De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for januari, 2010

#Mag het licht aan

zaterdag, januari 30th, 2010

15 januari vorig jaar reed een jongeman met zijn auto, op tegen een lantaarnpaal bij de eerste minirotonde te Zuiderburen. Dat is nu toch ruim een jaar geleden en sindsdien heeft die lantaarnpaal het nooit weer gedaan. Je zou toch mogen verwachten dat een heel jaar, afdoende ruimte biedt om die lantaarnpaal te maken, maar nee – helaas. Anderszins, wij betalen met zijn allen een best wel ongrappig bedrag aan OZB en als inwoner zou ik dan graag ook het licht zien branden in ruil daarvoor. Op zich toch geen onredelijk verzoek, lijkt mij.

Op de één of ander – voor mij nog altijd duistere reden – wordt de straatverlichting blijkbaar beschouwd als lichtvervuiling. Steeds meer van die lantaarnpalen gaan stuk en worden niet gerepareerd – dat is blijkbaar beter voor de Noorse woelmuis of Zandhagedissen. Op de Drachtsterbrug zijn er al vier stuks, die langere tijd uitgefaseerd zijn, bij de kruising Zuiderburen – Goutum, nogmaals een vijftal. Uit oogpunt van veiligheid lijkt mij een brandende lantaarnpaal bij een kruispunt toch echt wel voordelen hebben.

Bij de eerder genoemde minirotonde blijft het niet bij één esthetisch vormgegeven – maar niet brandende – lantaarnpaal. Het zijn er tenminste twee, maar er kunnen onderweg rustig nog een paar bijgekomen zijn. Idem de Wiardaplantage bij de kruising met het fietspad en op de Krommezijl – hetzelfde verhaal. Iets verderop – de Langesan – zijn er zelfs een twintigtal, die ’s avonds als brandende lantaarnpaal niet herkenbaar zijn.

Dat het allemaal moeilijk is, om al die lantaarnpalen rechtop te plaatsen, is één ding, dat het schier onmogelijk is om ze ook allemaal te laten branden, is een ander. Elke voorbijganger kan constateren dat er zo een 40(!)-tal lantaarnpalen een andere functie vervullen, dan waar zij voor bedoeld zijn. Ik hoor graag welke.

Dat de gemeente het onderhoud aan de straatverlichting heeft uitbesteed, kan toch moeilijk het probleem van de bewoners gemaakt worden. Ook niet in verkiezingstijd. Ik heb er alle begrip voor dat er een hoop belangrijke problemen spelen en moeten worden opgelost. Omgekeerd zijn er gewoon een aantal doorlopende praktische probleempjes die onder de noemer ‘klein leed’ gewoon getackeld moeten worden. Disfunctionerende straatverlichting is daar slechts ééntje van – en niet alleen in Zuiderburen, maar Leeuwarden breed.

Bijvoorbeeld: Waarom het nieuwe contactnummer van de gemeente (14-058) maar opnemen tot vijf uur? Niet iedereen in Leeuwarden heeft ambtenaren werktijden. Er zijn nog steeds mensen die al naar het werk gaan wanneer het donker is en pas thuiskomen wanneer het weer donker is. In de winter is dat echt na vijven.

Automobilisten die Leeuwarden binnenkomen, rijdend op de voormalige busbaan op de Drachtsterbrug, worden nog steeds geconfronteerd met de tekst op het wegdek ‘Lijnbus’. Als natuurlijke reactie wijken deze mensen in blinde paniek uit naar rechts met de meest merkwaardige strapatsen als gevolg. Is toch eenvoudig oplosbaar, lijkt mij. Zelfs in de winter. De Omrin die bestraffende kaartjes aan groene containers hangt, omdat deze eenzaam en alleen aan de straat staan. De Omrin wil alleen containers getweeën legen – of de buurman de zijne wel of niet laat legen is irrelevant (?). Is mijn Omrin rekening dan ook tussentijds – onopgemerkt – gehalveerd ?

