De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for januari, 2013

De zielige IJsbeertjes Marketing als Hoax

donderdag, januari 31st, 2013

De discussie over het klimaat en als afgeleide daarvan energie, wordt sinds kort aangevuld met ontwikkelingshulp en het adagium ‘biodiversiteit’. Vier beleidsvelden welke weliswaar raakvlakken kennen maar ook niet meer dan dat. Er zijn wel twee grootste gemene delers te benoemen. De aaibaarheidsfactor (lieve ijsbeertjes die om mama ijsbeer heen drentelen op een 65” flatpanel HDTV) én de subsidie ontvangers daarmee annex.

De afdeling ontwikkelingshulp zag de subsidiestromen verlegd worden naar de klimaatadepten ter voorkoming van een klimaat armageddon. Windhandel doet nogal grappig goed mee. Van uw energienota gaat jaarlijks €750,- naar groene subsidies en dat wordt alleen maar meer. Uw belastingbijdrage, waarvoor dank.

Politiek gezien een draaiknop zonder einde. De wegenbelasting is ook zo ooit begonnen. Voor wie aan de subsidiekraan lurkt… het paradijs op aarde. We weten wat het oplevert, maar niet wat het kost. Overigens weigert het openbaar bestuur telkenmale een kosten-baten analyse te maken. Zo de moord toch uitkomt, dan pas nadat ik in het hemels paradijs gearriveerd ben.

Dat bij deze miljarden uitgaven de budgetten voor ontwikkelingshulp – om preciezer te zijn, de budgetten voor het management van de Oxfam Novibs en consorten – onder druk komen te staan is evident. Ergo, binnen het ontwikkelingsmetier werd het tijd voor het ‘Huub Huub Barbatruc’ moment. En dat werd gevonden. Het Tom Poes verzin een list momentum werd vertaald naar ‘biodiversiteit’.

Lenie het Hart is groot geworden met wollige zeehondjes, Greenpeace met zielige walvissen, Marianne Thieme met haar weerstand tegen plofcavia’s in bierbeslag. Dus waarom als ontwikkelingsmanagement de IJsbeer niet in de strijd geworpen …

Door klimaat opwarming verdroogt Afrika (de hongerige buikjes van vroeger). Dat komt door de Noordpool, het ijs smelt en dus gaan de IJsbeertjes dood. Marketing technisch redelijk briljant en succesvol. Biodiversiteit als legitimatie om bij de subsidiepotten te komen die tegen de plinten opklotsen. Hoezo is het budget ontwikkelingshulp verlaagd – het is nog nooit zo hoog geweest. Alleen nu noemen we het klimaat en als concreet uitvloeisel biodiversiteit. Missie geslaagd en de salarissen aan de top weer voor decennia verzekerd.

Alleen zijn er nog nooit zoveel ijsberen geweest als nu. De Amerikanen hebben namelijk in 1975 (o.i.d.) een jachtverbod ingesteld. Bultruggen – een slordige 50.000. Dat er eens ééntje strandt op een zandbank is ook natuur – en reden voor een stille tocht natuurlijk. Korenwolven – ze worden tegenwoordig door activisten in Rotterdam gekweekt om uit te kunnen zetten tegen de aanleg van infrastructuur. Canada zit met een surplus van 400.000 zeehonden opgezadeld. Zwijnen op de Veluwe, Bambi’s in Drenthe etc. etc.

Hilarisch vind ik nog steeds de verdubbeling van de Waldwei van Leeuwarden naar Drachten. Een weg heeft daar een zandtalud nodig, zonder zinkt het asfalt in no time af. Op weg naar duistere onderaardse krochten. Tot ieders verbazing trok dat zandtalud beestjes aan, in dit geval de zandhagedis. Je verwacht het niet. De overheidsbioloog heeft er jaren over gedaan – 25 jaar – om deze zandhagedis te vangen en aan de andere kant van de sloot weer uit te zetten. Wat denk je? Blijkt onze zandhagedis een uiterst kundig zwemmert te zijn … 25 jaar lang. Ook biodiversiteit.

