De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for september, 2009

Oplaadpunten

maandag, september 28th, 2009

Alle goede bedoelingen ten spijt, valt er rationeel op elektrisch vervoer nog wel iets af te dingen. Mochten elektrische auto’s – of scooters en fietsen – op stomen in de vaart der volkeren, komen we nog een paar praktische problemen tegen. Eén niet onaanzienlijke is de beperkte capaciteit van het huidig elektriciteitsnet. De huidige touwtjes die boven de weilanden – maar ook in woonwijken – hangen, gaan het niet aankunnen en zullen moeten worden vervangen door dikkere touwtjes. Overigens een mooi moment om die hoogspanningsleidingen ondergronds te brengen. Ter bescherming van de hertjes op de Veluwe kon het ook, dus ter bescherming van de mensen die hier wonen mag het ook wel kunnen.

Vanuit het politieke metier wordt de introductie van alternatieve brandstoffen aangegrepen om zich als milieuvriendelijk to profileren. Het merkwaardige fenomeen doet zich voor dat een betere recycling van het huidige autopark veel meer effect sorteert voor dat milieu dan elektrisch vervoer. Maar goed, je hoeft éne niet te laten om het andere te doen. Zo heb ik al eens mogen genieten van een elektrisch aangedreven auto, waarbij de conclusie luidde, dat de geluidsisolatie vooral aan de buitenkant was gemonteerd. Het gaat vast beter worden, maar dat kan nog even duren.

In het kader van de generieke groene profileringsdrang van het huidige college, worden daarentegen bij tijd en wijle volkomen irrationele beslissingen genomen. Een voorbeeld: Elektrische auto’s moet je opladen, dan staat het wel schattig wanneer je het voortouw neemt in het plaatsen van oplaadpunten. Om te beginnen wil de trotse bezitter van een elektrisch aangedreven auto niet acht uren – letterlijk – voor paal staan, maar gewoon thuis zijn melkkoe aan de stekker zetten.

Maar zelfs wanneer je het plaatsen van infrastructuur tot reclame actie wilt maken, moet je die palen natuurlijk niet neerzetten bij de stop en drop voor het station. Bovendien staan de paaltjes daar ook nog eens te ver van de stop en drop parkeerplaats af, het elektrieke touwtje gaat het niet halen. Optisch is het nu alsof je in 8 minuten 20 liter stroom kunt tanken en wanneer het iets langer duurt, kun je een prent verwachten van de bromsnor met de het diploma ‘bijzondere opsporingsbevoegdheid’ (stadswacht). Deze palen gaan dus nooit gebruikt worden, maar ja, alles moet hier blijkbaar in twee keer voordat het goed is. Zet zo’n oplaadpunt dan neer bij parkeerplaatsen voor lang parkeren, per plaats ééntje.

Oplaadpunten bij het station … ???????

En natuurlijk is de introductie van elektrisch vervoer ook een vraag van kip en ei. Voor de ondernemers geldt uiteindelijk gewoon dat er brood op de plank moet komen en deze auto’s verkocht moeten gaan worden. Dat laatste is logistiek en juridisch een praktisch probleem. De bestaande importeurs zitten er niet op te wachten om het bestaande distributiekanaal te openen voor een concurrent in spé. Merkwaardig ligt daar ook juist nu een kans, elke leverancier van elektrische mobiliteit zit met hetzelfde probleem. Wanneer deze leveranciers een structureel platform aangeboden zou worden om onder één dak hun producten te vermarkten – en te servicen – wordt iedereen blij.

De klant kan op één plaats terecht, ook voor het onderhoud. De leveranciers kunnen de benodigde technisch personele capaciteit delen én dan levert de profileringsdrang wel werkgelegenheid op. De idee dat je de productie van deze auto industrie naar Leeuwarden kan halen is een idee fixe, je houdt dat niet eens in Nederland of West Europa for that matter. Samenvattend: Geef de ondernemers van deze tak van sport een showroom, op de Hemrik is vast nog wel wat te vinden. Leidt de benodigde techneuten op en uiteindelijk, iedereen blij. Die oplaadpaaltjes zijn maar bijzaak, leuk voor de bühne, maar meer ook niet. Die paaltjes bij het station … opruimen én nooit weer over hebben.