Tot slot nog een klein verzoekje dezerzijds. Als we de stoplichten Zuiderburen-in vanuit de Drachtsterbrug nou eens iets anders afstellen tijdens de avondspits. Dan is er geen enkele aanleiding meer om vast boven op die brug voor te sorteren en kan ook rechtdoorgaand verkeer naar huis.

Klein leed met kleine oplossingen. Hoe spannend kunnen we nou nog het maken?

Leeuwarden Onderwijsstad

woensdag, januari 20th, 2010

Gisteravond was er in de Bres een debat over – en met – jongeren & onderwijs. Een aanwezige jongerenwerkster had een drietal klanten ingevlogen en uiteraard waren de studenten ook van de partij. Van de studenten moeten de kroegen langer openblijven, want alvorens aldaar te kunnen ontspannen, moet er eerst avonden lang gestudeerd worden. En vervolgens sta je dan om 3 uur ’s nachts voor een gesloten deur. Hoogst onpraktisch.

Natuurlijk kwam ook de minimale computer voor de arme kindertjes weer voorbij. Ik heb de mijne meermaals gratis aangeboden, maar raak hem maar niet kwijt. Je moet hem wel halen, ik kom hem niet brengen. (De grootste zorg van het onderwijs is trouwens hoe te voorkomen dat die minimale laptops op marktplaats terecht komen, dat terzijde.) De kern – en daarmee oorzaak – van schooluitval kwam helaas amper aan bod. De (zeer gewaardeerde) mede-oprichter van de SDAP (Jan van Olffen) vond zelfs dat het eigenlijk allemaal wel goed ging.

Zijn lotgenoten in Rotterdam beginnen het daarentegen wel te begrijpen. Alle werklozen en bijstandsgerechtigden aan het werk. Werken met behoud van uitkering en dwarsliggers de uitkering korten of stopzetten. Gewoon maatschappelijk meedoen, zoals boodschappen inpakken, sneeuwruimen en schoffelen. Toen ik dit letterlijk in februari 2006 voorstelde, werd ik verguisd met onder andere de term ‘onbeschoffeld’. Het kan verkeren – nu heet het opeens visie.

De juridische houdbaarheid van het Rotterdamse PvdA voorstel blijkt helaas twijfelachtig. Links en rechts struikel je over de begrippen slavenarbeid en dwangarbeid. Wellicht zeggen die juridische beperkingen meer van de achterliggende moraliteit en moet je dan de wet maar gewoon aanpassen. Ik heb er bijvoorbeeld helemaal geen moeite mee om de openstelling van het lokale armoede-beleid te koppelen aan een pro actieve opstelling van de uitkeringsgerechtigde. Waarom zouden we iemand die structureel werk weigert, wel moeten faciliteren met een jaarlijkse langdurigheidtoeslag van €500,- (óf vrijstelling hondenbelasting?)

Het niet willen/kunnen werken is uiteraard slechts het slot-akkoord. De werkelijke oorzaak van structurele werkloosheid ligt besloten in schooluitval. 50% van de MBO leerlingen haalt de eindstreep niet en nogmaals 20% van de naar het HBO doorstromend aantal leerlingen evenmin. Nog steeds haalt meer dan 25% van de leerlingen geen startkwalificatie (MBO2+). Dat percentage daalt weliswaar, maar vooral omdat de eisen aan een startkwalificatie telkens neerwaarts worden bijgesteld. Zie hier de inflatie van het diploma verklaard.

Pas wanneer de leerling uitvalt, komen we in actie – soms – soms ook niet. Dan zit je aan de verkeerde kant van een dood paard te trekken. Blijkbaar stroomt de helft van de leerlingen in, op een verkeerd niveau – of binnen een verkeerde beroepsrichting. Nog eens 20% van de MBO scholieren verveelt zich – zij vinden het geboden onderwijs niet uitdagend genoeg. Een materieel deel van de oplossing moet je dus zoeken in het meten en matchen van de individuele competenties van de instromende leerling. In 10% bleek trouwens de leerling de Nederlandse taal onvoldoende machtig – ook een aandachtspuntje. Zorg dat de juiste leerling het juiste onderwijsaanbod krijgt, in plaats van achteraf repareren of erger.

