De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for november, 2010

Gratis schoolboeken grootste blunder van de moderne geschiedenis

zondag, november 28th, 2010

Onder verantwoordelijkheid van het vorige kabinet (minister Rouwvoet) zijn de gratis schoolboeken ingevoerd. Voor elke leerling is er een budget van €316,- beschikbaar en grosso modo is dat circa €300 miljoen jaarlijks. Het enige wat er goed geweest is aan de introductie van deze gratis boeken regeling, is dat dit min of meer het laatste beleidsterrein is waar de inkomensafhankelijkheid nog niet, in de haarvaten is doorgedrongen. Je kunt erop wachten dat er wel weer één of andere malloot opstaat, die gaat roepen dat de gratis schoolboeken minder gratis moeten zijn voor de kindertjes van overbedeelde papa’s en mama’s.

Voor de inhoud van onderwijs kun je de introductie van de gratis schoolboeken betitelen als de grootste politieke blunder van de moderne geschiedenis. Dat het conglomeraat van educatieve uitgeverijen geen markt vormt, is evident. Tegelijkertijd bestaat het business model van een educatieve uitgeverij uit het bedrukken van papier. Voor de scholen als klant was het oude stramien alleen maar gemakkelijk, men koos een papieren lesmethode en zat daar dan voor een decennium aan vast. Dat de boekenprijzen door het dak schoten werd verklaard uit ‘toenemende kosten en hogere rendementseisen bij de uitgeverijen’. Of te wel, de uitgeverij zette de kraan open en de school schoof de rekening door naar de ouders.

Het moge duidelijk zijn dat voor een verdere distributie van digitale leermiddelen, het verstrekken van gratis schoolboeken nou niet bepaald motiverend werkt. Voor €316 per leerling had bijvoorbeeld elke(!) leerlingen elk jaar een gratis laptop kunnen krijgen. Aangezien de kindertjes maar eens in de vier jaar – give or take – een nieuwe laptop nodig hebben blijft er tijdens een vierjarige schoolcarrière bijna €1.000,- per leerling over om te spenderen aan digitale onderwijsinhoud. Dat vinden de bedrukkers van papier weliswaar niet leuk, maar de overleving van de educatieve uitgeverijen is ook weer niet de eerste prioriteit van de scholen. De eerste prioriteit van scholen is het aanbieden van kwalitatief goed en bijvoorkeur uitdagend onderwijs. En wanneer dat doel digitaal beter bereikt kan worden, moeten we juist géén gratis schoolboeken doneren, maar gratis laptops of what ever.

Zo is bijvoorbeeld uiterst merkwaardig dat schoolboeken onder het lage BTW tarief vallen en digitale leermiddelen onder het hoge BTW tarief. Me dunkt dat juist schoolboeken niet meer onder de eerste levensbehoefte vallen – tenminste niet voor de leerlingen en alleen nog wel voor de uitgeverijen. Het uitdelen van die gratis schoolboeken zet juist een rem op het enthousiasme van de nieuwe generatie leerlingen en docenten en werpt een blokkade op, voor de scholen die wel mee willen naar de nieuwe toekomst.

Het innovatief vermogen van de onderwijsinstellingen wordt belemmerd én daarmee wordt de kwaliteit van datzelfde onderwijs ondermijnt. Om het creatief vermogen van de kindertjes niet verder af te stompen en de kwaliteit van het onderwijs weer op een hoger peil te krijgen, moeten we de gratis schoolboeken zo snel mogelijk afschaffen. Door het vrijvallend budget aan te wenden voor de grootschalige distributie van digitale leermiddelen, kan het onderwijs een stap voorwaarts maken. Voor schoolboeken – waar in sommige gevallen zelfs nu nog met guldens wordt gerekend – is maar één plaats. In de open haard, paasvuur, oud papier … where ever … maar in ieder geval niet op school.

http://nl.linkedin.com/in/gjvanulzen
twitter.com/gjvu

Bordjes, bordjes en weer meer bordjes

dinsdag, november 23rd, 2010

Wie kent A32 komend vanuit Heerenveen naar Leeuwarden niet? De snelweg eindigt bij de kruising met Wirdum en dat is de enige plaats in Nederland die ik ken, waar de maximumsnelheid van 120 kilometer per uur opeens neerwaarts wordt bijgesteld naar 70 km – vlak voor de stoplichten. Al zou je willen, je kunt je daar niet eens aan die maximum snelheid houden. Iemand die met dat bordje 70 in zicht, vol in de ankers gaat, komt een vrachtwagen in zijn nek tegen. Daar helpt een auto vol met airbags ook echt niet tegen. Die vrachtwagens hebben namelijk de onhebbelijke eigenschap nogal veel massa te hebben.