Bijstandsfraude

vrijdag, september 25th, 2009

Juichend over de eigen behaalde successen, brengt de gemeente Leeuwarden vandaag naar buiten dat er over de jaren 2005 tot en met 2008 voor een bedrag aan €9,7 miljoen aan bijstandsfraude is geconstateerd. Het betreft 454 fraudeurs, waarbij 184 uitkeringen zijn beëindigd binnen het samenwerkingsverband van 29 gemeentes in Friesland.

Cosmetisch lijkt dat een fenomenaal bedrag, feitelijk is het haast een afrondingsverschil. Voorts wordt er vergeten bij te vertellen, dat er ook een fenomenaal onderscheid bestaat tussen constateren en feitelijk incasseren. Al jaren staan er miljoenen op de balans van de gemeentelijke jaarrekening aan nog te vorderen bijstandsfraude met als excuus ‘we kunnen de fraudeur even niet meer vinden’. Van de geconstateerde fraude wordt het merendeel nooit geïnd. In ieder geval wordt er niet meer verder gefraudeerd en dat is op zich zelf al winst. Maar hoeveel winst?

In werkelijkheid staat er in dat persbericht dat er grosso mode per jaar in Leeuwarden voor circa €360.000 aan bijstandsfraude wordt geconstateerd. In die business hier gaat afgerond €70 miljoen om, de €7 miljoen voor het lokale armoede beleid even niet meegeteld. De geconstateerde fraude bedraagt dus minder dan een half procent. Het CBS heeft uitgerekend dat 5% van het totale uitkeringsbedrag wegvloeit naar fraudegevallen en wij halen geen 0,5%, We missen een factor tien! Dat is het stadium van afrondingsverschillen toch echt wel ver voorbij.

Ter illustratie: De enige gemeente die niet meedeed met het samenwerkingsverband bijstandsfraude (Tytsjerksteradeel) haalde alleen in 2005 al €766.000 binnen. Met minder dan helft van de inwoners, meer dan het dubbele aan fraude constateren. Wie houdt wie nou voor de gek? Wanneer wij in Leeuwarden om te beginnen veel stringenter met het jatten uit de bijstandsruif zouden omgaan, kan er €90,- door ieder beschikbare brievenbus worden geschoven, elk jaar weer. Ook die van de fraudeurs zelf.

Een proefje in Arnhem, waarbij de behandelend ambtenaar nog voor het verstrekken van de uitkering, een melding kon doen van opvallende zaken, leverde in drie maanden tijd €1,4 miljoen op. Het intensiveren van de huisbezoekjes in Amsterdam deed €27 miljoen in de ruif terugvloeien. Echt geld. In Leeuwarden moet een ambtenaar twee jaar lang aan dossiervorming doen, voordat de chef het aandurft om de persoon in kwestie eens uit te nodigen voor een motiveringsgesprekje. Die ambtenaar kijkt wel link uit. Aan het eind van de rit is er namelijk altijd wel wat waarom het toch weer zielig is. Fraude is niet zielig, fraude is diefstal en ik houd niet van jatten. Al helemaal niet als er ook van mij gejat wordt.

Het accepteren van dit gebrek aan inspanning om fraude tot op het bot uit systeem weg te snijden, als het moet, met onconventionele middelen, maakt van het bijstandsvangnet een trampoline. Het ondermijnt het maatschappelijk draagvlak om zelf nog langer wakker te worden van de wekker. Op de inhoud van het persbericht valt dus nog wel het één en ander af te dingen. Het vertelt meer over wat we niet doen, dan over wat we wel doen. Ja, collectief verder snurken, want anders is het zo zielig. Die verboden huisbezoekjes moesten toch nog maar weer eens terug op de agenda gezet worden.