Maar zelfs wanneer je de juiste leerling voorziet van het juiste aanbod, zie je te vaak, dat het onderwijsgevend personeel zich bedient van methodieken van de vorige eeuw of erger nog – de vorige generatie. Nog te vaak moeten de leerlingen het docentencorps opvoeden in het gebruik van nieuwe media en nieuwe technieken. Zo beschouwd zijn de benodigde competenties van het onderwijsgevend personeel ook nodig aan review toe. Stuur niet alleen de leerling op stage, maar ook de docent.

Overigens zijn de huidig in zwang geraakte competenties nog wel voor verbetering vatbaar. Een ‘competentie’ die bijvoorbeeld volstrekt ontbreekt, is vakinhoudelijke kennis. De leerling moet nog wel een telefoon correct kunnen aannemen, maar hoeft daarna het antwoord niet meer te weten. Tegenwoordig moet je nog iemand kennen die het kan – de zogenaamde ‘opzoek’ vaardigheden. Dat is de grootste ergernis van het bedrijfsleven, waar deze leerlingen geacht worden aan het werk te gaan. Overigens ook één van de grootste ergernissen van de leerlingen zelf.

De gekwalificeerde jeugd wil graag aan het werk en werkgevers willen graag meewerken. Werken met behoud van uitkering is een laatste – niet irrelevant – redmiddel in de keten. Maar die keten begint met passend onderwijs aanbod en maatwerk voor de individuele leerling. In Leeuwarden onderwijsstad zou dáár wel eens veel meer nadruk op gelegd mogen worden.

€1,5 miljoen het water in geduwd … fietsbrug Zuiderburen

dinsdag, januari 12th, 2010

Gisteravond bij de commissie Stadsontwikkeling hebben we weer kunnen genieten van een bijzonder fenomeen. Ooit was het oude Blokhuispoort fietsbruggetje over – en was er de suggestie om deze oude brug opnieuw in te zetten in Zuiderburen. Dat ging niet passen of zo, maar ging in ieder geval niet door. Sindsdien zit er tussen de oren van een aantal mensen dat er achterin Zuiderburen met alle geweld een fietsbrug moet komen. Dat is comfortabel voor de fietser …? Kan zijn.

Nu ligt er een voorstel om aan het eind van de wijk voor het grappige bedrag van een slordige €1,5 miljoen euro, een (beweegbare) fietsbrug te planten. De fietsfanaten – met uiteraard de nodige politieke steun – uit de aloude hoek, hebben bereikt, dat er fietsend een ommetje gemaakt kan worden. Naar het restaurant aldaar! Die fietsbrug gaat namelijk helemaal nergens heen. Het o zo gewenste doorlopend fietspad naar Warga is er niet en gaat er – gezien de artikel 12 status van Boarnsterhim – ook niet komen. Dat worden by far de duurste kopjes koffie in dat restaurant ooit. Er moeten eerst 15.000(!) fietsers daar een kopje koffie genieten, voordat de prijs van dat kopje koffie onder de €100,- duikt.

Niemand in Zuiderburen heeft om die brug gevraagd – het is een van bovenaf gedropt idee. Tijdens een zogenaamde communicatieve sessie met de bewoners in Oktober 2008 is dat afdoende gebleken. Het omgekeerde is zelfs het geval, een groot aantal bewoners ziet zich met een fietsbrug gehinderd in de doorvaart van hun bootjes. Het ‘Wij weten wat goed voor is’ gehalte is hier welhaast spreekwoordelijk … Daarom is de fietsbrug beweegbaar gemaakt en worden de bootjesmensen toegerust met een afstandsbediening. Hoe kom je er op?

Ik hoop dat die kastjes blijven drijven. Je kunt op de achterkant van een sigarendoos uitrekenen dat die brug om de haverklap stuk is. Dat is namelijk met de nabij gelegen Pylkwiersterbrug ook al het geval.

