De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for oktober, 2010

Tijd en bovenal prioriteit

zondag, oktober 31st, 2010

Zo heel langzaam beginnen ook onze vrienden ter linker zijde te begrijpen dat economische groei, absolute noodzaak is, om werkgelegenheid te kunnen behouden of uitbreiden. Economische groei op zich zelf werd voorheen bereikt door een groter gebied te exploiteren en wanneer de grenzen daaraan bereikt zijn, het bestaande gebied intensiever te exploiteren. Wanneer intensieve exploitatie haar grenzen bereikt en leidt tot kaalslag, is innovatie van productie en productie methoden logischerwijze de volgende stap, om de competitie voor te blijven.

Wensen zoals ‘Consuminderen’, de vleesloze dag, meer natuur etc. hebben op dat proces hoogstens een cosmetisch – maar zeker slechts een vertragend – effect. Dat blijkt direct wanneer de consuminderende beurs leeg is, dan heeft bijvoorbeeld energiebesparing opeens amper nog prioriteit. De – internationale – concurrentie heeft geen boodschap aan lokale sustainable – of andere – sentimenten. Wanneer je honger hebt, heb je wel andere prioriteiten. Zo was de ‘grote stap voorwaarts’ van Mao al voorbij voordat de zon daar weer opkwam.

De zo gewenste vergroening is een exponent van een luxe probleem. Reclame is de kracht van de herhaling en dat is hier al niet anders. Duurzaamheid is een containerbegrip, bedenk een zelfstandig naamwoord en je kunt het duurzaam maken. Duurzame werkgelegenheid, duurzame economie, duurzame productie, duurzame uitkeringen, duurzame innovatie, duurzame natuur etc. etc. Het betekent allemaal niets en zelfs wanneer je dat ‘niets’ wilt bereiken, begint dat alles met economische groei – ook óf zelfs juist – lokaal. Die economische groei begint met ondernemen en het wegnemen van obstakels uit het verleden om te kunnen ondernemen.

Ondernemers zijn de afgelopen decennia in de hoek gezet van slavendrijvers, uitbuiters en verwerpelijke grootkapitalisten. Het enige wat deze nutteloze samenscholende groep nog acceptabel maakte was hun belastingbetalend vermogen. Voor de goede orde – het gemiddelde inkomen van een ondernemer haalt modaal (€30K+) niet. Voor elke medewerker in de publieke sector zijn drie ondernemers nodig om die te betalen – en het zal duidelijk zijn, die verhouding halen we in Leeuwarden in ieder geval niet.

Het rechttrekken van een verziekt ondernemersklimaat is niet morgen klaar, dat is een proces van jaren. Het verlagen van de vennootschapsbelasting is daar slechts één onderdeel van – om belasting te kunnen betalen, moet je namelijk wel eerst winst maken. Aanloopverliezen zijn bijvoorbeeld maar marginaal compensabel. Het helpt ook, wanneer er klanten bij je winkel kunnen komen, zonder dat het bedrag bedoeld voor de boodschappen eerst in een parkeerautomaat te moeten verliezen. Het opleggen van een keur aan (lokale) Eco-verplichtingen én belastingen is ook niet echt ondernemersklimaat bevorderlijk.

Ik noem alleen maar het gegeven dat het personeel niet collectief met een auto naar kantoor kan komen, omdat het aantal parkeerplaatsen op eigen terrein wordt beperkt. Of dat het lichtbakje aan het raam – hallo, hier verdienen wij onze boterham en die van u ook – dermate kleine afmetingen moet hebben, dat het lichtje er niet meer inpast.

Het – met veel geld – naar binnen roeien van ondernemers is op deze manier een zinloze exercitie. Het, aan de voorkant van de trein nieuwe passagiers veroveren, terwijl we aan de achterkant complete wagons vergeten mee te nemen werkt contraproductief. Het openbaar ministerie, UWV, kadaster, Kamer van Koophandel zaten in de achterste wagon en hebben inmiddels de afslag naar Groningen genomen. De werknemers van deze instanties wonen (straks) ergens anders en winkelen voortaan ergens anders.