Direct na het bedoelde bordje 70 wordt de maximum snelheid weer opgevoerd naar 100 en vervolgens een paar honderd meter weer terug gebracht naar 70 (kruising Waldwei) Dit ritueel herhaalt zich dan met het bordje maximaal 80, maximaal 70 (kruising Techum), wederom 80 en dan 70 (kruiding Algraweg). Rechtsaf Goutum óf rechtdoor Leeuwarden in, is dan vervolgens maximaal 50 km, degenen die voor linksaf (Algraweg) opteren, mogen daar weer opeens maximaal 100 km.

De welwillende automobilist wordt al met al geconfronteerd met welgeteld negen(!) telkenmale wisselende toegestane maximum snelheden op een stukje autoweg van welgeteld 4000 meter. Gemiddeld elke 450 meter staat er weer een andere verkeersaanwijzing óf te wel, grosso modo elke 20(!) seconden. Verder zijn er nog de bordjes ‘einde autosnelweg’ en ‘begin autoweg’ etc. Vanuit Leeuwarden richting Heerenveen is het van hetzelfde laken een pak, alleen in omgekeerde volgorde.

Of te wel chaos alom, een woud van bordjes en een walhalla voor handhavers met een prestatiecontract. De chaos is dermate groot dat ik uit eigen ervaring heb mogen constateren dat handhavers met laserpiefpafpistolen ook niet meer weten wat de toegestane snelheid is, waarop de heren geacht worden te controleren. Het is niet abusievelijk dat hier met enige regelmaat kleine- en grotere ongelukken plaatsvinden.

Wie hier verantwoordelijk voor is, ik weet het niet en ik wil het ook niet weten. Maar degene die dit soort debiliteit tot norm verheven heeft, mag zijn minst een aanvullende cursus weg-communicatie volgen. Als die cursus nog niet bestaat, zou die voor dit geval uitgevonden mogen worden. Wanneer het de bedoeling is, om vanaf Wirdum de snelheid eruit te halen, prima, maar plaats dan alleen bordjes met maximum snelheid 70 km óf zelfs 50 km. Ik vind het goed, die 50 km wordt ’s ochtends nu toch ook al niet eens gehaald.

We spenderen honderden miljoenen om de doorstroming van het verkeer om- en in Leeuwarden te verbeteren. Zullen we eens beginnen met een paar gelijkluidende bordjes voor weinig?

Armoede beleid Leeuwarden houdt de armen arm en ambtenaren bezig

zaterdag, november 13th, 2010

Afgelopen week is de Leeuwarder begroting vastgesteld door de Raad. De PvdA slaat zich daarbij op de borst dat er wel bezuinigd wordt, maar dat de minima er geen last van zullen hebben. Eerlijk is eerlijk, ondanks dat alles en iedereen zich een enorme inspanning heeft getroost om de begroting een hoger realiteitsgehalte te geven, wijkt de uiteindelijke begroting maar marginaal af van de eerdere college voorstellen.

De voorgestelde bezuinigingen bestaan vooral uit cosmetische boekhoudkundige trucs, waarbij er juist niet wordt bezuinigd, maar het beschikbare budget wordt opgerekt. Tegenvallers schuif je naar achteren en meevallers naar voren en daarmee is het voorspelbaar dat ook in Leeuwarden de VVD het volgende rondje, de financiële shit weer eens mag opruimen. Dat blijkt langzamerhand een na-oorlogse gewoonte te worden.