Duurzaamheidsmeters

dinsdag, september 22nd, 2009

Gisteravond werd in de commissie de minirotonde blunder besproken. Het onzalige – inmiddels uitgevoerde – plan waarbij fietsers voorrang krijgen én nemen. Bij de minirotondes komen de fietsertjes nu van links en rechts, met de MP3 speler op standje max. Uit de eerste evaluatie bleek dat het aantal fietsertjes wat comfortabel van het wegdek gepeld moest worden met 44% is gestegen en de doorstroom met meer dan 25% is afgenomen. Alles voor de comfortabele doorstroming van de fietser – als die de overkant haalt tenminste.

Een zebrapad levert schijnveiligheid, maar met de eenzame fietser die voorrang heeft, zijn we lekker bezig voor het melu. Dat er vooraan een oma in blinde paniek vol in de ankers gaat – met het hoofd door het stuur heen – en de file matrixborden daaropvolgend al zowaar bij de A7-Purmerend beginnen te knipperen is ook zo lekker CO2 innovatief duurzaam neutraal. En dan heb ik niet over de richting Purmerend Amsterdam. Het enige bord Leeuwarden wat er in Amsterdam Noord staat, kun je maar beter direct voorzien van knipperende lampjes – pas op fietsers in de voorrang – reistijdverlenging.

Een tijdje geleden stond ditzelfde College te juichen over de bereikte duurzaamheidsstatus. De 9e duurzame stad van Nederland en binnen met stip. Elkaar om de hals vliegende raads- en collegeleden, elkaar feliciterend om deze nieuw bereikte status. Negende .. en nu op naar nummer één. Keep on doing the good job.

De duurzaamheidsmeter waar dit ranglijstje van is afgeleid, wordt samengesteld door een onbetekenend clubje wereldverbeteraars, door het leven gaand onder de koepel COS. Centrum Tûmba hier ter plekke is een afgeleide van dat COS (Centrum voor ontwikkelingssamenwerking, die van die verboden Zuid Afrikaanse ananassen want Mandela kreeg ze ook niet, het ANC aan de macht enzo).

En het COS heeft een missie. Haar missie is ambtenaren te vinden die een honderdtal vragen moeten beantwoorden en in 132 gevallen is dat gelukt. In de andere 309 gemeentes in Nederland hebben ze geen tijd voor die flauwekul, zodat hoogstens gesteld kan worden, dat Leeuwarden tenminste plaats 318 op de ranglijst heeft bereikt.

En dan de aard van de vragen … even (selectief) gewinkeld;

1 Is er in uw gemeente een beleidsambtenaar die natuur- en biodiversiteitbehoud in zijn of haar takenpakket heeft.
– Leeuwarden – deux points.

2 Uw gemeente besteedt een gedeelte van dit budget aan voorlichting en bewustwording met betrekking tot mondiale vraagstukken.
– Leeuwarden, le centre du monde – encore trois points.

3 In het gemeentehuis wordt koffie en thee geschonken met het Max Havelaar keurmerk of vergelijkbaar.
– Leeuwarden, ca marche … pas mort? Un point.

4 De gemeente maakt gebruik van het advies van de fietsersbond en/of belangengroepen om de inrichting van de openbare ruimte voor langzaam verkeer te verbeteren
– Leeuwarden incroyable – et encore … trois points!.

Ik zie ombuigingskansen. op korte termijn een stuk of vier.

De gemeente luistert naar de lokale fietsersbond, waarvan niemand weet wie het is. Je kan net zo goed overleggen met de plaatselijke visvereniging, redelijke kans dat je hetzelfde lid tegenkomt. Helemaal fraai wordt het, wanneer de externe verkeersdeskundologen verzameld in het CROW – de bedenkers van voorrang voor fietsers op minirotondes – nu zelf aangeven dat het toch niet zo handig was.

