De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for december, 2009

Evaluatie

donderdag, december 24th, 2009

Na drie en een halve sneeuwvlok, moeten we nu het veegbeleid van de gemeente gaan evalueren volgens de fietsfanaten in onze stad. De twee leden van de fietsersbond ondersteunen dat verzoek met de mededeling dat het vegen van de fietspaden voorrang moet krijgen boven het vegen van de straat. Het klopt, de fietspaden waren twee dagen minder goed berijdbaar maar om het vegen van fietspaden daarom voorrang te geven? Het waren niet de leerlingen uit de dorpen die niet op school kwamen, maar de docenten uit de stad.

Je kunt omgekeerd ook constateren dat er in Leeuwarden een hele hoop mensen een hele hoop tijd over hebben en dat je die ’s winters best kunt uitrusten met een sneeuwschepje. We hebben in Leeuwarden blijkbaar collectief last van een fietsdogma. Ooit is er besloten dat fietsen goed is en dat daarom alles en iedereen moet wijken voor die fiets. Van alles wordt daar dan met de haren bijgesleept. Het klimaat, duurzaamheid, de veiligheid, de doorstroming, de gezondheid en vanaf volgend jaar is fietsen ook nog eens sociaal innovatief. Zucht.

Waarom of voor wie fietsen dan goed zou zijn – niemand weet het. Al dat blik in de stad is geen gezicht. Met de voorrang voor fietsers op minirotondes is het er ook al niet veiliger op geworden. Met het klimaat of duurzaamheid heeft fietsen niets – maar dan ook werkelijk niets – te maken. De eerlijke cradle to cradle fiets eindigt vooral bij de fietsendief of in de gracht. Dat is dan goed voor het milieu. Nou komt er weer een voorstel om fietsers bij regen voorrang te geven bij stoplichten. Een voorstel wat volstrekt gespeend is van welk reëel waarnemingsvermogen dan ook.

Al dat comfort voor de fietser moet je vooral blijven doen, maar je moet ophouden te ontkennen dat er mensen zijn met een auto. En dat worden er steeds meer, of je dat nou leuk vindt of niet. Het dogma dat je mensen kunt dwingen voortaan op een fiets te gaan stappen, is iets van de vader en de wens. Een fiets is een vervoersmiddel voor de korte afstand, alleen leggen steeds meer mensen steeds vaker een langere afstand af. Hilarisch is dan ook de gedachte dat bij regen het aantal mensen op een fiets toeneemt. Wanneer het regent zitten die fietsers namelijk vooral in een auto, anders worden ze nat.

De meest idiote zaken heeft dit College uitgevoerd om de automobilist uit de stad weg te jennen – en met succes. De paal van Krol en fietsers voorrang geven op minirotondes (op jaarbasis 700 fietsslachtoffers extra in Nederland!) zijn daar de meest merkwaardige exponenten van. Parkeertarieven die de Amsterdamse overstijgen is een andere. Het winkelaanbod in de stad verschraalt en het wegblijven van klanten zou zomaar daar een mede oorzaak van kunnen zijn. Je weet het niet. Een koelkast op de pakjedrager maakt het geheel redelijk instabiel om het iets anders te formuleren.

Als we nou een deel van die – uitgevoerde – comfortabele fiets frutsel plannen – zouden opschorten, totdat de bereikbaarheidsmaatregelen voor de auto zouden zijn uitgevoerd? Totdat de haak om Leeuwarden af is, het aquaduct in de Drachtsterweg af is, de fietstunnel onder het Oostergoplein en de parkeerkelder Zaailand weer open is – kunnen we wat mij betreft het veegbeleid gaan evalueren. Tot die tijd hebben we wel andere problemen die opgelost moeten worden.

Curatoren

donderdag, december 17th, 2009

Bij faillissementen van bedrijven, maar ook voetbalclubs (BVO’s) of banken etc. staat iedereen vooraan, behalve de leveranciers van die bedrijven. Volgordelijk zijn dat de curator, de belastingdienst en het UWV (personeel). Daarbij bestaan er dan ook een hoop misverstanden, zo is een curator er niet voor, om zoveel mogelijk mensen aan het werk te houden. Dat is een sprookje, curatoren zijn er voornamelijk om de eigen rekening betaald te krijgen en het liefst zoveel en zolang mogelijk.