Biodiversiteit is als marketing instrument bij voorbaat een doorslaand succes – kijk ook maar naar de Furby. Geef iets een gezicht en het wordt vanzelf zielig én dat geldt niet alleen voor biodiversiteit. In werkelijkheid is het nog nooit zo goed gegaan met de biodiversiteit sinds wij rivieren schoongemaakt hebben, vervuilde gronden gesaneerd hebben, luchtvervuiling zijn tegengaan. Biodiversiteit is een hoax, een reclame middel. Trap er niet in.

Mag het licht aan ?

zondag, januari 27th, 2013

Eerder erschenen op 4 januari 2013 in de rubriek Te Gast in de Leeuwarder Courant

Bij aantreden heeft het Leeuwarder College besloten te gaan besparen op openbare verlichting door een 1000-tal lantaarnpalen te verwijderen. Nu is er logischerwijze niets tegen op besparen van geld of energie, maar het resultaat moet wel in zeker perspectief gezien worden. De beoogde besparing van €75.000 is amper 0,01 promille van de totale gemeentelijke begroting, maar heeft wel directe gevolgen.

Openbare verlichting is er met meerdere redenen, het is géén uitvinding om maar zoveel mogelijk geld te verspillen. Verlichting voorkomt ongelukken en sociale onveiligheid (enge plekken). Openbare verlichting is ook een taak waarvoor de overheid verantwoordelijk is. Het is namelijk hoogst oncomfortabel om ’s avonds zelf met een staaflantaarn de publieke ruimte op te moeten zoeken.

De gemeente heeft onderzoek gedaan onder Leeuwarders. Daaruit bleek dat de verlichting in het zogenaamde ‘buitengebied’ wel wat minder kon maar de verlichting van wandel- en fietspaden vooral gehandhaafd moest blijven. Een logische uitkomst.

Om één of andere ‘duistere’ reden is die opdracht van de Leeuwarder inwoners vertaald met ‘hoofd fietsroutes blijven we van af, maar de rest kan wel uitgeschakeld worden.’ Daar zijn natuurlijk wel minder drastische alternatieven voor te bedenken zoals dimmen, bewegingssensoren en wat al niet meer. Complete fietspaden in bijvoorbeeld Camminghaburen en Goutum zijn nu in het duister gehuld. De schoolgaande jeugd mag voortaan een mijnwerkers helm dragen met groot licht en een bijbehorende accu vervoeren op de pakjedrager om hun weg naar school en terug naar huis te vinden.

De VVD en D66 stelde daarop vragen aan het college. De antwoorden van het college waren van een onthutsend absurdisme. ‘Uit onderzoek is gebleken dat onverlichte wandel- en fietspaden, de veiligheid bevorderen. Er wordt van onverlichte routes geen – of minder – gebruik gemaakt, zodat het aantal ongevallen afneemt.’ Die redenatie doortrekkend, durven wij – zonder enig onderzoek daarnaar – rustig te verdedigen dat het domweg afzien van de aanleg van wandel- en fietsroutes het aantal ongevallen daarop zelfs naar nihil terugbrengt.

Inwoners van Leeuwarden betalen allemaal belasting en mogen van het openbaar bestuur daar dan ook een tegenprestatie voor verlangen. Eén onderdeel daarvan is dat wij – en onze kinderen – veilig over straat kunnen. Ook wanneer de zon niet schijnt.

Een fietspad is een fietspad en geen spoorzoekers pad. De VVD vindt het onbegrijpelijk dat een gemeente die ‘comfortabel fietsen’ als speerpunt hanteert, begint met het verwijderen van de openbare verlichting daaraan. Wanneer je het fietsen wilt promoten is niet minder maar juist meer verlichting een wens. Ook op de hoofdfietsroutes vanuit de dorpen naar de stad.

Update: Het VVD lichtpunt tbv klachten over openbare verlichting vindt u op http://www.vvdleeuwarden.nl/index.php/lichtpunt