En wat hebben wij? Rammelende verkeersbesluiten, minirotondes die het niet meer doen en. omgebatterijt waren voordat de advertentie in de Huis en Huis droog was. Een wethouder die toegeeft dat die dingen gevaarlijk zijn voor fietsers, slecht zijn voor het milieu en killing zijn voor de lokale middenstanders. Je kunt de stad niet in of uit. ‘We doen er niets aan voor 2011, na de finale evaluatie’. Zie voorgaand voor de pre-samenvatting van die evaluatie, zucht.

Al met al …. gefeliciteerd met de negende plaats op het COS lijstje. Het heeft wel een erg groot ‘bedenk een award en win hem zelf’ gehalte.

Daar gaan we weer …

zaterdag, september 19th, 2009

Met ingang van 1 januari jongstleden kent Leeuwarden middels een opslag op de OZB een activiteitentax. De opbrengsten worden in het potje ondernemersfonds gestort en gebiedsbepaald mogen de ondernemers daar uit putten om bijvoorbeeld de intocht van Sinterklaas mee te betalen. Door de gekozen methodiek – een opslag op de OZB – doet iedereen mee en ben je af van zogenoemde ‘Freeriders’.

De enige freerider die overblijft, is merkwaardig genoeg de gemeente zelf. Op de gemeentelijke panden wordt geen opslag losgelaten. Dat werd duur … voor de gemeente en daar houden we niet van. Het mag wel geld kosten, zolang een ander het maar betaald. What else is new. Enfin, al met al, leek dit ondernemersfonds de minst kwade oplossing. Jaarlijks zit er een paar ton in en daarmee kun je best wel wat grappigs mee doen.

Om deze gemeentelijke weerbarstigheid te camoufleren werd besloten dat de gemeente de kerstverlichting in het centrum éénmalig zou doneren aan Leeuwarden Lichtstad en het stroomverbruik betaald zou worden uit het ondernemersfonds. Voor 1 mei zou er een verlichtingsplan worden gepresenteerd. Wie het heeft gezien, doe mij ook even een kopietje.

Tot mijn stomme verbazing, krijgen een paar ambtenaren het niet voor elkaar om binnen zes maanden een A4’tje met een plasticje voor, plasticje achter en een ringbandje te produceren met als titel ‘Kerstverlichting’. Het verlichtingsplan is een jaar opgeschoven. Zelfs in de Wiellepolle kunnen een tiental mensen met iets te veel tijd, binnen een paar dagen de hele wijk volhangen met lampjes, maar een plan produceren waarin staat wie wat wanneer gaat doen, kost een jaar.

In het kader van het duurzaamheidsfobisme moet de verlichting wel van het CO2 neutrale typ zijn, ook wel bekend als LED-verlichting. Als – om het even in welk plan dan ook – het woord duurzaam niet in de titel voorkomt, haalt dat plan niet eens de lade van de wethouder. Zo hebben we ook al duurzame culturele ideeën … WTF zijn … ?? Je kunt er niet van eten, maar duurzaam is het wel.

Enfin, duurzaam doet haar woord eer aan, het is vooral duur. Met LED Kerstverlichting is dat al niet anders, het gaat circa €300.000,- kosten en strikt genomen valt mij dat dan nog mee. Er is nog niet eens gekozen voor Gucci LED’s en Armani armaturen, maar wat niet is kan nog komen. Dat komt in dat plan te staan, na de inhoudsopgave, voor het plasticje achter.

Dat duurzaamheidsgeneuzel duur is, daar begint de wethouder Diks nu ook achter te komen. Voor de kerstverlichting die als cadeau aan de Leeuwarder ondernemers en Leeuwarder burger, werd gepresenteerd, wordt nu een eigen bijdrage van €200.000,- gevraagd … jawel, daar is hij al … te betalen uit het ondernemersfonds. Zo wordt creatief het eigen budget met datzelfde bedrag verhoogd, voor bijvoorbeeld …. een duurzaam filmhuis, of duurzame eieren op het Zaailand etc. etc.