Zo stijgt de grootte van de groep minima, die ons bestuur wenst te faciliteren jaar in, jaar uit naar langzamerhand duizelingwekkende hoogte. €10 Miljoen plus wordt – jaarlijks – van de opbrengsten van de OZB belastingcentjes onder de goede doelgroep herverdeeld. Een kwart van het lokale belastingmandaat wordt middels gratis PC’s, vrijstellingen en ander goed bedoeld geneuzel over het eigen lectoraat uit de zak van Sinterklaas gelicht – en uitgestrooid. Een kwart van hetgeen steeds minder mensen eerst sociaal moeten ophoesten !!

Wanneer je zelf al concludeert dat er steeds meer mensen onder de armoede regelingen vallen, zou je toch ook mogen verwachten dat ons collegiaal bestuur concludeert, dat haar beleid blijkbaar faalt. De PvdA in Amsterdam heeft dat inmiddels wel gedaan, maar overigens dat strooi-beleid evenmin om electorale redenen willen aanpassen.

In Amsterdam bleek uit dat onderzoek, dat het gevoerde armoede beleid een zichzelf versterkend effect heeft. Het kost steeds meer en steeds minder mensen ontstijgen het – arbitraire – armoede niveau. Het ambtelijk apparaat met deze uitdeel-cultuur annex, groeit, groeit en groeit. In Leeuwarden is dat niet anders. Een incasso-afdeling bijstandsfraude bestaat omgekeerd niet eens. Het bedrag aan terug te vorderen – geconstateerde – bijstandsfraude laat een vergelijkbare trend zien. Het groeit, groeit en groeit.

Wetenschappelijk onderzoek legt feilloos de vinger van falend armoedebeleid op de zere plek – eigen PvdA wetenschappelijk onderzoek !! Samengevat komt men tot de conclusie dat het cumulerend effect van armoede dingetjes (in Leeuwarden inmiddels 175(!) minima aanvullende regelingen, waarvan de helft lokaal) de prikkel tot voorzien in het eigen inkomen, marginaliseert. In normaal Nederlands: Wanneer onze minimisime gewoon aan het werk gaan, houden ze netto minder over. Er is een categorie professionele minima ontstaan – soms zelfs erfelijke overdraagbaar – zij hebben er hun beroep van gemaakt.

De aanzuigende werking van dit soort 5 sterren luxe voorzieningen, wordt vervolgens spijkerhard ontkend. De conducteur in Dordrecht wijst de dakloze zwerver echt linéa recta de weg naar Leeuwarden. De gemeente Leeuwarden zal wel een afdeling hebben, waarbij de vervoerskosten voor deze zwervers, direct aan de NS worden vergoed. De klanten die de Marwei mogen verlaten, vinden omgekeerd hun weg naar het NS station Leeuwarden zelden, de weg naar het loket daarentegen staat in het geheugen gegrift.

De tegenwoordige burgemeester van Dordrecht (jawel, de liberaal Arno Brok) stuurde in een vorige functie zijn daklozen met een taxi naar Leeuwarden. Een efficiency slag, om met diezelfde taxi een paar heroïne verslaafden terug naar Sneek te sturen, weigerde men te maken.

Ook dit jaar kwamen jaarlijks terugkerende – eens maar nooit weer – bedel verzoeken voorbij. De woest gesubsidieerde voedselbank (die gehuisvest is in gemeentelijk vastgoed voor vrijwel nihil), Stichting Respons en de minimale PC’s middels de Stichting Leergeld. Allemaal lovenswaardige initiatieven, maar ieder voor zich eerder probleem versterkend dan probleem oplossend. Je kunt deze moties rustig vast van een nieuwe datum voorzien en vast indienen voor 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 en verder.

Het wordt tijd dat de Leeuwarder rekenkamer – net zoals in Amsterdam – eens objectief onderzoek doet naar de effectiviteit van ons lokaal armoede beleid. De uitkomsten konden weleens schokkend blijken.

http://twitter.com/gjvu
http://nl.linkedin.com/in/gjvanulzen

Kafka en de Klant Contact Centra

donderdag, november 4th, 2010

De Leeuwarder ambtenaar Omer Kaya verhaalt op het grote boze Internet over de superieure dienstverlening van het lokale ambtelijk apparaat aan de Leeuwarder burger.( http://bit.ly/bfIdZe) Eerlijk is eerlijk, de relativering dat ook ambtenaren fouten kunnen maken wordt niet onvermeld gelaten. En zeer vermakelijk verhaalt Omar over een aha Erlebnis met de firma Ziggo. Als klap op de vuurpijl wordt het centrale telefoonnummer van het gemeentelijk Klant Contact Centrum vermeld – voor Leeuwarden is dat +14-058.

