De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for juli, 2010

Het Politureau maakt uit wat goed is voor het volk

dinsdag, juli 27th, 2010

Ook Leeuwarden moet bezuinigen, alleen wordt er nog wat gesteggeld over de hoogte van het bedrag. Het College meent met €10 miljoen aan bezuinigingen toe te kunnen, de rest poetsen we wel weg uit de reserves. Een meer reële schatting lijkt €20 miljoen te zijn, maar €30 Mio kan ook zomaar het eindresultaat blijken te zijn. En tegelijkertijd willen we nog nieuw beleid, anders zitten we hier alleen maar op de winkel te passen en daar is ook geen gein aan. Je moet wel wat uit te delen hebben, om alleen op te winkel te passen voldoet een boekhouder ook wel. Je zou willen dat ons bestuur zich eerst de meest elementaire boekhoudregels had eigen gemaakt.

Onderdeel van dat ‘nieuw beleid’ is het naar de klote helpen van radio Mercurius. Er moet een paar miljoen weggehaald worden bij de culturele instellingen, het geld is op. De hoofdprijs wordt uit de begroting van Parnas getrokken, met als dogma ‘cultuur de wijk in’. Alsof  elk wijkgebouw een vleugel cadeau doen of dat een pottenbakdroogoven-installatie per wijk, goedkoper is dan één enkele in het centrum van de stad. Of het verstandig is of niet, is inmiddels een gepasseerd station. Parnas moet bloeden om de persoonlijke hobby’s van de wethouder (i.c. het filmhuis) in leven te kunnen houden. Tegelijkertijd wordt Radio Mercurius gekort voor een luizige €40.000 euro – in vergelijking met de budgetten voor bv De Harmonie, Parnas of dat linkse alternatief ‘Filmhuis’ een afrondingsverschil.

Het Filmhuis wilde (moest) verhuizen naar het Nieuw Zaailand complex en dat gaat circa €2,0 miljoen kosten. Daar wilde de wethouder maar wat graag in faciliteren, op voorwaarde dat het Filmhuis ook zelf op zoek ging naar sponsoren. De gemeente garandeerde ook dat bedrag wat de sponsoren niet bijeen konden brengen. De motivatie om sponsoren te vinden wordt met die garantie uiteraard uitgehold en er is er dan ook nog niet eentje gevonden. Bij 50 bezoekers per week, gedurende 40 weken per jaar, een afschrijvingstermijn van 10 jaar, gaat het hier over een subsidie van €100,- per kaartje! Het filmhuis is bedoeld voor films die commercieel niet in een bioscoop terecht kunnen … Wanneer je de uitbater van Tivoli €100,- per kaartje cadeau doet is héél Leeuwarden in no-time één heel groot filmhuis. Zo het filmhuis er niet was, had deze uitbater dat ter plekke uitgevonden. Gezien de grootorde van de bedragen lijkt het erop dat de Parnas-pottenbakkers voortaan in het filmhuis op het witte doek moeten bekijken hoelang de kleikunst thuis in de magnetron moet.

Piet van der Wal (fractievoorzitter PAL/Groenlinks en de grote roerganger van de wethouder Cultuur, Isabelle Diks) wenste recentelijk Radio Mercurius een faillissement toe. Blijkbaar is er iets gebeurd wat Piet van der Wal niet bevalt én denkt deze voorzitter van het lokale Polit bureau dat Hij (hoofdletter H) middels zijn cultuurslaaf, de wethouder, de alwetende van het cultuur beleid is. Alleen is Mercurius een onafhankelijke uitzendorganisatie, waar meer dan 150 vrijwilligers met plezier aan de radio en TV knoppen draaien. Onafhankelijkheid is niet iets waar ons klassiek communistisch partij orgaan nou het meest voor open staat. Cultuur is van het volk en wij maken uit, wat goed is voor ons volk. En wanneer het volk het niet met ons eens is, dan doen we gewoon nieuw volk. Een faillissement van Mercurius is daartoe een prima eerste stap. Het volk heeft altijd gelijk, behalve wanneer wij vinden dat ze ongelijk hebben.

