krijgen, zal toch het beleid behoorlijk moeten worden omgeschept. De werkeloosheid ligt over het algemeen niet aan de werkzoekende, maar aan de regelgeving. Deze geeft de werkgever geen enkele impuls om een oudere aan te nemen of een jongere met respect te behandelen en het zelfde uit te betalen als een volwassene. Daardoor is een maatschappij ontstaan waarin het respect en een fatsoenlijke behandeling van werknemers op een zeer laag pitje is komen te staan. En de gemeente maar roepen dat de werkeloosheid daalt. Maar ze zeggen er niet bij dat diegene die in een reintegratietraject zit, namelijk niet meer in de werkloosheid-statistieken voor komt. Uiteindelijk wordt de belastingbetaler ook nog eens voorgelogen. Blijkbaar zijn er teveel linkse lieden die met behulp van de belastingcenten van hardwerkende mensen, zichzelf een lekkere integratiesubside toekennen en zo zelf uit de uitkering vandaan blijven. Sluipenderwijs is de nietsvermoedende werkzoekende een slaaf van deze maatschappij en van het beleid geworden. En daar kan ook een “Werkacademie” helemaal niets aan veranderen, maar wel stimuleren.

Leave a Reply

*