De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for november, 2016

De linker schoenen van groene exploitanten

donderdag, november 17th, 2016

Er is nieuws onder de zon, of eigenlijk niet alleen onder de zon, maar ook voor windstroom. Brussel is voornemens om de voorrang voor zon- & windstroom op het net af te schaffen. Zie http://bit.ly/2fIexxt & http://bit.ly/2fb92YA. Heel duurzaam Europa in de stress, maar de Nederlandse media hebben het óf niet opgepikt óf de gevolgen daarvan niet begrepen.

Om te beginnen, is het een zeer verstandig voorstel. Voorspelbaar en eigenlijk ook onvermijdelijk. Wanneer je een vrije Europese energiemarkt wilt opbouwen, kun je kwalijk de belasting betaler voor de eeuwigheid opzadelen met het weg masseren van de groene exploitatie verliezen.

Zonder subsidies zou er in Nederland geen windturbine staan en geen zonnepaneel op een dak liggen. Maar die subsidies zijn geen gratis geld, zij worden opgebracht via belastingen en via de energienota. Het energie akkoord behelst zo een fenomenale inkomens overdracht van gezinnen naar de groene energie exploitanten.

Gezinnen worden armer en ontwikkelaars van groene stroom plannen schathemeltje rijk. Er gaan miljarden in om. De begrotingen van defensie, ontwikkelingshulp of onderwijs, zijn daarbij slechts een afrondingsverschil. Zie daar waarom links elitair Nederland erbij staat te juichen, maar de SP bijvoorbeeld op zijn minst ambivalent is.

Je kunt het subsidiëren van groene dromen ook kwalijk duurzaam noemen. Er komt een dag dat domweg het geld op is. Die dag kon weleens veel dichterbij zijn, dan onze hernieuwbare vrienden vermoeden. Het gegeven dat de nieuwe Amerikaanse president Dhr. Trump wellicht veel niet kan, maar wél kan rekenen – zal dat proces eerder versnellen dan vertragen.

Groene stroom leveranciers verliezen dus na 2020 hun bevoorrechte positie, waarbij zij altijd een klant hebben. Vergelijk het met het produceren van uitsluitend linker schoenen, waarbij u verplicht bent deze te kopen. Je kunt de producent verplichten om voortaan ook rechter schoenen te produceren (leveringsplicht van back-up stroom) of de afnameplicht laten vervallen. Beiden zijn effectief één kant van dezelfde medaille. Brussel heeft gekozen voor optie twee.

Als eigenaar van een windpark word je hier natuurlijk niet vrolijk van. Die moet aan de voorzijde stroom leveren wanneer er vraag naar is – tegen een concurrerende prijs. Is ‘fossiele’ stroom goedkoper en/of waait het niet, dan zal de ‘klant’ een andere keuze maken. Economisch bezien is daarmee overtollige windstroom gewoon afval, de exploitant zal moeten betalen om het kwijt te raken.

De windpark exploitant kan hoogstens aan de achterzijde een contract met de lieve Heer afsluiten. Vanaf nu waait het voortaan op maandag, dinsdag en woensdagen. Zonder afname plicht voor windstroom – en zonder contract met de lieve Heer over de hoeveelheid wind – is elke windturbine businesscase verloren. Er zal vast een overgangsregeling voor bestaande windparken en zonneweides komen, maar met de wisseling der krachten zal die ook niet duurzaam blijken.

De groene budgetten zijn inmiddels zo hoog opgestapeld dat de rijken zich niets eens meer hoeven te bukken om uw gratis geld op te rapen. Met recht, de armen worden armer en de rijken worden rijker.

Zonder contract met de lieve Heer over de hoeveelheid wind, is elke Euro geïnvesteerd in windstroom weggegooid geld. De klant wil namelijk stroom wanneer die het nodig heeft en niet wanneer het waait of de zon schijnt.

Met het afschaffen van de verplichte winkelnering – de voorrang voor groene stroom op het net – zullen de hernieuwbare exploitanten de grootst mogelijke moeite hebben om hun stroom rendabel te verkopen. De subsidies daarop zullen dan dus ook navenant dalen en de inkomensoverdracht van arm naar rijk daarmee ook.

Daarom is het voorliggende EU voorstel ook uitstekend, behalve natuurlijk wanneer je aandeelhouder bent van een windpark of zonneweide.

Hoe duurzame plannen rollen – Tom Poes & de Salami tactiek

zaterdag, november 5th, 2016

Een voormalig CDA politicus in een kleine gemeente wilde welwillend meehelpen de wereld te redden en besloot een zonneweide te ontwikkelen & exploiteren. Een stuk braakliggend grond op een industrieterrein leek daarvoor het meest geschikt.

Logischerwijze werd er begonnen met het ‘business plan’ om te kunnen bepalen of zoiets rendabel zou kunnen zijn. Dat bleek niet het geval zonder subsidie en aldus werd er een SDE+ subsidie aangevraagd en verkregen. Maar ook met die SDE+ subsidie en een enthousiast dicht gesmeerde business case bleek het niet mogelijk om ons zonnepark gefinancierd te krijgen.

De hulp van Tom Poes was nodig, verzin een list! En zo geschiedde. Wel meer listen dan slechts één. Uiteraard werd begonnen met de nodige groene kretologie, u kent het wel. Groen, de wereld vergaat, draagvlak, van onderen op, fair Trade, coöperatie, werkgelegenheid, slim en zo werd de brochure verder duurzaam ingekleurd. Maar ja, praatjes vullen geen gaatjes. Hoe duurzaam innovatief eerlijk klimaatneutraal ze ook zijn.