De fietsbrug is ook geen tweede ontsluitingsroute van de wijk, waar wél behoefte aan is. We kunnen straks echt niet vanaf de Wâldwei de wijk in – ook niet op de fiets. Tijdens de voorlichtingsbijeenkomst werd expliciet aangegeven dat de fietsbrug niet bedoeld was voor het calamiteiten verkeer en wat schetst de verbazing … jawel … de brug moet er nu opeens komen voor datzelfde calamiteiten verkeer. Hoezo argumenten bedenken bij een éénmaal ingenomen stelling? Maar dat gaat niet passen, het stukje fietspad over het aquaduct is te smal.

Next: De bereikbaarheid van Leeuwarden neemt toe voor de fietsers, zo wordt als argument gebruikt. Bewoners aan het eind van de wijk gaan dus voortaan een heel eind omfietsen om naar de stad te komen. Gewoon om te genieten van die nieuwe brug? Tuurlijk.

Er viel zelfs te beluisteren dat de gemeente Leeuwarden bereid zou zijn, om het fietspad naar Warga voor de gemeente Boarnsterhim te betalen. Er zijn vast nog wel meer nabij gelegen gemeentes te bedenken zonder geld en met mooie plannen. Bovendien komt de kortste route van Warga naar Leeuwarden niet eens in de buurt van die fietsbrug.

Wanneer je dan toch zo graag het recreatief fietsen wilt faciliteren, wacht dan met geld uitgeven totdat dat fietspad naar Warga er ook daadwerkelijk ligt. Het is bijvoorbeeld veel zinniger om de oude Hounsdyk met behulp van een fietsbrug te herstellen (daar loopt nu de Drachtsterweg dwars door heen).

We hebben in Zuiderburen al één mislukte recreatieve route én blijkbaar is dat er één te weinig. Ooit is er een pontje over het kanaal ingetekend en zijn de steigers zelfs – met Europees geld – al aangelegd. Die steiger is destijds nota bene feestelijk geopend door de toenmalige wethouder. Een pontje naar de overkant heeft nooit gevaren!

Nu gaan we dus weer anderhalf miljoen (!) euro uitgeven aan een fietsbrug, waar niemand om gevraagd heeft – en die nergens heengaat. Tegelijkertijd kunnen bewoners niet in bezwaar gaan, zij worden namelijk niet-ontvankelijk verklaard. Dit is wel de meest ultieme vorm van letterlijk het geld in het water duwen – en niet zo’n beetje ook. Ik – als bewoner – kan wel andere dingen bedenken die in Zuiderburen met dat geld kunnen worden gerealiseerd. Zonde, hier regeert de waan van de dag.

Koeienstront energie

maandag, januari 11th, 2010

Zondagrmorgen was op de televisie (Buitenhof) een Leeuwarder ambtenaar (dé energie coördinator) te zien, die vol verve de duurzame energievoorziening van de Zuidlanden middels koeienstront aanprees. Een beetje vreemd was dat daar een ambtenaar zat en geen bestuurder, maar goed. Op de proefboerderij Bosma Zathe staan 250 koeien in het gelid waarvan de mest gebruikt schijnt te gaan worden voor de verwarming van 1250 woningen. Alles onder het mom van duurzaam en groen, maar daar valt nog wel het één en ander op af te dingen.

Om te beginnen is biogas uit mest blijkbaar economisch dermate duurzaam onrendabel, dat het met serieuze subsidie bedragen moet worden ondersteund. Duurzaam groen mag wat kosten. Omdat – volgens de ambtenaar – de woningen in de Zuidlanden een ‘beetje’ later worden opgeleverd, zit er nu al een gat in de begroting van €250.000,-. Dat is dan een tekort van €200,- per woning en dan is het leveren nog niet begonnen.

Niet het produceren van biogas wordt gesubsidieerd, maar – terecht – het leveren. Aan wie ga je in de Zuidlanden nu dan leveren? Die anderhalve verdwaalde kieviet? Er worden amper woningen gebouwd en dat gaat nog wel een paar jaar door. Niemand weet wanneer die 6500 woningen daar klaar zijn, maar dat het nog even gaat duren, is wel helder. Kijk ter vergelijk maar eens naar de Blauwe Stad in Groningen.