Die Klant Contact Centra (KCC), maar ook een keur aan helpdesken – zijn in het leven geroepen omdat die efficiënt zouden zijn. Dat klopt, maar de vraag is efficiënt voor wie? In de regel juist niet voor de klant. Daarin onderscheidt het gemeentelijk apparaat zich in niets van de organisaties die momenteel in de beklaagdenbank zitten zoals Ziggo, UPC, T-Mobile en vele anderen. De voorbeelden zijn legio.

Na het doen van een melding – die overigens keurig wordt verwerkt door het Klant Contact Centrum – blijft het vaak – veel te vaak – oorverdovend stil. De terugkoppeling – of zo u wilt, de communicatie met de burger – laat nogal veel te wensen over. De briefjes met ‘wij hebben uw melding in goede orde ontvangen’ stapelen zich op, maar het probleem wordt zelden opgelost. Je ontvangt die briefjes trouwens ook, wanneer je digitaal melding doet van het één of ander …. Je stuurt een mail en ontvangt papier … logischerwijze.

Zo heb ik een keurige ontvangstbevestiging liggen inzake de doorstroming van diverse sloten bij ons in de wijk, gedateerd op 7 Mei 2009. We zijn inmiddels twee zomers verder, maar serieuze actie of oplossing heb ik niet kunnen constateren. Ook niet na herhaaldelijk aandringen daarop. De verduisteringsoefening welke geëffectueerd wordt, door het niet repareren van lantaarnpalen, begint langzamerhand een spreekwoordelijke status te krijgen. Afgelopen week nog, tijdens de Vliet avond, wist een mevrouw genoeg ontvangst bevestigingen van overlastmeldingen te tonen, dat alleen oud papier opbrengst daarvan, Cambuur wel eens uit de financiële sores zou kunnen halen.

Het reguliere bedrijfsleven – maar ook een keur aan semi-overheidsinstellingen – hebben inmiddels onderkent dat deze callcentra met belscript – juist averechts werken. Mensen willen een probleem niet melden, maar een probleem opgelost zien. Je moet dan ook geen telefonistes achter het helpdesknummer zetten, die hoogstens de vraag kunnen aanvinken. Je moet de mensen achter de telefoon zetten, die verantwoordelijk zijn voor de oplossing van het geconstateerde probleem. Dat kan ook rustig – steeds vaker kun je de behandelend semi-ambtenaar gewoon met een rechtstreeks nummer en rugnummer combinatie gewoon bereiken. Behalve in Leeuwarden. De belastingdienst is ook zo een instituut wat zich zelf verstopt heeft achter een muur van welwillende bel-stagaires.

Wanneer je als gemeente niet – of onvoldoende – uitlegt aan degene die de melding deed, wat de status van de oplossing is – het liefst met een verwachtte doorlooptijd – dan houden mensen vanzelf op met melden. Kijk naar analogie maar naar de aangifte bereidheid bij de politie. Het gegeven dat geen aangifte van een gestolen fiets meer gedaan wordt, wil niet zeggen dat er minder fietsen gestolen worden. Door de gemeente Leeuwarden wordt dat wel als zodanig vertaald. Er zijn minder klachten, dus de bevolking is gelukkiger. Dan kun je maar beter de telefoon helemaal niet meer opnemen, dan zijn de inwoners van Leeuwarden het aller gelukkigst.

Wat dat betreft doet het mij deugd, dat leden van het ambtelijk apparaat nu ook zelf eens geconfronteerd worden met Kafka achtige situaties. Wellicht levert dat het signaal op, om gelijk de rest van de wereld gewoon op te houden met helpdeskachtige Klant Contact Centra en weer gewoon een direct nummer van de behandelend ambtenaar te melden. Ik bel gewoon met deze mensen en wanneer je een vraag stelt, krijg je over het algemeen een heel normaal antwoord. Dat antwoord kan soms onwelgevallig zijn, maar het is inhoudelijk in ieder geval meerzeggend dan ‘wij hebben uw vraag in goede orde ontvangen’.