De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for december, 2011

Windhandel als dogma – gefreubel in de marge

maandag, december 26th, 2011

12 December j.l. werd de ‘Windmolen’ brief van het Leeuwarder College in de commissie behandeld. De strekking van deze brief liet aan duidelijkheid niets te wensen over. 1) In Leeuwarden gaan we er niet aan beginnen 2) voor nieuwe innovatieve windmolens gaan we wel ruimte maken 3) kleine windmolens op eigen erf moet kunnen, mits binnen de bestaande plannen en procedures en 4) als er ergens anders een windmolenpark getimmerd wordt, willen we wél participeren.

In de brief staan een aantal elementaire onjuistheden. Het begint al met de volgende volzin “Voor windmolens op de goede locaties op land geldt dat deze rendabel geëxploiteerd kunnen worden.’’

Tot en met 2010 is er in héél Nederland een totaal windvermogen gerealiseerd van 2237 MegaWatt, dit jaar is daar nog 70MW bijgekomen. (dat is in totaal nog geen 5% van de Nederlandse energiebehoefte of te wel – gefreubel in de marge). Wel is er voor een additionele 1500MegaWatt subsidie ter beschikking gesteld (SDE). Zelfs met deze duurzaamheidsubsidies is het blijkbaar onmogelijk om geld te verdienen aan deze windhandel – ook de gesubsidieerde molentjes zijn er niet en komen er niet.

Windmolens zijn véél – mooi, lelijk, klein en/of groot –  maar rendabel zijn ze niet. Bovendien – windmolens gaan ook nooit rendabel worden. De eerste windmolen in Nederland stamt uit 1180 en in de afgelopen 831 jaar is het aantal mogelijke technische innovaties aan die dingen wel gemaximaliseerd. Het rendement van een windmolen is 22% – no more – no less. Het waait niet, het waait te hard, de windmolen is stuk óf de windmolen levert stroom wanneer we die stroom niet nodig hebben – ’s nachts. Het is een uitgekauwde techniek waaraan domweg niets meer te verbeteren valt. De enig nog denkbare rendementsverbetering is te halen uit het bij elkaar zetten van die molens om de onderliggende infrastructuur te kunnen delen. En zie daar, het windmolenpark is geboren.

Het goede nieuws is dus dat we er in Leeuwarden niet aan gaan beginnen. Niet omdat we erkennen dat het geld over schutting gooien is, maar omdat de Provincie het niet toestaat. Enfin, het gaat om het resultaat wat telt en niet het proces daar naartoe. Het slechte nieuws zit verstopt in puntje vier; ‘Als er ergens een windmolenpark neergezet gaat worden in het Friese, dan gaan we wél participeren’.

Niet alleen moet je afvragen of het gemeentelijke taak is om te participeren in wat dan ook én windmolen gefreubel in het bijzonder – je zou ook even kunnen kijken naar de participatie resultaten van de gemeente Leeuwarden in het recente verleden. De lezer zelf kan daar een oordeel over vellen, maar hoopgevend zijn die resultaten niet bepaald – om het maar eufemistisch uit te drukken.

Helemaal een merkwaardige gang van zaken wordt het, wanneer de brief zoals die in de commissie behandeld is – opeens achteraf alsnog blijkt te zijn aangepast;

De provincie stelt een structuurvisie Windbeleid Fryslân en een hierbij behorende plan-MER op. Vaststelling hiervan is voorzien in het najaar van 2012. Deze structuurvisie zal duidelijkheid verschaffen over de ruimtelijke consequenties en het rendement van de door de provincie beoogde locaties. Indien dan blijkt dat er locaties worden afgewezen, zal zowel in het college als in de raad de discussie opnieuw gevoerd moeten worden.

Ergo – zo in de toekomst mocht blijken dat windmolens wél in Leeuwarden geplaatst mogen worden, gaan we weer vrolijk – van voor af aan – opnieuw beginnen. Windhandel als dogma –  vooral duur gefreubel in de marge.

Eric de Noordman

zaterdag, december 17th, 2011

Beter goed gejat dan slecht bedacht – integraal overgenomen van www.ondernemerspleinfriesland.nl

Omstreeks 1990 begonnen de Noordmannen hun plunderingen en strooptochten in Fryslân.
De fameuze hoofdstad van Fryslân wordt tot op de dag van vandaag nog steeds op uiterst gewiekste wijze geplunderd en leeggehaald.

De directe aanleiding voor de strooptochten was een door de Groningers verloren slag in 1989. Onder de naam ‘Herenakkoord’ was de toenmalige CvK Hans Wiegel zijn Groningse collega Henk Vonhoff te slim af.

Dat de ‘heren’ uit Groningen vervolgens de afspraken maar deels zijn nagekomen zal niemand verbazen.
Toch deed deze bijna nederlaag de Groningers erg pijn. De Rode Ridders uit Groningen, die innige contacten onderhouden met de opperridders in Den Haag, gingen in de aanval.

De Groninger Noordmannen bedachten een plan en noemden dat ‘noordelijke samenwerking‘. Sindsdien was de ‘noordelijke samenwerking’ herhaaldelijk het toneel van de Groningse strooptochten. ‘Noordelijke samenwerking’ was in hoofdzaak samenwerking tussen het dominante Groningen en de in de buurt gelegen camping, ‘Drenthe’.