Het personeel van de vliegbasis, maar ook van Friesland Campina, zitten op die trein. Of die trein op korte termijn nog te keren valt? De tijd zal het leren. Bij elke beslissing zou het bestuur zich moeten afvragen of ondernemers daarmee geholpen zijn én zo niet, het plan laten varen. Dat vraagt een cultuuromslag en dan nog – is het rechtzetten van hetgeen scheef gegroeid is – morgen nog niet klaar. Een kwestie van tijd en bovenal prioriteit.

Wie het hardst roeptoetert ….

woensdag, oktober 20th, 2010

Wanneer je maar lang genoeg iets roeptoetert gaan we er vanzelf in geloven. Daarbij is er niets nieuws onder de zon. De voormalige Communistische Partij Nederland is er in de vorm van Groenlinks groot mee geworden en vandaag de dag roeptoetert de Dierenpartij als achtergrond koortje in die maat zachtjes mee. Dat is trouwens diezelfde partij waarbij je nooit iemand hoort over het ontbreken van het democratisch gehalte. Deze dierenpartij is uiteraard niets anders dan de vleesch geworden exponent van een aantal terroristen, die voor de bühne graag van hun spreektijd gebruik willen maken. Gelukkig mag dat in Nederland – nog steeds.

Wereldwijd geven we zo miljarden euro’s uit aan een vermeend klimaat probleem en in het Friese roeptoeteren we rustig mee. Elke vorm van zelfstandig denkend vermogen wordt in de kiem gesmoord, want wij hebben besloten dat er een klimaatprobleem is. Dat is bon ton. Dat de ter zake deskundig geachte wetenschappers het onderling al niet eens zijn, past niet in die groene gedachte van de vrije wereld én dus worden die geluiden volstrekt genegeerd. De opeenstapeling van weggesmeten belastinggeld wordt uitsluitend als collectief gevoeld en vooral niet individueel benoemd. Dat je – door er mee op te houden – de energierekening niet eens meer terug kunt vinden, moet je vooral niet hardop zeggen. Overigens geldt hetzelfde voor bijvoorbeeld het scheiden van afval, ook zo’n opvoedkundig dingetje.

En Leeuwarden roeptoetert in de vaart der volkeren rustig mee. De lokale bevolking moet uiteraard wel opgevoed worden met een onzinnig klimaat probleem en dat mag wat kosten. Een keur aan idioterie heb ik in die richting voorbij zien komen. Bijvoorkeur verpakt in pakpapier met diagonaal een sticker minima beleid daar overheen geplakt. Milieu boxen, klimaatbosjes en één of andere ‘full sustainable city’ etc. etc. Waar het over gaat weet slechts een enkeling en wat het gekost heeft weet zelfs die enkeling niet. Groen is hot en dat het geld achter de schutting terechtkomt, betekent hoogstens dat je als een dolle maar beter op zoek kunt gaan naar die schutting.

Enige reflectie lijkt mij dan nu ook wel op zijn plaats. Er zijn een paar eenvoudige vragen die een antwoord verdienen. Wordt moeder aarde warmer? Is CO2 daar een oorzaak óf gevolg van? Is die vermeende opwarming überhaupt een probleem én is het beperken van CO2 uitstoot dan een oplossing? Of geven we collectief het geld uit wat we ook hadden kunnen besteden aan het oplossen van wél bestaande problemen?

Of de aarde opwarmt … we weten het niet. Zelf ben ik geen tegenstander van, om opwarming te bewerkstelligen en mijn gasrekening ook niet. De geluiden zijn divers en meest recent wordt er gedreigd met een nieuwe ijstijd. Is CO2 uitstoot een probleem … nee, het gebrek aan CO2 uitstoot is een probleem. CO2 is een gas, waar de plantjes beter van gaan groeien en die landbouwopbrengsten hebben we straks hard nodig. Dat een derde van de wereld bevolking niet te eten heeft, dat is een probleem. http://www.amazon.com/CO2-Global-Warming-Species-Extinctions/dp/0981969402

Duurzaam is hot en sexy, maar vooral een marketing instrument. Uiteindelijk gaat het containerbegrip duurzaamheid het alleen redden op die onderdelen, die economisch rendabel te maken zijn. En wat doen we in het Leeuwardense? Een proefje met led-verlichting, een mesjogge voorstel om 1000 lantaarnpalen uit te doen (met bijbehorend onderzoek naar draagvlakvergroting, 3 x woordwaarde) én vergeet vooral het door de brievenbus duwen van giftige spaarlampen bij sociaal geïsoleerden niet.