Wanneer Cambuur het financieel moeilijk heeft, is het in de stad hebben van een BVO (Betaald Voetbal Organisatie) een verrijking voor de centrumfunctie van Leeuwarden. Wanneer er bezuinigd moet worden is datzelfde Cambuur opeens geen culturele instelling. Let wel, ik gun Cambuur niets dan goeds, ik constateer slechts het enkele feit. Tegelijkertijd halen we de ziel uit de stad door €10.000 euro te bezuinigen op een carillon beiaardier én €40.000 op Mercurius. Waar gaat dit over? €40.000,- is een hoop geld – er zijn dagen dat ik het even niet bij me heb – maar in verhouding zijn dit afrondingsverschillen. Wanneer je €2,5 miljoen wilt wegpoetsen met €40.000,- Mercurius-subsidie ben je óf niet goed snik – óf er speelt wat anders, een andere – verborgen – agenda!

Een eerdere kwartiermaker – ingehuurd door van der Wal en Diks  (BMC) had een nogal duidelijke conclusie. Mercurius heeft te weinig om te leven en te veel om dood te gaan. Nu moet er een volgende kwartiermaker worden ingehuurd (voor €75K) om Parnas te killen, Mercurius te killen en het filmhuis in de vaart der volkeren te doen uitstorten over de heffe van het volk. Gokje? BMC staat op de shortlist, maar gaat de opdracht niet krijgen. Wij willen graag van te voren weten, wat wij goed vinden voor het volk. Daar moet ons volk zich vooral niet mee bemoeien.

Kwartiermaker – de culturele stratego mineur!

vrijdag, juli 16th, 2010

Een aantal zorginstellingen, maar ook culturele instellingen en schoolgebouwen hebben vastgoed problemen. Niet eens zozeer lekkende daken of last van schimmel in de natte cellen, maar de panden waar ze in zitten, zijn te duur – en niet rendabel te exploiteren. De potentiële sluiting van Parnas is een uitstekend voorbeeld van creatief boekhoudkundig vermogen – in het geval van Parnas, letterlijk. Ook bijvoorbeeld de sluiting van het lagere schooltje in Nijlân is daar deels op terug te voeren.

Dit alles hangt samen met de bezopen lange afschrijvingstermijnen van 40 en 50 jaar, die van overheidswege op publiek vastgoed worden losgelaten. Het zijn juist deze afschrijvings- en rentekosten die – naast onderhoudskosten – de componenten vormen welke de maandelijkse kosten bepalen. Normaliter geldt voor vastgoed een afschrijvingstermijn van 30 jaar. Middenstanders in de binnenstad weten dat ze elke 10 jaar een nieuwe pui nodig hebben, maar pui van de gemeente kan fictief 50 jaar meegaan. Door die afschrijvingstermijnen te verlengen worden de kosten per jaar logischerwijze fictief lager, maar daarmee in totaal niet minder. Zelfs meer.

Dat je jezelf daarmee voor de gek houdt, blijkt pas jaren later en is daarmee ook pas jaren later een probleem. Tegen die tijd vooral een probleem van een ander. Het pandje stort echt een keer in elkaar, waarna er óf nieuwbouw nodig is óf een renovatie. En laat dat moment nou net meestal na 30 jaar zijn en niet pas na 50 jaar! In de boeken staat nog 20 jaar restwaarde, terwijl je in werkelijkheid geld moet betalen om het pandje te slopen. Ergo de toko is waardeloos terwijl de hypotheek nog 20 jaar doorloopt.