In de in november 2008 – raadsbreed (!) – aangenomen motie (en door het voltallig College ondersteund) staat het volgende; tegelijk met het LED-verlichtingsplan naar de raad te komen met een financieringvoorstel voor bouw van de armaturen en (eventuele) aanschaf van de LED-verlichting, te dekken uit het “Energietransitiefonds” en/of Full Sustainable City’.

Is het woord ‘ondernemersfonds’ duurzaam met tipex weggewerkt of iets dergelijks, ik zie het in ieder geval nergens staan. De kerstverlichting moet gewoon in zijn geheel betaald worden door de gemeente, zoals in het duurzaam handelsverkeer te doen gebruikelijk is. Dat je je aan gemaakte duurzame afspraken houdt, zeg maar. En niet halverwege besluit dat het alleen een mooi – en vooral duurzaam – plan is, wanneer je het niet zelf duurzaam hoeft te betalen om de rekening vervolgens duurzaam over de schutting te duwen. Dan maar even geen duurzaam filmhuis.

Annabelle

woensdag, september 16th, 2009

De trip naar de viering van 400 jaar NYC, begon voor ons een dag later dan de Friese politieke delegatie. Toen ons het bericht dan ook bereikte, dat één van de Friese statenleden een uurtje – zonder telefoon – in het kantoortje van de Amerikaanse marechaussee had doorgebracht, hielden wij ons hart vast. Die kantoortjes zijn namelijk nogal saai en de deelgenoten van die afdeling nogal humorloos. Je moet een snor hebben om erbij te mogen – zeg maar, net stadswachten, maar dan anders.

Daar waar onze voorgangers een uurtje of drie in de rij hadden gestaan, waren wij binnen drie kwartier uit en thuis – in het hotel. Ik heb werkelijk geen flauw idee over het hoe en waarom, maar het was nog net niet zo dat een uiterst vriendelijke douanier onze koffers persoonlijk naar de taxi bracht om ons daarna welgemeend uit te zwaaien. Wellicht had het gegeven dat wij geweigerd hadden om een afspraak met KlukKluk (zie onder) te maken daar iets mee te maken. Je weet het niet.

De volgende dag werd het tijd om de sfeer te proeven. In tegenstelling tot de verwachting is New York super relaxed, veilig en bovenal schoon. Je kunt geen stap zetten of je komt iemand tegen met een bezem, poetsdoek of schoffel, daar zouden we hier nog wat van kunnen leren. Of een uiterst vriendelijke meneer in een blauw pak met een pet – en een knuppel – die in de gaten houdt dat mijn portefeuille ook in mijn bezit blijft. Dan krijgen we Amerikaanse toestanden … wat mij betreft, hoe eerder hoe liever.

Na een intensief – zakelijk – programma op vrijdag en zaterdag, moest er uiteraard ’s zondags worden geshopt. In New York is elke zondag tenminste een toeristische attractie, hoezo geleuter over 12 zondagsopeningen per jaar. Open die hut en regelen dat er handel komt. Shop until you Drop – niet bepaald mijn ding, maar je hebt er wat voor over om je huwelijk in stand te houden.

Gek werd ik er van. Hello, how are you, I’m Annabelle, are you fine? CD winkels zijn non-existent, in de Apple store was het weer gratis. De Levi store gevuld met van die typetjes die zo uit de Amerikaanse serie Will en Grace hadden kunnen worden aangezuiverd. Zal ik uw maat nemen … NEE, NEE en nogmaals NEE. Eén van de reisgenoten was verstandiger. Die had eerst gewoon met de winkel gebeld of het gezochte aanwezig was om het in dat geval aan de kant te laten leggen.

