De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for augustus, 2015

Belastinggeld in het windcasino op groen … de bank wint!

zondag, augustus 30th, 2015

Er zijn allerlei redenen te bedenken om over te willen gaan naar duurzame energie. ‘Het redden van het klimaat’ is daar overigens niet één van. Klimaat retoriek is enkel een kapstok om de maakbare samenleving alsnog op de agenda te houden – en uiteraard de klimaatruif gevuld te houden.

Geen enkele klimaat voorspelling is dan ook ooit uitgekomen. Veel verder dan het continue uitstellen van de ondergang van de wereld, zijn onze klimaat visionairs dan ook niet gekomen. Deze klimaat profeten gebruiken de media als kansel, waarbij het verschil met andere religies voornamelijk bestaat uit de hoogte van de frequentie waarmee.

Vrijwel dagelijks word je op radio, TV en middels (digitale) kranten geconfronteerd met opeenhoping van aantoonbaar onjuiste klimaat prietpraat. Dat Urgenda of Greenpeace überhaupt nog een platform krijgen, zegt alles over het zelf reflecterend vermogen van menige redactie.

CO2 framen als ‘milieuvervuiling’, is wellicht goed voor de marketing maar slecht voor de mensheid. CO2 is namelijk een eerste levensbehoefte. Het grootste broeikasgas is waterdamp en – me dunkt – we zullen water toch niet ook willen verbieden. Al weet je dat met onze groene alfa’s – voorzien van een master ‘wensdenken’ – uiteraard nooit zeker.

Bij die gewenste energietransitie is ook nog eens geen enkele urgentie. Natuurlijke brandstoffen zijn er nog voor eeuwen, waarvan kolen voor de komende millennia. Nieuwe nucleaire brandstoffen (Thorium) zullen er nog lang daarna zijn. Wie de energiemarkt ook maar enigszins volgt, constateert dat we van gekkigheid nu al niet weten wat we met het energie overschot aanmoeten. Als we ooit natte voeten krijgen, is het van de olie en stroom overschotten.

Ook het nieuwe Provinciaal Friese College laat zich niet onbetuigd bij de duurzame hysterie. Windturbines op land zijn dan wel exit, maar zij staat voorlopig open voor participatie in het windpark IJsselmeer. Een 250/400 MegaWatt windpark ‘voor en door de Friezen’.

Dat windpark, wat zogenaamd stroom levert voor 280.000 huishoudens, levert enkel de energie van circa 7.250 Friese gezinnen. Stroomverbruik door huishoudens is maar 2,6% van het totale energieverbruik. Deze exercitie kost wel een slordige €1,5 miljard van uw belastinggeld, om over het circa €100 miljoen kostende aandeel daarboven voor de Friezen maar te zwijgen.

Recente cijfers van de Duitse windindustrie (2014) leren dat van elke MegaWatt aan opgesteld vermogen, slechts 14,8% wordt omgezet in stroom. Dat is één dag per week! De andere zes dagen is de turbine stuk, omgewaaid of staat te wachten op wind. Duitsland bouwt inmiddels dus maar weer extra kolencentrales.

Ons geplande Friese windpark wordt een financiële bleeder van jewelste. Productie & levensduur worden zwaar overschat, evenals toekomstige stroom prijzen. Recentelijk zijn 100.000 Duitse participanten hun inleg kwijt geraakt – failliete windparken. De zo solide business case, bleek de risico’s te hebben onderschat.

En wat willen onze Friese duurzame vrienden in het Provincie Huis? Die staan vooraan om uw belastinggeld in dit windcasino op groen in te zetten, de bank wint. Volgens de groene religie bestaan er immers geen duurzame verliezen, enkel duurzame tekorten aan subsidies.

Wanneer Friezen hun eigen eigen geld letterlijk willen zien wegwaaien … vooral doen! Maar het met belastinggeld duurzame dromen najagen, kunnen we beter overlaten aan Don Quichot. ‘Door de Friezen’ – krijgt zo opeens een héél andere lading, vooral een zeer kostbare.

Uw gehaktbal als fossiele subsidie …

zondag, augustus 16th, 2015

Dat groene energie plannen niet zonder subsidies kunnen, is genoegzaam bekend. Alleen al voor de wind-energie plannen wordt de komende 15 jaar een bedrag van circa €75 miljard uitgetrokken. Daarmee is die jaarlijkse windsubsidie vergelijkbaar met het totale defensiebudget of ontwikkelingshulp.

Met als argument – ‘de wereld moet gered worden en wel nu’ – wordt een ordentelijke ‘kosten/baten analyse’ stelselmatig geweigerd. De legitimiteit van ‘groene’ subsidies wordt domweg afgedaan met; ‘we subsidiëren toch ook fossiele brandstoffen’. Ondersteunend daaraan wordt er een keur aan – wensdenken – rapportages opgevoerd. Daarin wordt vermeende milieu schade opgevoerd als fossiele subsidie. Natuurlijke CO2 als het gif van de moderne tijd.

In hoeverre menselijke CO2 uitstoot leidt tot een (politiek) klimaat Armageddon is onbekend. In ieder geval is een ruime meerderheid van de klimaat wetenschappers dienaangaande optimistisch – CO2 is géén milieu vervuiling. Nu de meeste media en politici nog.

Subsidies op fossiele brandstoffen bestaan daarentegen wel degelijk. Met name in de derde wereld landen zoals Noord-Afrika – maar ook in Iran, Venezuela en Rusland – worden de liters aan de pomp riant gesubsidieerd. China, India en Indonesië doen grappig goed mee. Door de dalende olieprijs is wereldwijd de subsidie aan fossiele brandstoffen overigens met een derde gedaald – tot een slordige $330 miljard jaarlijks.

Maar waar zijn dan de fossiele subsidies in de US, Canada, EU of Australië gebleven? Een ieder kan dat lezen in een vaak – door de groene gelovigen – geciteerd IMF rapport. Helaas bestaat de grootste groene kwaliteit, vooral uit het diagonaal lezen van een persbericht én níet van het onderliggende rapport.

$650 miljard aan ‘fossiele subsidies’ bestaan uit schades aan snelwegen, ongevallen en files. €2.700 miljard aan wereldwijde ‘lokale CO2 vervuiling’ en $1.250 miljard aan ‘klimaat opwarming’. Of te wel, ruim 90% van de gehypte ‘fossiele subsidies’ bestaan uit dogmatisch bedachte maatschappelijke schade.

Dat uw gehaktbal onder het láge BTW tarief valt, telt als ‘fossiele subsidie’. Zorgkosten ten behoeve van verkeersslachtoffers – lagere energiebelasting voor de glastuinbouw, ‘fossiele subsidies’. Dat de NS als grootgebruiker van stroom, een korting daarop bedingt … ‘fossiele subsidie’.

Aperte idiotie, in onze ‘vrije’ wereld bestaan fossiele subsidies niet! In die ‘vrije’ wereld bestaan er subsidies voor groene idealen. Dat we daarmee belastinggeld – ook van de allerarmsten – uitgeven aan het najagen van groene dromen, is blijkbaar irrelevant.

Onze kinderen en kleinkinderen kunnen niet anders dan meewarig kijken naar hun verleden. Een tijdperk waarin religieuze emotie, een gesubsidieerde voorsprong kreeg op de ratio.