Zo werden de tekorten bij de renovatie van het stadhuis creatief weggemasseerd. In het huidige Parnas zaten toen nog ambtenaren gevestigd en voor een grappige €1,8 miljoen werd via een omweggetje het Parnaspand belast voor de verbouwingskosten van het stadhuis (wethouder Krol). Daarna werden de gemeentelijke muziekschool en De Blauwe Stoep verplicht gezamenlijk dat pand te betrekken en kregen dat waardegat in de boeken van het onroerend goed gratis mee. Een omgekeerde bruidsschat, kun je dat noemen.

Een andere – veel gebruikte – creatieve boekhoud methodiek in dit kader is de volgende; We slopen het gebouw, maar de restwaarde van het gesloopte gebouwtje tellen we op bij de waarde van de nieuwbouw. Zolang die nieuwbouw niet aan een marktpartij hoeft te worden verkocht, gaat niemand daar achter komen (Parkeerkelder Zaailand). Wanneer die nieuwbouw wel verkocht wordt – en het gat in de hand uitkomt – geven we schuld aan de markt. We boeken het boekverlies alsnog af en noemen het ‘wegmasseren’ van de onrendabele top. Zo ligt er, in het te slopen Muziekcentrum Schaaf een bedrag van €700.000,- verstopt als onrendabele top. De daar ooit verbouwde henneptoppen waren in ieder geval beduidend rendabeler.

De sluiting van het schooltje in Nylân, is ook zo’n gevalletje misplaatste creativiteit. Onder het mom van te weinig leerlingen enerzijds en meer lokalen dan leerlingen in het nieuwe schooltje in Techum anderzijds, wordt de locatie Nylân gesloten. Er is €800.000,- nodig om het schooltje op te knappen en dat wil niemand betalen. Het schooltje wordt afgeschreven in 50 jaar, maar is na 30 jaar echt gewoon stuk. Om de financiering dan dicht te masseren heb je meer leerlingen nodig, maar gezien de belabberde staat van onderhoud van het schoolgebouwtje, gaan die er niet komen. In dat opzicht is het argument ‘gebrek aan leerlingen’ weliswaar valide, maar in kern terug te leiden op het doorschuiven van de afschrijvingsproblematiek (en het leegrippen van de onderhoudspot door de gemeente).

Je hoort dan ook helemaal niemand over een hertaxatie ronde van het gemeentelijk vastgoed. De uitkomsten daarvan zouden schrikbarend zijn en direct blootleggen dat de financiële positie nog minder rooskleurig is, dan nu al wordt gekenschetst. Iedereen kijkt wel link uit om de speelruimte die een vastgoed positie oplevert, met name om creatief leuke dingen te doen, neerwaarts naar een reëel niveau terug te brengen. Dat is politieke zelfmoord en dat moet je vooral  een ander gunnen.

Het is dan ook niet verbazing wekkend dat wethouder Diks (portefeuille Cultuur & Vastgoed) in een spagaat zit. De culturele instellingen betalen huur aan de gemeentelijke afdeling vastgoed en de wethouder vindt dat ‘rondpompen van geld’. Enerzijds worden die culturele instellingen gesubsidieerd, anderzijds wordt een gemeentelijk vastgoed probleem daarmee onzichtbaar achter de gemeentelijk gordijnen gehouden.

De door de wethouder aan te stellen ‘externe kwartiermaker’ is dan ook niets anders dan een Stratego deelnemer van buiten, die over het mijnenveld mag lopen. Elke mijn die ontploft is er ééntje waar de wethouder niet meer op kan gaan staan. ‘Niet het gebouw (i.c. Parnas) is heilig maar de functie’ en tegelijkertijd krijgt onze mineur de taakstelling om bij de culturele instelling een paar miljoen te vinden. Ik wens de wethouder veel succes, maar geeft haar geen schijn van kans. In het Stratego spel zitten maar 5 mineurs en het aantal vastgoed- en culturele mijnen is een veelvoud daarvan.