Annabelle Annabelle … 🙂

’s Zondagsavond weer retour met de KLM flapper om ’s maandags weer fris en fruitig er tegen aan te gaan. Wat gaat papa doen? Papa gaat Nederland afmaken, want de generatie die Nederland opgebouwd heeft is toch nog één en ander vergeten.

New York en de chief

maandag, september 14th, 2009

Gisteravond nog in New York, nu alweer de koffers geleegd en over tot de orde van de dag. De viering van het 400 jarig bestaand van de Friese – Amerikaanse belangen was een fenomenaal succes, ondanks de wat kifterige kwalificaties, die ons bereikten vanuit het Haagse. Het was allemaal duur .. ? Gelukkig begrijpt onze Commissaris der Koningin wél, dat je niet moet kijken naar wat het kost, maar moet kijken naar wat het oplevert. Dat zouden meer politici moeten doen.

Uiteraard waren er details, die voor verbetering vatbaar waren. Zo moest onze geachte SP afgevaardigde (Ad van der Kolk) met alle geweld een ontmoeting hebben met de native indians. Regelen we, je moet voor een ieder enige toegevoegde waarde proberen te bereiken. Abusievelijk zijn er een drietal Mohhawk indianen ingevlogen, compleet met de verderen hoofdtooi en een Wigwam op de gang geparkeerd. De indiaan van het type Delaware, die wel ooit in de baai van New York woonde, was blijkbaar bezet of in ieder geval niet aanwezig. En zo heeft de delegatie een constructieve bespreking gehad met de verkeerde Chief ‘Zwarte Havik’.

Deze zelfde geachte afgevaardigde voelde zich niet geroepen om deel te nemen aan de herdenking aangaande de 9/11 aanslag, acht jaar geleden … er zijn op wereldschaal grotere problemen … Alle waar is naar zijn geld en dat geldt blijkbaar ook voor de tact en kwaliteit van deze geachte SP afgevaardigde. De Amerikaanse mentaliteit is een iets andere dan de Friese. Groot, groter, grootst en dat heeft Ad goed begrepen. Within a decade, the statue of Liberty will be replaced by a statue of Ad.

Een aantal reisgenoten liet zich uitleggen, dat Times Square genoemd was, naar de krant die daar gevestigd was. Dan doen wij het toch beter, wij hebben een hele stad naar een krant genoemd. Zo vertelde de organisator (Joop Mulder) van het Oerol aldaar gehouden, dat voor het slaan van een paaltje eerst een bezoldigd archeologisch onderzoek gehouden moest worden. Voor het de grond in meppen van een hekwerk om de voorstelling heen, was het woord ‘archeologisch onderzoek’ opeen uit het woordenboek weggegomd.

Al met al, indrukwekkend en nu al zakelijk succesvol voor een aantal deelnemers van het in New York geopende Fryslan House. Zo kwam ik volstrekt toevallig ’s avonds de burgervader van Breukelen tegen, die zich uitsprak over de positieve exposure die de Friese delegatie had weten te bereiken. Hij liet zich ontvallen dat het meenemen van ondernemers – en het openen van een Fryslan House – in de Randstad met enige jaloezie gevolgd was. Zij hadden pas nu begrepen hoezeer het werkt met de Amerikaanse én Friese mentaliteit. Nogmaals chapeau voor een ieder die hieraan heeft meegewerkt, een enkeling daargelaten dan.

MKB & Krediet

vrijdag, september 4th, 2009

Dat er banken zijn, die moeilijk doen om kredieten aan MKB’ers te verstrekken – of te verlengen – is wel duidelijk. Welke banken dat zijn, eveneens. Vervelend is alleen dat die duidelijkheid wél bij de banken bestaat en wél bij de MKB’ers, maar door het politiek metier aan de top nog steeds glashard wordt ontkend. Den Haag staat erbij en kijkt er naar, smeert een broodje én doet … niets. Ja, de garantie voor leningen verhogen van € 50 miljoen naar €300 miljoen. Tasje erbij of gaat het zo mee. De Bosbanken willen zoveel mogelijk hun solvabiliteit weer op niveau brengen, om het liefst nog eerder, dan zo snel mogelijk, van diezelfde Bos af te zijn.