Faillissementen worden pas beëindigd bij gebrek aan baten … voor die curator. Zolang de bankrekening van de failliet groen is, blijft de curator daarvan leven. Controle daarop vindt plaats door de rechter-commissaris en die controle is een farce. Het is namelijk dezelfde incrowd én voor je het weet is die curator even later zelf de controlerende rechter-commissaris.

Er zijn zelfs leden van de advocatuur, die inmiddels professioneel curator geworden zijn. Met een paar lopende faillissementen op je lijstje kun je rustig oud worden, zonder moe te worden. Wanneer je niets meer kan, kun je nog altijd curator worden. Plak en knip het rapportje van vorig kwartaal, postzegel er op en hoppa – €2.500,- in de pocket. Daarna kun je rustig directeur worden van de doorstart – ook echt gebeurd.

Zelf ben ik eens zijdelings betrokken geweest bij een faillissement, waarbij door handig opereren alleen de curator overbleef als schuldeiser 🙂 Ik zal de naam niet noemen, maar de leden van de beroepsgroep zullen hem allemaal herkennen. De beste man vond het nodig te procederen om zijn gefantaseerde handgeschreven urenstaat betaald te krijgen. Van pure armoede noemt de beste man zich tegenwoordig letselschade specialist. De factor letselschade was overigens tijdens dat proces marginaal. De vakbekwaamheid van de curator in deze, evenzeer.

Nog zo een misverstand. Na een faillissement, betaalt het UWV de salarissen door. Ja, dat klopt, alleen stuurt het UWV de rekening van die salarissen wel naar de failliete organisatie. Overigens betaalt de curator die rekening zelden, hij kan zelf immers zomaar tekort komen aan het eind van de rit. Bovendien staat de belastingdienst ook nog een trede hoger dan het UWV binnen de pikorde.

Met die belastingdienst is het in voorkomende gevallen best wel lachen. Natuurlijk zijn wij bereid een betalingsregeling te treffen. U hoeft dan alleen een bankgarantie te overleggen. Echt gebeurd bij een organisatie in moeilijkheden in het midden van het land. Wanneer je een bankgarantie kunt overleggen, kun je ook de rekening betalen en meestal is dat een stuk goedkoper. Gelukkig was er een andere ambtenaar die nog wel op onze aarde verbleef, het bedrijf bestaat nog en doet het inmiddels redelijk goed.

Zo alles overziende is het redelijk voorspelbaar dat het juist de leveranciers – concurrente crediteuren – zijn, die nooit een cent terug zien van de geleverde goederen. Om een verlies van zeg €10.000 goed te maken moet je al snel €150.000,- extra verkopen. Ook in dit kader niet totaal irrelevant is, de kettingreactie die een faillissement teweeg brengt. Leveranciers, die niet betaald krijgen, kunnen vaak zelf ook niet meer betalen en zo valt het volgende steentje om … en het volgende … en het volgende.

In Duitsland is dit probleem van aanvang aan onderkent en opgelost. Leveranciers van goederen staan bovenaan in het rijtje. Zij krijgen óf de geleverde waren retour óf de rekening als eerste betaald. Zijn beide niet mogelijk, dan is de directeur daarvoor hoofdelijk aansprakelijk. De curator moet zijn werk doen op basis van genormeerde tarieven en mag die slechts over een genormeerde termijn in rekening brengen. Daarna moet hij de klus maar voor eigen rekening klaren. Wellicht is er iemand in het Haagse die de Nederlandse faillissement wetgeving in die richting wil aanpassen. Zou een hoop ellende voorkomen.

Klachtwijk

zaterdag, december 12th, 2009

In Leeuwarden is Heechterp-Schieringen aangewezen als klachtwijk. Waarom weet niemand, maar één van de criteria was het inkomen per hoofd van de bevolking. Wanneer je een hoop studenten zonder inkomen concentreert in één gebiedje, ben je blijkbaar rijp voor de status van ‘Doe geld’. Overigens zijn er al een paar jaar geleden, miljoenen in die wijk geïnvesteerd, met redelijk succes.