Om 250 koeien te kunnen houden heb je 250 hectare grond nodig, één hectare per boebeest. De totale Zuidlanden bestaan uit 550 hectare, dus heb je grofweg de helft van de grond nodig om die koeien te eten te geven. Naast elke vijf woningen een weiland ter grootte van een voetbalveld. Prima dat alle proefboerderijen uit Nederland worden geconcentreerd in Leeuwarden – dat levert hoogwaardige werkgelegenheid op – maar grootschalige uitrol van deze alternatieve energie voorziening lijkt mij prematuur.

Volgens dezelfde duurzaamheids-adepten zijn het juist die koeien die schadelijk zijn voor het milieu. Ze ruften en boeren veel meer methaan uit, dan dat er uit de mest aan biogas gewonnen kan worden. Methaan is als broeikasgas 25 keer gevaarlijker dan CO2!. Verder schijnen deze koeien ammoniak en fosfaten te produceren. Dat was namelijk precies de reden waarom er een mestboekhouding moet worden bijgehouden. Overigens schijnt het leven in de Waddenzee nu juist weer af te nemen door een gebrek aan fosfaten. Ik bedoel maar.

Hoeveel slachtoffers er vallen als gevolg van biomassa vergistingsinstallaties is mij onbekend. Uitgedrukt in opgewekte TerraWatt geldt voor zonne-energie 12,5 dodelijke slachtoffers per Terrawatt-uur, voor wind energie 0,4 en voor kernenergie 0,04. Zo bekeken is kernenergie trouwens grosso modo 300 keer veiliger dan zonne-energie.

Of – en ja wanneer – de investeringen in koeienvlaaien energie terug verdiend gaan worden – ik wacht met spanning af. Je kunt hoogstens stellen, dat de benodigde koeien er toch al zijn en op deze manier een nuttige manier gevonden is, om van de mest af te komen. Dat is dan goed nieuws.

Klimaat These

woensdag, januari 6th, 2010

De onderliggende gegevens – op basis waarvan de zogenaamde opwarming van de Aarde wordt voorspeld, worden door de eigenaren niet vrijgegeven voor onafhankelijk wetenschappelijk onderzoek. Sterker nog – zo er een beroep gedaan zou worden op de ‘Freedom of Information Act’ om deze gegevens boven tafel te krijgen, hebben de bezitters recentelijk gedreigd de onderliggende database te vernietigen! Enige media aandacht voor dat opmerkelijke gegeven ontbreekt volstrekt. Het past niet in het plaatje van de gecreëerde klimaatfobie.

Het argument wat daarvoor aangewend wordt, is dat wetenschappers altijd iets vinden waardoor het onderzoek niet zou deugen. Dat lijkt mij overigens de kern van wetenschappelijk onderzoek. Experimenten moeten herhaalbaar zijn en de uitkomsten van die experimenten consistent. De computercode van het bijbehorende klimaatmodel is overigens wel vrijgegeven en blijkt van een onthutsend amateuristisch niveau. Het ontstijgt dat van een tienjarige Commedore64 code kloppert amper en kent meer bugs dan regels code.

Wanneer in de Tweede kamer wordt gevraagd om een onafhankelijk onderzoek (in casu door de VVD en de PVV), zijn slechts beschimpingen hun deel. Hele volksstammen lopen blind achter een paar (11 stuks om precies te zijn) klimaatpopulisten aan. In plaats van het gevangen zetten wegens klimaatfraude van deze quasi-wetenschappers, organiseren we een mislukte klimaattop. Daarbij was overigens het klimaat van ondergeschikt belang. In Kopenhagen ging het er vooral om, te bepalen hoeveel een aflaat in de vorm van ontwikkelingsgeld waard zou moeten zijn.