Methode één om dat te realiseren is het aantrekken van spaargelden uit de markt tegen dermate hoge spaarrentes dat banken die niet van Bos afhankelijk zijn, daar niet tegenop kunnen bieden. Rabobank, Frieslandbank en van Lansschot draaien met verlies in die tak van sport. De belastingcentjes – ook van MKB’ers worden misbruikt om de concurrentie de nek om te draaien. Blij ben je.

Methode twee raakt het MKB direct en is daarmee fundamenteler van aard. Het afknijpen van kredietruimte of het zelfs onnodig intrekken daarvan – ook bij op zichzelf gezonde MKB’ers. Daar zijn een aantal schrijnende voorbeelden van, waarbij die MKB’ers daar niet mee te koop willen lopen. Dat vergroot alleen de ellende en schrikt de klanten af. Het begin van de neerwaartse spiraal, die eindigt in faillissement en daarmee de werkeloosheid van de collegae. Dat stadium begint nu zo langzamerhand zichtbaar te worden en gaat ook nog wel even door.

In de IT sector zie je dat de distributeurs wereldwijd de voorwaarden voor leverancierskredieten neerwaarts bijstellen. Betalen binnen 14 dagen of zelfs vooruitbetalen is geen uitzondering meer. Eerst de vorige nota betalen, voordat we gaan leveren én uiteraard het maximale krediet is gehalveerd of compleet ingetrokken. Dat hebben de banken bij die distributeurs ook gedaan en herhalen hetzelfde truckje nu bij het kleinere MKB. De IT ondernemer wordt niet gebeten door de kat óf de hond, maar door de kat én de hond. Overigens geldt dat voor meer takken van sport.

Onder verwijzing naar artikel 20 van de algemene voorwaarden, het kapstok artikel, wordt de ondernemer klem gezet. De stenen waarin de MKB’er is gehuisvest, zijn minder waard geworden, wilt u even bijstorten, de zekerheden vergroten of – liever nog – even terug betalen. Voor het eind van de maand. Seen it, been there. ‘Even’ is langzamerhand het meest misbruikte woord in de Nederlandse taal.

Nog een voorbeeld: Een gezonde MKB’er die zijn krediet wilde verlengen kreeg dat alleen voor elkaar ná een aanvullende persoonlijke borgstelling. Ëén week nadat de handtekening was opgedroogd, trok de bank het krediet in. Alleen nu met de zekerheid dat de ondernemer een bord te koop in de tuin moet zetten en er in ieder geval nog iets terug komt. Alles onder de noemer ‘damage control’ … voor de bank dan. Die gezonde MKB’er bezit nu alleen nog een ongezonde nierverzakking.

Een financieel verder gezonde MKB’er die jongstleden Mei constateerde dat er komende Oktober een kort liquiditeitsdipje zou aankomen, ontving (op 15 juli – midden in de bouwvak!) een vergelijkbaar briefje. Zo er al een vervangend financieringsarrangement tot stand komt, zal dat zeker niet tegen betere voorwaarden zijn. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Voorspelbaar worden straks de risicovolle verstrekte MKB kredieten gehusseld en in partjes verkocht aan andere banken. Dat komt een ieder ergens bekend voor, mag ik toch hopen.

Een bevriende curator verwoordde het als volgt: ‘Commerciële banken vallen hernieuwd in de fout. Juist waar zij ‘boete’ kunnen doen, door de motor van de economie aan te zwengelen, gooien ze zand in de motor. Eigenlijk is er maar één woord voor: schande’. Het is deze beroepsgroep die als eerste geconfronteerd wordt met de gevolgen van het handelen – of nalaten te handelen – van de Bosbanken. Ik vindt het tekenend.