Het politiebureau wat onder andere met dat geld is geïnitieerd is trouwens onderweg gepromoveerd naar ‘front office’. Je kunt er nog een afspraak maken om elders aangifte te doen van een gestolen fiets. Uiteraard uitsluitend gedurende de beperkte openingstijden – per slot van rekening is dat de betekenis van het begrip ‘Front Office’. Enfin, met gezwinde spoed werd er een actieplan opgesteld en laat de eurootjes maar komen. De kern van het actieplan luidde;

• Leren (inclusief opvoedingsachterstanden en jeugdproblematiek)
• Veiligheid
• Wonen en duurzaamheid (kunnen we ook eens iets bedenken zonder die obligate duurzaamheid)
• Werken (incl. armoede)
• Integratie
• Complexe sociale problematiek
• Stedenbouwkundige kwaliteit, onderhoud en voorzieningen

Samengevat dus de beroemde portiekgesprekken, frontlijnteams, wijk bijeenkomsten en verdwaalde formulierenmajoors. Volgens één of ander frutsel stage onderzoekje door leerlingen van de Tilburgse school voor politiek & bestuur worden deze communicatieve vaardigheden gewaardeerd met een 8,5. Maar wat is er dan tot op heden concreet uitgevoerd, naast het opleiden van één van de  bewoners tot professioneel gebedsgenezeres en een ander tot exotisch taartenbakkert. Even hopen dat de burka van deze dame van onvlambaar materiaal gemaakt is.

Er is een extra basketbal basket geplaatst, naast degene die er al stond, niet er tegenover. Wanneer je de eerste gemist hebt, stuitert de bal automatisch door het andere netje. Dat is bevorderlijk voor het zelfvertrouwen. Overigens is er nog zo een basketbalveldje om de hoek. Een buurtbewoonster is bevorderd tot buurtconciërge en kan zo middels huisbezoekjes efficiency winst behalen. Aan een drietal lantaarnpalen zijn plantjes opgehangen en natuurlijk moet ik de obligate picknicktafel niet vergeten ten behoeve van de buurt BBQ. Het politiebureau is vervangen door surveillant in een auto, die altijd net weg is, wanneer er wordt ingebroken.

De inspanningen van de woningbouwcorporatie zijn tot op heden beperkt gebleven tot her en der een gele streep op de flatgebouwen. Waar de bewoners van Heechterp werkelijk op zitten te wachten is logischerwijze een verbetering van de woningen en niet op één of andere box met een kansloze spaarlamp. Sanitair moet worden vervangen, keukens, dubbel glas etc. Het sociaal gezelli samenzijn om het er weer eens over te hebben, kunnen we wel overslaan. Dat is niets anders dan het gezelli sociaal bezig houden van een paar welzijns ambtenaren – kunnen die ook naar huis.

Duurzaamheidsmanie

dinsdag, december 8th, 2009

De verkiezingen zijn blijkbaar weer in aantocht met als direct gevolg dat de duurzaamheidsmanie weer volop over de inwoners van Leeuwarden wordt uitgestort. Eerder dit jaar hadden we al de zo gewenste ijsbaan in de grachten, die dan wel super, super, super (?) duurzaam moest zijn en gisteravond een nieuwe campus op het voormalig ATOglas terrein. Een hoogwaardig onder architectuur gebouwde campus die ultiem duurzaam moest zijn.

Of het is duurzaam – of het is niet duurzaam, meer gradaties hebben we in de Nederlandse taal niet. Super duurzaam – of ultiem duurzaam, bestaan niet! Overigens lijkt het er op dat in de gemeente Leeuwarden, geen zelfstandig naamwoord – of werkwoord fort that matter – nog kan voortbestaan zonder het voorvoegsel duurzaam. Duurzaam rijden, duurzaam werken, duurzaam bouwen, duurzaam koken, duurzaam Sinterklaas vieren óf een duurzame impuls. Bedenk een woord, plak er duurzaam voor en je telt weer helemaal mee.