Op gelijke wijze worden de begrippen ‘klimaat verandering’, ‘Duurzaam’ en ‘Renewable Energy’ te pas en te onpas door elkaar misbruikt. Er is niets op tegen om de samenleving te migreren naar zogenaamde groene energie, al was het alleen maar omdat de voorraad fossiele brandstof eindig is. Wanneer de Russen de kraan dichtdraaien, krijgen wij het hier koud. Maar energietransitie is wat anders dan het blind volgen van diegenen die CO2 uitstoot verantwoordelijk gemaakt hebben voor een vermeende klimaatswijziging.

Zo het klimaat al opwarmt – en dat mogen onafhankelijke wetenschappers dus niet verifiëren – worden oorzaak en gevolg door elkaar gehaald. Een verhoogde CO2 uitstoot is het gevolg van de vermeende opwarming van de aarde én menselijke activiteit is daar minder dan marginaal bij betrokken. Het filteren van CO2 en het vervolgens (ondergronds) daarvan opslaan, is dan ook de grootst mogelijke onzin. Net zoals het herinrichten van de motorrijtuigen belasting naar een CO2 tax óf het creëren van een markt voor emissie rechten (overigens nadat deze kunstmatige markt onderwerp van onderzoek naar BTW fraude werd, stortte deze recentelijk compleet in).

Op een breed front worden momenteel een diversiteit aan zogenaamde groene initiatieven gesubsidieerd zoals zonnecellen, windmolens, aardwarmte etc. etc. De onrendabele top wordt weggesubsidieerd om de terugverdientijd neerwaarts naar 15 jaar te brengen. Een ongewenst windmolenpark in het IJsselmeer bij Urk, wordt van €880 Mio subsidie voorzien, waarbij zelfs dan die investering nooit terug verdient gaat worden. Dit soort lief bedoelde marketing campagnes van ’s rijkswege is uiteindelijk killing voor een werkelijke energietransitie. De prikkel ontbreekt voor ontwikkelaars, om rendements-verhogende innovaties door te voeren, de afnemer ziet immers hoogstens zijn subsidie terug lopen.

Zo wordt ook regelmatig verwezen naar wat het Duitse model is gaan heten. Subsidieer structureel en voor de lange termijn met heel veel geld de ontwikkeling van grootschalige windmolen parken. Het Duits wetenschappelijk onderzoeksinstituut RWI (Essen) heeft het afgelopen najaar gemeld, dat zowel de energiewinst als de CO2 reductie van windenergie per saldo nul, nada, nihil is. In Duitsland wordt nu daarom overwogen om massaal over te gaan op aardgas (?) – daarmee realiseer je in ieder geval de zo gewenste (maar volstrekt overbodige) CO2 reductie.

De ultieme manier om voorzichtig met energie om te gaan, is uiteraard energie besparing. Mensen hebben de onhebbelijke eigenschap om best bereid te zijn, zuinig met energie om te gaan, maar niet wanneer daardoor de rekening hoger wordt. Wanneer je momenteel de gaskraan dichtlast en de stoppen weggooit, houd je nog altijd de helft van de energienota over. Die helft bestaat uit een wildgroei aan ecotaxen en dat worden er volgend jaar alleen maar meer. Er moeten immers nog veel meer onzinnige energie initiatieven worden betaald – er staan er voor een slordige €55 miljard in de planning!

Begin nou maar eens met het één op één koppelen van die ecotaxen aan het werkelijk verbruik, zodat zuinig zijn met energie ook daadwerkelijk loont. Houd verder op met CO2 uitstoot beperkende onzin of opslag en laat de klimaatthese nu eerst eens wetenschappelijk onderzoeken. Dat kon wel eens – op termijn – een hoop tijd schelen en nog veel meer geld.

Tabaksplantage’s

zaterdag, januari 2nd, 2010

De kranten staan weer vol met de beroemde lijstjes waarin op hoofdlijnen wordt aangegeven wat de wijzigingen in het fiscale- en sociale verzekeringsstelsel zullen zijn. Die wijzigingen waren natuurlijk allemaal al lang bekend, maar wanneer ze bij elkaar gezet worden, dan levert dat toch extra inzicht – in een al langer bestaande trend – op. Alcohol, tabak en autorijden worden zwaarder belast – want dat is makkelijk – en het oerwoud aan toeslagen en kortingen worden verder uitgebreid. Daarbij moeten natuurlijk de minimissime wel weer worden ontzien. Er komen immers verkiezingen aan.