Verder hebben we nog een gesubsidieerde taxi, die elektrisch kindertjes moet vervoeren en de ambitie om de meest duurzame stad van Nederland te worden. Net zoals al die andere steden in Nederland, die bestuurd worden door de voormalige Communistische Partij Nederland. En dat kan in Nederland – nog steeds.

De brandweer mag alleen nog nablussen

zondag, oktober 17th, 2010

De Leeuwarder Courant bracht het als voorpagina nieuws. Het openbaar ministerie gaat Leeuwarden verlaten en verhuist naar Groningen. 80 banen verhuizen mee, het regiokantoor is er sluipenderwijs al heen gebracht. Volgens de vakbonden is het nog geen gelopen race, maar in werkelijkheid is er niets nieuws onder de zon. Dit loopt al jaren, zeker al sinds 2004, maar waarschijnlijk gaat dit terug tot ver in de tachtiger jaren.

Zoals altijd, stuurt het Leeuwarder College straks alleen de brandweer om na te blussen. In plaats van structureel vooraan te staan bij dit soort sentimenten, staat het politiek metier aan de zijlijn toe te kijken en wacht af. Hoogst verbaast komen de dames en heren straks opeens tot de conclusie dat het Openbaar Ministerie bij de Kamer van Koophandel is ingetrokken. In het Groningse …

Het verwijt – zoals valt te beluisteren – dat het vertrek van het OM, het eerste resultaat van het kabinet Rutte is, is dan ook volkomen misplaatst. Het (voorgenomen) vertrek van deze diensten is direct te wijten aan de structurele politieke laksheid van dit College. Je moet niet (te laat) de brandweer sturen, maar vooraan in het proces zorgen dat de handel niet in de hens kan vliegen. Zoals elke keer weer, is het alleen de lokale VVD die aan de alarmbellen hangt en alle hens aan dek wil hebben.

De enige bemoeienis tot nog toe, van de PvdA bestaat uit een commentaartje van nog geen 140 tekens. Daaruit blijkt dat de PvdA in het Haagse een lijn gaat uitzetten. Bij wie? Wellicht is het de PvdA nog niet helemaal duidelijk, maar ze zijn in het Haagse uitgefaseerd … voor jaren. Dat je na de laatste raadsverkiezingen de liberalen buiten het lokale College houdt – en Groenlinks prefereert als onderliggende partij – is daarbij ook niet echt behulpzaam. De enige live-line die ons College nog heeft met Den Haag is de lokale CDA. Ik zou maar vast beginnen met aanduwen …

De Leeuwarder PvdA heeft dan wel niets meer te vertellen in Den Haag, maar in Groningen des te meer. De Commissaris der Koningin in het Groningse is de Ayatollah van het Noorden, de partijgenoot Max van den Berg. De Burgemeester van Groningen is de partijgenoot Peter Rehwinkel, de PvdA Groningen is sinds mensenheugenis Collegepartij. De snelste route naar het verworden van beroepspoliticus is lid worden van de PvdA-Groningen en twee keer een algemene ledenvergadering bijwonen.

Het staat de PvdA alhier natuurlijk rustig vrij om eens met de vuist op tafel te slaan en hun lotgenoten in het Groningse de oren te wassen. Wanneer justitie om efficiency redenen verder moet concentreren, staat het de dames en heren in Groningen rustig vrij om Leeuwarden daartoe aan te wijzen. De leden van de magistratuur, die nu nog voornamelijk in Haren wonen, kunnen zonder bezwaar gemigreerd worden naar Leeuwarden. Dat dan de wederhelften van de leden van de magistratuur dan met de trein naar hun job in Groningen mogen, overleven ze echt wel.