Zelfs de koeien in de proefboerderij Bosma Zathe zijn tegenwoordig gevestigd in een Diary Valley en moeten duurzaam doorgaan met schijten. Zo hebben we ook duurzame informatie technologie – alsof daar stroom uitkomt in plaats van ingaat. Daarmee is de term duurzaam verworden tot een kapstop begrip en heeft het haar inhoudelijke betekenis compleet verloren. Mensen zijn duurzaamheids moe en hebben daarin nog volstrekt gelijk ook. Iedereen is voor duurzaam, het moest alleen geen geld kosten. En als het geld kost, moet een ander het betalen. De minima moeten straks vast ook nog duurzaam vrijgesteld worden van duurzaamheid. Je kunt er op wachten.

Nog zo eentje. Leeuwarden moet de duurzaamste stad van Nederland worden. Hoe ga ik doen en – slechts een detail – hoe ga ik dat meten? Groningen, Helmond, Breda, Nijmegen – maar ook een hele riedel zichzelf respecterende dorpen in de Randstad hebben dezelfde ambitie.

Eén van de ijkpunten is merkwaardig genoeg het aantal vrouwelijke bestuurders binnen de Raad en het College. Is dat aantal 40% of hoger dan ben je als stad lekker duurzaam bezig? Moeten die vrouwen dan ook de giertank van de biogas vergistings-installatie van Bosma Zathe duurzaam helpen vullen of zo ….

Een ander criterium waaraan afgemeten wordt of je wel samen lekker duurzaam je ding doet, is het al dan niet schenken van eerlijke koffie. Uiteraard moeten we de chocoladeletters op het heilig avondje ook een eerlijk karakter hebben. Die chocolade letter heeft nog nooit een woord tegen mij gesproken, laat staan dat ik hem heb kunnen betrappen op een leugen. De enige die mij via Radio één, constant lastig viel, was een zwaar overbetaalde leuteraar die met belastinggeld gefinancierd – het grootwinkelbedrijf duurzaam chanteerde. Daarin slaagde en er nog trots op was ook.

Wat heeft de afgelopen jaren duurzaamheid Leeuwarden nu concreet opgeleverd?

– Een tweetal onbruikbare oplaadpalen voor elektrische auto’s met een te kort touwtje voor het station, op een plaats waar je niet mag parkeren
– Verkoop van uitstootrechten voor een bos wat er niet is (Pylkwiersterbos, Zuiderburen)
– Schijtende koeien in de Zuidlanden, voor woningen die er niet zijn en voorlopig niet gaan komen ook.
– Gehuurde LED feestverlichting in de binnenstad – de oude zal wel aan het kerstdorp Wielenpôlle cadeau gedaan zijn
– Voor €400.000,- spaarlampen (kwik!) en aanvullende onzin, bij onze minima door de brievenbus heen geduwd
– Een zonnecel fabriek, die (nog) geen zonnecel geproduceerd heeft
– Bordjes aan de invalswegen ‘City of watertechnologie’, die vervangen gaan worden door bordjes ‘Capital of water technologie’. Je mag Leeuwarden wel extra breed spellen, anders gaan de bordjes niet meer passen.
– Ecologisch bermbeheer (of te wel … onkruidbestrijding is niet meer van deze tijd)
– Een paar aardgasauto’s van de gemeente met een actieradius van circa 150 km en daarna doet Euro98 weer haar werk
– Een ex-wethoudster op een elektrieke scooter …

… en last but not least … Max Havelaar eikeltje blaadje koffie op het gemeentehuis. Gelukkig, dat dan nog wel, daar ben ik nu net aan toe …

Johanna, nalieverd.

dinsdag, december 1st, 2009

Ik ben de laatste die tegen innovatie is, laat staan tegen energietransitie. Ik ben de eerste die openstaat voor een discussie dienaangaande, maar dan wel op basis van argumenten (en bijvoorkeur feiten) en niet op basis van emotie. Sustainability waart als een nieuwe religie door de wereld en ook PAL/GroenLinks in onze mooie stad toetert een rondje mee.

Nieuwe energie bronnen staan volkomen los van het CO2-uitstoot dogma, zoals nu aan alle kanten geventileerd wordt. Er wordt een ieder een relatie in de mond gelegd, niet gestoeld op feiten. Oorzaak en gevolg worden structureel door elkaar gehaald, waarbij het argument ‘het bekt zo lekker’ vooral de boventoon lijkt te voeren.