Aldus werd het Provinciaal duurzaam investeringsfonds bijgeschakeld. De ‘gratis geld’ pot van de groene adepten op Provinciaal niveau. Bedenk daarbij dat de eerste doelstelling van overheids (provinciale) subsidie regelingen is, om het geld kwijt te raken. Anders is immers de subsidieregeling mislukt, het beoogde doel niet gerealiseerd. De belastingbetaler betaalt.

Deze fonds manager beoordeelt de ‘business case’ en is bereid mede te financieren. Lees: het risico deels te dragen. Waarna ook een ‘groene’ bankier bereid is, om een hypotheek op de braakliggende grond te verstrekken. Risico management, maar vooral voor groene bankiers met de grond als zekerheid. De groene website gaat dan wel over klimaat reddende emotie, maar uiteindelijk heeft onze groene bankier ook gewoon een hypotheek. De gemeente was overigens bereid die grond onder de marktprijs te verkopen.

All good ends good, zou je zeggen en ons zonnepark gaat enthousiast de zonnepanelen verkopen – aan de gemeentelijke inwoners – met als rendement de zonnestroom. Ondanks de duurzame folder valt de verkoop daarvan binnen de kleine gemeente nogal tegen. Er is na maanden reclame, folders lopen, advertenties, huisbezoeken, incentives etc. amper een paneel verkocht.

In de echte wereld zijn mensen namelijk zeer klimaat bewust, het moest alleen geen geld kosten. Tom Poes mag wederom een voorstel doen. En zo geschiedde. ‘Waarom stel je aan het bestuur van onze gemeente niet voor, dat zij een deel van de zonnepanelen kopen? Iets met dam én eerste schaap, onze CDA wethouder als ‘beleggingsadviseur’. Gebruik de groene stroom daarbij als aflaat richting de gemeente, het genereert direct inkomsten en kan in de folder – excuus, brochure – aan die gemeente refereren. Onze wethouder ook enthousiast, immers onze gemeente wordt ook duurzaam. Noem het vooral ‘klimaat neutraal’.

En zo geschiedde. Onder luid applaus ging de gemeenteraad – vorig jaar – akkoord met het voorstel om duurzaam te worden tegen de hoofdprijs. Van onderop – de gemeenteraad – werd er besloten de risico’s van een zonnepark af te wentelen op de lokale belasting betalers. De gemeente zou een lening verstrekken zonder zekerheden. Op basis van de externe expertise van het provinciaal duurzaam investeringsfonds hadden de raadsleden afdoende vertrouwen in de zonnestroom ondernemer. Het Raadsbesluit werd genomen en het CDA stond vooraan. Parijs had net geleerd dat de bevolking gered moest worden.

Maar toen …

Een klein jaar later kwamen de initiatiefnemers van onze zonneweide opnieuw bij de CDA wethouder. Ook mét de gemeente als beleggingsadviseur werd er geen zonnepaneel verkocht. Mensen zaten blijkbaar niet te wachten op de welvaart van zonnestroom. Het is voor de inwoners domweg goedkoper om af te zien van deelname in ons zonnepark. Tijdens dat overleg werden de Tom Poezen maar weer eens rijkelijk uitgeserveerd.

Niets nieuws onder zon, maar bijzonder wordt het in dit geval wel.

Onze zonnepark exploitant had een hernieuwd voorstel – crowdfunding. De firma Greenchoice had samen met haar ‘partner in crime’ de firma ‘Zonnedelen’ (een dochter van GreenChoice) een beter voorstel. Greenchoice zou alles regelen – inclusief de crowdfund actie. In plaats van dat de gemeente eigenaar zou worden van een aantal panelen, hoefde zij slechts de financieringsrisico’s over te nemen (gratis geld uitlenen zonder zekerheden). Dat de crowdfund actie een doorslaand succes werd, behoeft verder geen betoog. Immers alle risico’s werden verlegd naar het enthousiasme van het gemeente bestuur (B&W).

Het provinciaal fonds ‘duurzaamheid’ & de initieel benaderde bankier, stapten uit. Of ze waren niet meer nodig, te duur, of ontbeerden vertrouwen in de voorliggende business case. Hoe het ook zij, zij werden vervangen door een andere groene bankier (met hypothecaire zekerheid) & de crowdfund actie.

Het genomen Raadsbesluit werd/wordt dus niet uitgevoerd, immers de onderliggende business case is op materiële punten gewijzigd. Voortschrijdend inzicht kán, wat niet kan is een lokaal bestuur wat eigenhandig aan Raadsbesluiten een creatieve invulling geeft. Onze wethouder besloot in haar wijsheid anders.

Daarmee passeert deze wethouder het ‘budget recht’ van de Raad. Een politieke doodzonde. Maar de groene idiotie staat erbij te applaudisseren en breekt de democratische verworvenheden stukje bij beetje af.

En zo worden verliesgevende zonneweides en masse politiek doorgedrukt met de zogenaamde Salami tactiek. Elke keer een plakje en daarna roep je dat er geen weg terug is. En wie dit duurzaam mag betalen, is wel helder. Dat is de belasting betaler. De democratie kent uiteindelijk zo maar één winnaar, de duurzame exploitant van uw belastinggeld …

Wordt binnenkort vervolgd … dan over ‘investeren in windparken als publieke taak’.