Op onderdelen druipt de hypocriete van het beleid af, bijvoorbeeld de tabaksaccijnzen. Roken is slecht voor de gezondheid en dus worden accijnsverhogingen – dit jaar 9% – doorgevoerd om het roken te ontmoedigen. Wanneer je vindt dat je roken moet ontmoedigen – prima – maar dan moet je de verkoop van sigaretten verbieden. En dat doen we niet, want we hebben de centjes veel te hard nodig.

Omgekeerd willen we het gebruik van softdrugs niet legaliseren, terwijl dat juist de mogelijkheid zou geven om softdrugs te belasten met bijvoorbeeld BTW en accijnzen. Het is volkomen logisch dat grote delen van de bevolking een wietplantage in de tuin heeft neergezet. Nog een paar jaar en dan worden de tabaksplantjes daarnaast neergezet.

Het is voor een normaal mens welhaast ondoenlijk om al die toeslagen en kortingen op een correcte manier aan te vragen of te verantwoorden. Hele bevolkingsstammen vertrouwen blind op de inhoud van de automatisch gegenereerde blauwe – en tegenwoordig ook rode – enveloppen. Daarbij volgen de gegenereerde correcties en aanslagen elkaar in een steeds hoger tempo op. Het narekenen van de eigen salarisstrook vereist al extreme expertise. Wanneer je dat wél kunt, zou ik daar zo snel mogelijk een zogenaamd competentie certificaat voor ophalen.

Hier doet zich weer het vreemde fenomeen voor dat de kosten van externe hulp (de belastingadviseur) op zich zelf niet aftrekbaar zijn van het te betalen belastingbedrag. Iedereen hoort de wet te kennen. Tegelijkertijd laten wij een team van de formulierenbrigade rondfietsen om het niet gebruik van aanvullende (fiscale-) inkomensondersteuning te bestrijden. Minima hoeven blijkbaar de wet niet meer te kennen.

Ik heb daar nog wel begrip voor ook, er zijn inmiddels meer dan 150 van die (landelijke & lokale) regelingen. Wanneer je in Leeuwarden minder dan 120% van het minimumloon (sociaal minimum) verdient/ontvangt kom je er al voor in aanmerking – concreet betekent dit minder bruto €1.824,- per maand inclusief vakantietoeslag. Dan hebben we het over agenten, verpleegsters, postbodes etc. Toch allemaal nog al eerzame beroepen. De cumulatie van al die regelingen kan rustig oplopen tot een slordige €400,- netto per maand. Of je daarbij fulltime of parttime werkt – of niet werkt – doet daarbij niet terzake! Ik vind de verhouding wat zoek.

Een andere trend die al die lijstjes leren is ééntje die nog merkwaardiger is. Wat je betalen mag, wordt belast tegen het – oplopende – progressief tarief. Wat er omgekeerd ontvangen mag worden aan toeslagen en kortingen, wordt uitbetaald in absolute Euro’s. Voormalig minister Wim Kok van financiën is daar al mee begonnen in de vorm van de zogenaamde Tax Credit, later hervormd naar de geïntroduceerde arbeidskorting. De maximale arbeidskorting gaat over 2010 omlaag, behalve voor …. jawel – hoe voorstelbaar – de minima.

Er is niets op tegen om mensen die even wat (financiële-) hulp nodig hebben te voorzien van een sociaal vangnet, laat ik dat voorop stellen. Daarentegen is de cumulatie van minima regelingen en fiscale faciliteiten aan alle kanten doorgeschoten. Wanneer je de arbeidsparticipatie wilt verhogen, kan ik zo een paar een paar financieel motiverende prikkels bedenken. Momenteel is er voor elke uitzondering wel weer wat bedacht, maar iemand met tijd plenty, heeft in Nederland helemaal geen werk meer nodig. Een Internetaansluiting volstaat.