De deskundigen hebben al de grootste moeite om te verklaren waarom de gevoelstemperatuur begin december koud is, laat staan dat het klimaat van over een paar decennia zich laat voorspellen. De zeespiegel stijgt vandaag met 5 meter en morgen is het hier de Sahara. Ja, we hebben een probleem, maar CO2 maakt er geen onderdeel vanuit.

Was voorheen het woord ‘even’ het meest misbruikte woord in de Nederlandse taal, zij is inmiddels ruimschoots ingehaald door de term ‘Duurzaam’. ‘Even duurzaam je ding doen’ staat op de nominatie om als minstzeggende lettercombinatie het Scrabble bord te gaan halen. Wanneer ‘Duurzaam’ niet in het plan voorkomt, wordt het plan niet meer geagendeerd. Hoogstens verdwijnt de werkelijkheid, duurzaam, naar de onderste lade van het politiek metier (Ze moeten even ruimte maken, maar met het nodige duw en trekwerk, gaat het het daar net passen).

Feit: Er is PLENTY objectief wetenschappelijk onderzoek – even de recensies over de ‘verweg Britse professor’ – me dunkt, één van jouw vrienden!

> This remarkable book sets out, with enormous clarity and objectivity, the various alternative low-carbon pathways that are open to us. Sir David King FRS, Chief Scientific Adviser to the UK Government, 2000–08

> For anyone with influence on energy policy, whether in government, business or a campaign group, this book should be compulsory reading.

> At last a book that comprehensively reveals the true facts about sustainable energy in a form that is both highly readable and entertaining. Robert Sansom Director of Strategy and Sustainable Development, EDF Energy

Middels mijn vorige bijdrage heb ik een samenvatting gegeven van de inhoud, niet selectief gewinkeld en geen mening uitgesproken. Noch pro, noch contra – andere vormen van energie winning. De reactie dat een enkele schijtende koe wel 7 huishoudens warm kan houden, is irrelevant. Gaan we straks die schijtende koe op de erfgrens zetten of mogen de buren – om de dag – daarvan genieten? Er zijn niet genoeg koeien – of, zo je wilt, ze schijten niet genoeg – om Nederland te verwarmen. Ze schijten trouwens wel genoeg om er last van te hebben, maar dat terzijde.

Feit: Nederland doneert aan China 7 Miljard euro (ik heb géén last van mijn rug en toch kan ik die €7 miljard ‘even’ niet tillen) om windmolens neer te zetten. China investeert zelf 570 miljard Euro om nucleaire centrales neer te zetten. Wie is hier nou Gekke Gerrit. En dan krijgen wij te horen dat de energie nota met €400,- per jaar omhoog moet, omdat we anders de windmolentjes niet kunnen betalen. De windmolentjes in China zullen ze bedoelen.

Feit: Nederland importeerde in 2007 23 miljard KiloWattUur stroom (Bron: CBS), waarvan circa 60% uit Frankrijk (>90% Nucleaire energie). Het totale Nederlandse energieverbruik lag op circa 3500 PetaJoule. Ik zal het niet ingewikkelder maken dan het al is, maar samengevat importeren we nu al grofweg 40% van ons stroomverbruik in de vorm van kernenergie. Wij zijn niet afhankelijk van Rusland, maar van Frankrijk. Een mooi land, jammer dat er Fransen wonen, maar ook dat terzijde.

Samengevat: Ja, je mag de jaarlijkse hoeveelheid kernafval bij mij in de garage stallen. Wel graag ter linkerzijde opstapelen, anders kan ik over 36 jaar mijn scootmobiel daar niet meer kwijt (mijn garage is namelijk nogal klein). Het opslaan van CO2 in mijn tuintje mag niet van je vrienden in de Provinciale staten. Over NIMBY gesproken.

Al met al een discussie die niet thuishoort in Ljouwert en waar we dus ook geen ‘klimaattop’ alhier voor nodig hebben. Voor de bühne roept iedereen ‘Sympathiek’, in werkelijkheid denkt iedereen ‘Tjong’ is het alweer zover, verkiezingen?’ Hierop rest maar één (laatste) reactie: ‘Duurzaam, de hype voorbij!’