Wanneer de banken de Bos gelden niet doorsluizen naar het bedrijfsleven, moeten de centjes maar terug naar de Haag en moet de Haag het zelf maar doen. Wie is er in dit land nou eigenlijk nog de baas?

Draadloos Internet

dinsdag, september 1st, 2009

Na het betere lobby werk, gaat er eindelijk draadloos Internet komen in Leeuwarden. Fase één is uiteraard het obligate onderzoekje naar de mogelijkheden, maar fase twee – de feitelijke uitvoering – ligt dan voor de hand. Leeuwarden is daarin niet de eerste, laat staan de enige. De EU – maar ook de provincie – financieren de aanleg van WiFi al in Dokkum en het Friese merengebied. Zie daar de aanwezigheid van de Sneker ambtenaar in de provinciale ICT Alliantie verklaard. Maakt niet uit, als het maar gebeurt.

In de Commissie van Maart dit jaar was er vanuit een aantal fracties nogal wat bezwaar. Een hoog klok en klepel gehalte, het College stelde zelfs dat zij niet was van de infrastructuur. Wel zijn zij van de wederom vertraagde Haak om Leeuwarden, Westelijke invalswegen en comfortabele fietstunnels maar niet van de infrastructuur, niet die van morgen tenminste.

Het CDA – in de vorm van Thea Koster – viel het College bij met de opmerking dat zij al Internet heeft op haar mobiele telefoon. Gefeliciteerd, Thea, met deze weloverwogen aanschaf in één van de vele Telecomshops. Alle andere avonturen van Thea in haar digitale realiteit kunnen we terug vinden op http://theakoster.web-log.nl/ – I rest my case.

De Christen Unie kwam dan weer zoiets als ‘draadloos Internet is (een) zonde’, beter kun je de minima gratis PC’s geven en gratis Internet. Hilarisch werd het toen Gerben Hoogterp voorstelde om terrastafels uit te gaan rusten met een Internettouwtje, want er was al veel te veel straling in de wereld. Volgens deze hoeder van het woord, is Leeuwarden een magnetron. Gelukkig was Gerben gisteren de Remi van de Raad.

Remi
Niet alleen geeft een enkele spaarlamp al meer straling af dan een magnetron, maar bij Remi thuis kun je vast nu al zeven WiFi punten meten, waaronder ongetwijfeld zijn eigen. De beschikbaarheid van draadloos Internet is materieel. Ik kom niet eens meer in een hotel, waar ik geen beschikbaarheid heb over WiFi, of een camping for that matter. En ik ben niet de enige.

Een voorbeeld: Op diverse plaatsen in de stad zijn van die mooie uitleg borden neergezet met een tekst over het hoe en waarom van die locatie en dat (historische) pand. (Behalve boven de beruchte bierkelder, daar staat wel al tijden een plateau, maar van een onbeschreven maagdelijkheid). Die teksten zijn nu allemaal in het Engels, terwijl het merendeel van de toeristen die hier nog wel komen Duitstalig zijn. Een WiFi verbinding ter plekke maakt het mogelijk de tekst on-line te vertalen, die tekst actueel te houden, het pand virtueel van binnen te bekijken etc. etc.

Met een WiFi verbinding zijn die bordjes helemaal niet nodig, een sticker met een barcode op de deur is al genoeg. Je kunt zelfs ter plekke bekijken of het pand te koop is en wat het moet kosten. De succesvolle stadswandeling kun je digitaal meegeven, de uitagenda als home-page, ’s middags langs een restaurant lopen – de recensies lezen – en alvast een tafeltje reserveren. Op de boot je mail lezen en besluiten dat je toch nog een dagje langer kunt blijven. Kijk, dat is nou het mooie van Leeuwarden.