Wanneer de trend dat een keur aan overheidsdiensten vertrekt naar Groningen niet structureel wordt doorbroken, dan zou ik de Noordelijke samenwerking met datzelfde Groningen maar eens ter discussie stellen. Vanuit Den Haag bekeken, behoort alles boven De IJssel al tot het ‘Hoge Noorden’ – volgens sommigen ligt zelfs Arnhem al in de buurt. Op deze manier is Leeuwarden wellicht meer gebaat met een intensievere samenwerking met Noord-Holland. Je richten op Amsterdam kon voor Leeuwarden wel eens veel vruchtbaarder blijken, dan overgeleverd zijn aan de vuisten van de lokale PvdA. Tot nog toe, is het uit die hoek in ieder geval – as usual – weer eens oorverdovend stil.

Wat doet PEL bij de cliëntenraad bijstandsgerechtigden?

woensdag, oktober 13th, 2010

Naar recentelijk bleek, gaat Pyt van der Galiën de heer Johan Bakker opvolgen als lid van de cliëntenraad in Leeuwarden, namens de vereniging PEL (Platform één- en tweepersoons huishoudens). Deze cliëntenraad is een zwaarwegend adviesorgaan, waar het College obligaat naar luistert inzake bijstandszaken. Ik gun Pyt – en daarvoor Johan – echt zijn belastingvrije vergoeding van een paar honderd euro per jaar. Zelfs wanneer deze vergoeding – volgens een voorstel van de cliëntenraad zelf – in VVV bonnen wordt uitgekeerd om beslaglegging op de vergoeding te voorkomen.

Ik wil zelfs wel meegaan in het instituut ‘cliëntenraad’, hoewel het democratisch gehalte daarvan non-existent is. De leden worden aangewezen en uit het circuit gerecruteerd, waarbij dat circuit beperkt blijft tot werknemersorganisaties en bijstandgerechtigden. Dat je niet ook de ANWB en de plaatselijke visvereniging benaderd, ach daar is nog wel wat voor te zeggen. Maar dat er helemaal niemand vertegenwoordigd is, die de rekening krijgt van de voorstellen die deze cliëntenraad bedenkt, is merkwaardig.

Wat de vereniging PEL daar aan tafel doet, is helemaal onduidelijk. De verenging PEL heeft tot doelstelling ‘huurdersbelangen’ te vertegenwoordigen. Ongetwijfeld een legitiem en nobel streven. Daarentegen zijn statuten, verslaglegging, deponeringen (uittreksel KvK uitgezonderd) uitnodigingen of zelfs leden onvindbaar. Mij bekruipt het gevoel dat Pyt van de Galiën in zijn eentje de vereniging PEL vormt, waarschijnlijk omdat hij nogal veel te veel tijd over heeft.

Samengevat hebben we dus Pyt, die bestuurslid is van een hoogst vage vereniging en die namens huurders invloed heeft op bijstandsgerelateerde zaken. Of Pyt daarbij statutair bevoegd is, of zelfs überhaupt gekozen is door leden van de vereniging – blijft volkomen duister. Gemakshalve moeten we maar aannemen dat Pyt überhaupt zélf lid is van de vereniging PEL. De structuur en het democratisch gehalte van de verenging PEL is intransparant en de legitimiteit van een vertegenwoordiging bij de cliëntenraad moet ook worden betwijfeld.

Volgens diverse uitingen van Dhr van der Galiën, moet bijstand gezien worden als een recht en vanuit die bijstand gemotiveerd worden om wat te gaan doen voor de kost, als slavenarbeid. Het persoonlijk belang om aan te schuiven bij onze cliëntenraad in deze, is dan ook begrijpelijk. Of het ook constructief is, is mij niet bekend, maar ik heb zo’n vermoedden. Het uitfaseren van vertegenwoordiging door de vereniging PEL bij de cliëntenraad lijk mij dan ook voor de hand liggen.

Vast en zeker gaat Pyt nou weer boos worden, maar ik laat mij graag overtuigen van mijn ongelijk. Tot die tijd …

Culturele klucht

zondag, oktober 3rd, 2010

De klucht omtrent het cultuurbeleid begint in Leeuwarden nu toch wel bizarre vormen aan te nemen. De gemeente Leeuwarden moet miljoenen bezuinigen en de tak van sport cultuur dient daar een materiële bijdrage aan te leveren, zo is middels het college programma besloten. In de BMC rapportage van vorig jaar december staat samengevat: Cultuurminnend Leeuwarden zit voor een prikje op de eerste rang. In de nota Cultuurvuur wordt nog gesproken over een extra budget ter grootte van €900.000. Het kan verkeren.