Zet de buschauffeur maar in de taxi …

vrijdag, juli 9th, 2010

Wanneer je Leeuwarden per auto wilt bereiken, moet je zekerheidshalve een slaapzak en een fles water meenemen. Dat is langzamerhand genoegzaam bekend. Bij het stijgen van de temperatuur verzamelt het Rode Kruis straks al haar vrijwilligers langs de N32. De stad verlaten is trouwens al net zo een feestje, helemaal nu het seizoen voor bootvluchtelingen is losgebarsten. Wanneer je voor minder dan drie bruggen mag wachten is het moment aangebroken om snel een staatslot te gaan kopen. Your Lucky day.

In de stad is het al niet anders. Er is geen stoplicht waarvoor je niet hoeft te wachten. De inwoners van Leeuwarden zijn daar inmiddels zo aan gewend, dat ze nu wachten voor een groen licht, zodat het stoplicht ruim de tijd krijgt om alsnog op rood te springen. Het begrip ‘Groene Golf’ is blijkbaar iets wat ze alleen in andere steden hebben (Eindhoven, Maastricht, Luik etc. etc.) en wat van ver komt, gaan we hier niet aan beginnen.

Alles onder het mom ‘dan moet je maar met de fiets gaan’, ‘je hebt ook openbaar vervoer’ etc. etc. Auto’s zijn lelijk, ongezond & vies. Die moeten zover mogelijk naar buiten gejend worden en het vooral onmogelijk gemaakt worden om de gemiddelde snelheid van een hoogbejaarde senior met rollator, te kunnen benaderen. Waarbij deze hoogbejaarde senior die rollator wel in de achteruit heeft gezet.

Auto’s zijn niet lelijk, ongezond of vies. Wellicht vinden sommigen auto’s lelijk, ongezond of vies. Maar iets vinden is iets anders dan een bewezen definitie. Mooi of lelijk is subjectief, auto’s zijn uitsluitend ongezond wanneer je er onder terecht komt en vies zijn auto’s al decennia niet meer. Anderen vinden weer wat anders en gelukkig dat mag.

Daarentegen heeft het dogma van het auto jennen in Leeuwarden nu toch wel extreme vormen aangenomen. Stoplichten, minirotondes (waarop nota bene fietsers voorrang hebben), een structureel tekort aan parkeerplaatsen, bezopen parkeertarieven, betalen tot 22.00, bruggen die op de meest onmogelijke tijden een iets te lang mastje laten passeren om over de overijverige parkeer controleurs nog maar even te zwijgen. Tot slot nog busbanen en bussen die midden op de meest onmogelijke plaatsen midden op de weg hun rijschema corrigeren.

Die bussen zijn lelijk, ongezond en vies. Bovendien zijn ze leeg. De enige die altijd op tijd thuis is, is de buschauffeur. Klanten om op te halen dan wel af te zetten, zijn er niet. Een niet representatieve steekproef op vrijdagmiddag leverde voor de lijnen 22 en 34 nul, nada, njet, geen enkele passagier op. Al zou je ze geld toegeven, dan willen ze er niet in.

Op prime time – zaterdagmiddag op de Nieuwestad – was de gemiddelde bezettingsgraad iets boven de één. En dat is dan inclusief de chauffeur. Op een totaal van 18 bussen, heb ik wél 6 passagiers geteld én één hond. De bezettingsgraad van de gehandicaptenbusjes die daar af en toe een passagier met rolstoel uitladen, was al het viervoudige! Hoewel die geen enkele hond bij zich hadden.

En dan zijn het deze lege bussen die over een busbaan stuiven om vooraan het kruispunt op slot te zetten, opdat de chauffeur op tijd thuis kan komen. Het kon wel eens veel goedkoper zijn om deze buschauffeurs achterin een taxi te zetten en dan hun rondje te laten rijden. Dat is ook nog eens veel beter voor het melu. Tegelijkertijd nog een paar bruggen vastlassen en dan kunnen we wellicht met zijn allen op tijd thuis zijn.