De Groningse rovers en hun Drentse handlangers wisten onder de noemer ‘samenwerking’ meer dan twintig (semi)overheidsdiensten in Leeuwarden te roven en mee te nemen naar Groningen. Bij elke gewonnen slag lieten de Groningers een briefje achter met de tekst ‘bedankt voor de samenwerking en de volgende keer steunen we jullie’.

Elke buit smaakt naar meer en de rovers uit Groningen versmaden momenteel de aloude justitiebolwerken in Leeuwarden. Het Gerechtshof is op dit moment nog een te grote kluif, maar de rechtbank en het O.M. zijn zo’n beetje verorberd. De Friese verdediging zocht hulp bij de Hollanders.  De Hollandse opperridders zeiden tegen de Friezen: ‘Blijf vooral samenwerken’. Opgelucht togen de Friese bestuurders naar huis en thuisgekomen zagen ze weer een kantoorgebouw leegstaan.

De opperridders uit Den Haag lieten de Rijksgebouwendienst burchten in Groningen bouwen, waar de buit uit Friesland werd ondergebracht. Niet alle Friezen waren naïef en lieten zich slachtofferen door te gaan samenwerken. De Friese strijdheer Andries de Jong wist de Prins Bernhardhoeve uit Zuidlaren te veroveren en kaapte de titel ‘World Trade Centre’ weg voor de Groningers.

Door deze actie van de Friezen gingen de Noordmannen zich naast de overheid ook richten op het bedrijfsleven. De Groningers brachten hun meest gevreesde rover in stelling. De slimme en gevreesde Groninger bandiet ‘Eric de Noordman’ bedacht het plan de grootste Kamer van Koophandel in Noord-Nederland, gevestigd nabij het World Trade Center, te gaan roven. De ridders in Groningen achten het plan niet haalbaar.

Bij het roven van overheidskantoren kon Groningen steeds op de steun van de opperridders in Den Haag rekenen. De KvK zal door de Friese ondernemers te vuur en te zwaard worden verdedigd. De slimme bandiet Eric bedacht een plan. Vermomd als directeur kwam hij de KvK te Leeuwarden binnen en omringde zich met blinden en domoren. Onder de noemer van de succesformule ‘samenwerking’ werd de Kamer van Koophandel geroofd en werd de buit trots Groningen binnengebracht.

De blinden en domoren realiseren hun verlies nog steeds niet en ontvangen Eric de Noordman nog regelmatig in hun stad. Bij elk bezoek rooft slimme Eric weer iets mee. Uit het bijna lege gebouw van de KvK wist slimme Eric de Noordman recentelijk nog het handelsregister met 18 werknemers mee te roven naar zijn nest te Groningen.

Leeuwarden Energieneutraal obv zonnecellen kan helemaal niet

zaterdag, december 3rd, 2011

In mijn vorige blogje heb ik voorgerekend dat met behulp van windenergie Leeuwarden in 2186 AD energieneutraal zou kunnen zijn. Op voorwaarde dat de komende 175 jaar de volledige opbrengst Onroerende Zaak Belasting gebruikt zou gaan worden om dat te betalen, de windmolentjes niet stuk gaan, geen onderhoud nodig hebben etc.

Een vergelijkbare berekening is voor zonnepanelen ook te maken. De grootste zonne-energie fabriek in Europa staat in België. Daar wordt op een oppervlakte van 12.000 m2 jaarlijks 270.000 Kilowattuur gefabriceerd. Om 6.100 Miljoen Kilowattuur te fabriceren (het jaarlijks energieverbruik van de stad Leeuwarden) is er derhalve een oppervlakte nodig van 271 vierkante kilometer – volledig gevuld met zonnepanelen.

De stad Leeuwarden heeft slechts een oppervlakte van 80 km2 en het vierhoog stapelen van zonnepanelen is logischerwijze een zinloze exercitie. Overigens moet een zonnepaneel eerst twee jaar energie leveren voordat het paneeltje meer energie levert dan het aan energie gekost heeft om het te maken.

De terugverdientijd van zonnepanelen liggen nog steeds ruim boven de 15 jaar maar die zal de komende jaren snel dalen. De kostprijs is in de afgelopen twee jaar al meer dan gehalveerd. Iemand die nu dus zonnepanelen aanschaft is een dief van eigen beurs, immers zijn die paneeltjes pas terugverdient in 2026 en wanneer je even twee jaar met het aanschaffen, dan ben je in 2020 uit de kosten.

En wie schaft dus op anno nu wél een paar paneeltjes aan om op het dak te zetten … juist de gemeente Leeuwarden. Wie is er dus in 2020 niet energie neutraal … U mag door voor de koelkast. Inderdaad wederom niet de gemeente Leeuwarden.

Energieneutraliteit is een farce en de voorstanders hebben geen flauw benul waar het eigenlijk over gaat. Al die leuke groene dingetjes zijn spielerij in de marge maar hebben met reële verhoudingen niets uit te staan. De demonstranten in Durban kunnen maar beter terug naar de lagere school gaan en de lesjes tellen en vermenigvuldigen gaan herhalen.