De Harmonie heeft nog vóór de verkiezingen aan het College kenbaar gemaakt, dat er een strop aan zat te komen van €1miljoen, waarvan de rekening bij de gemeente zou worden neergelegd. Tijdens de College onderhandelingen is besloten dat Parnas geofferd wordt om de Harmonie in de benen te houden, alleen …. de wethouder vond de materie ‘te complex’ om aan de raad mede te delen. Er zijn in het verleden wel wethouders om minder, terug het sociale isolement ingestuurd.

Na de Filmhuis frats, waarbij dat Filmhuis voor €2,2 miljoen opeens het plan Nieuw Zaailand in werd gemasseerd én de weerstand ten tijde van de installatie van deze wethouder, is dit de derde keer dat de positie van deze wethouder er niet beter op wordt. De betiteling ‘aangeschoten wild’ lijkt mij een understatement. Het gegeven dat de wethouder Florijn het verdedigen van het Harmonie debacle aan de wethouder cultuur overliet is veelzeggend. Als wethouder financiën was daar wel iets voor te zeggen geweest. Het creëren van afstand binnen het College is begonnen.

Door de aangebrachte schotten binnen de beleidsvelden moet het Harmonietekort nu gevonden worden binnen het Cultuur budget en daar is Parnas de dupe van. Met het korten van Mercurius en het ontslaan van de beiaardier ligt het tekort pas in 2070 op het kleed en zijn we 10 wethouders van cultuur verder.

Afgelopen vrijdag bleek bovendien dat de mensen die er verstand van hebben – de cultuur experts – unaniem van mening zijn, dat ontmantelen van Parnas een veelvoud kost van hetgeen het opbrengt. Dat is dus niet bepaald een bezuiniging en gaat al snel over meerdere miljoenen. Bovendien geldt hier dat weg ook werkelijk weg is. Het opnieuw optuigen van een culturele infrastructuur over zeg een decennium is financieel onmogelijk.

Concluderend kun je derhalve stellen dat de bezuiniging op cultuur van tafel moet, daar zitten de kosten en uitgaven van de gemeente namelijk niet. Per hoofd van de bevolking geeft Leeuwarden €89,- per jaar uit en staat daarmee landelijk in de onderste regionen. Je moet bezuinigen op plaatsen waar het geld wel zit, tenzij je uiteraard besluit om gewoon integraal met cultuur op te houden. Dat kan.

Waar het geld wél zit, is ook helder, alleen mag je dat niet hardop zeggen zonder direct als asociaal getypeerd te worden. In hoeverre mensen ‘ín de armoede’ houden, overigens als sociaal gezien kan worden, is mij niet duidelijk. Het totale bedrag wat wij hier spenderen aan de zogenaamde armoede bestrijding begint de €10 miljoen grappig te overstijgen. Er worden zelfs nog enige miljoenen (€5,1 miljoen) extra tegenaan gegooid (financiering schuldhulpverlening, stimuleringsfonds economische participatie etc.). Me dunkt, dat kan best wat minder royaal. Inmiddels zijn er 167 inkomensondersteunende regelingen, waarvan ruim de helft lokaal bepaald is.

De volgende zinsnede uit het regeer-akkoord kan daarbij helpen: ‘De inkomensgrens van gemeentelijk minimabeleid wordt genormeerd. Het is niet acceptabel dat mensen die gaan werken vanuit een uitkering er in inkomen op achteruit gaan doordat ze allerlei gemeentelijke toeslagen en voordeeltjes mislopen.’ Die normering is vastgelegd op 110% in plaats van de 120% die Leeuwarden hanteert.

Zie hier de verplichting om op te houden met een belangrijk deel van de inkomensaanvullende prietpraat flauwekul en en passent direct de dekking om de cultuur in Leeuwarden in de lucht te houden. Met recht een win-win situatie waarvoor de piket palen al gezet zijn.