De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for juli, 2009

Paranormaal

vrijdag, juli 31st, 2009

Wij hebben hier in Leeuwarden de vereniging PEL (platform één – tweepersoonshuishoudens). Prima, moet je doen, de vereniging zal ongetwijfeld bestaansrecht hebben. De vereniging PEL mag ook aanzitten bij de cliëntenraad in Leeuwarden. Bij dé bank ben je gewoon klant, maar bij de bijstand ben je cliënt. Enfin. Wat de legitimatie van de aanwezigheid van PEL bij die cliëntenraad is …. geen flauw idee. Statuten, begroting, jaarcijfers of zelfs leden … nog nooit gezien. Tenzij het bestuur van die vereniging zelf cliënt zijn … uiteraard, dan is de aanwezigheid nog wel verklaarbaar.

De voorzitter (Pyt van de Galiën) van die vereniging is niet eens een domme vent, hij maakt altijd een hoop lawaai en ik weet dat wel te waarderen. Wanneer zijn stelling name gebaseerd zou zijn op argumenten, dan zou die waardering alleen nog maar verder toenemen. Helaas druipen de fossiel socialistische dogma’s, tussen onvindbare statuten door, en worden vergelijkbaar met een moderne religie verspreid. De wereld is oneerlijk, een ander heeft het gedaan en ik wil het ook … gisteren. Eigenlijk wil ik het niet … moe worden dan, etc. etc.

Zo wordt de suggestie om eens te onderzoeken of er bijstandsgerechtigden ingezet kunnen worden bij de publieke groenvoorziening (al dan niet bezoldigd) afgedaan als slavenarbeid. Volgens deze redenatie is trouwens elke arbeider een slaaf en is het de werkgever die slechts de trom beroert. Bijstand is een recht en het faciliteren van bijstandsgerechtigden naar een terugkeer op de arbeidsmarkt is een onrecht. Het enkel benoemen van het feit dat er bijstandsgerechtigden zijn, die wellicht minder gemotiveerd zijn om als arbeidsslaaf te participeren, betekent dat je een fascist bent. Het zij zo.

Omgekeerd wordt er, om de cliënten wel bij loket weg te krijgen gesmeten met miljoenen. De effectiviteit daarvan is hoogst twijfelachtig. Ruim 200 ambtenaren houden zich daarmee bezig – op elke 15 uitkeringen ééntje – waarbij het echte werk nota bene is uitbesteed aan re-integratie bedrijven. Na negen maanden wordt het re-integratie slachtoffer doorverwezen naar het UWV en drie maanden later weer terug naar loket 1. Verder hebben we nog Frontlijn teams, Matria én Patria projecten etc. etc.

Zo werd een bewoonster van onze klachtwijk (Linda Robin) met financiële ondersteuning begeleid naar zelfstandig ondernemerschap, na acht(!!) jaar bijstand (>€ 100.000). Zij is nu paranormaal begaafd magnetiseur en kon prompt legaal intrekken bij haar nieuwe liefde en wist zo de klachtwijk te ontvluchten. De komende tijd wil ze onderzoeken of ze niet ook iets met nagels kan doen, dat is geestelijk minder inspannend. (Leeuwarder Courant).

Wellicht zijn deze frontlijn teams behept met bovenwereldse gaven en worden we straks verrast met wichelroede lopers, aardlijn spiritisten, gebedsgenezeressen en meer van dat soort kwakzalvers. Kwakzalverij is verboden, maar in Leeuwarden kun je er financiële ondersteuning voor krijgen. Schiet mij maar lek. In plaats van de cliënten tegen zich zelf en vooral tegen andere cliënten – en cliëntele –  te beschermen, benoemen we dit als één van de grootste successen van portiekgesprekken voerende frontlijn teams. Deze flauwekul kun je wat mij betreft per ommegaande opdoeken, dat is dan weer verdiend en kun je ergens anders voor gebruiken. Ik heb nog wel een suggestie.

De hardwerkende Leeuwarder, die jaarlijks de rekening voor deze onzin onvrijwillig mag overmaken, is voor die bijdrage nog nooit bedankt. Ik stel dan ook voor om de bijstandsgerechtigden daartoe jaarlijks in de gelegenheid te stellen middels een pagina grote ‘bedank u’ advertentie, in de zaterdag editie van de Leeuwarder Courant. De dag van de arbeid valt volgend jaar op een zaterdag en dat lijkt mij een dan ook prima moment om die hard werkende Leeuwarders in de gelegenheid te stellen die dank in ontvangst te nemen. Dan mag PEL ook weer meedoen.

Ecologisch bermbeheer

donderdag, juli 23rd, 2009

Wanneer je na een paar dagen op een franse camping weer uitgerust terug komt in het Leeuwardense, valt het pas echt op. De stadsentree’s zijn van een ontroerende lelijkheid en compleet ten onder gegaan aan het meters hoge ecologisch bermbeheer. Je weet niet eerder dat je Leeuwarden bereikt hebt, dan dat de grote gele M aan de rechterkant verschijnt, waarbij die gele M de grootst mogelijke moeite moet doen, om boven de ecologisch beheerde berm uit te komen.

Gif spuiten mag niet meer – terwijl tegelijkertijd er in de winkel geen flesje Round Up meer te krijgen is. Ecologisch bermbeheer is overduidelijk alleen van toepassing op de publieke ruimte, de privé tuintjes liggen er stuk voor stuk crescendo bij. Behalve de mijne dan, Round Up is pas na het weekend weer volop in voorraad. Gelukkig heb ik nog wat restanten Agent Orange. Plichtsgetrouw als ik ben, wens ik mij uiteraard wel aan de distelverordening te houden en ervoor zorg te dragen dat mijn distels de winter niet gaan halen. Dat zou de gemeente ook mogen doen.

Het verbinden van schoffelplicht aan een bijstandsuitkering is in Nederland sociaal onaanvaardbaar. In Parijs is dat al jaren gemeengoed, je komt daar dan ook geen ecologische berm tegen, tenminste niet bovengronds. De arbotechnisch verantwoorde innovatieve schoffel, die daarbij gebruikt word, is trouwens een Nederlandse uitvinding – van Caparis Drachten, om precies te zijn. Deze schoffel laat geen deuken op de onderarmen achter en vangt de weerstand van stoepranden op. Met alle plezier organiseer ik voor de lokaal verantwoordelijken eens een werkbezoek aan de Parijse groenvoorziening.

De enkele suggestie om bijstandsgerechtigden – wellicht zelfs bezoldigd – in te zetten ten behoeve van de publieke groenvoorziening wekt hier al weerstanden op. Terwijl niemand zal ontkennen dat het creëren van een dergelijke win-win situatie voor wie dan ook een brok nadeel oplevert. Het beperkt beheersen van de Nederlandse taal is geen bezwaar en ervaring – of een veelgevraagd HBO niveau – is niet nodig.

Links staat een enorm arbeidspotentieel in de rij te wachten om iets te mogen gaan doen en rechts van de weg tieren de distels welig. Wellicht is toch de tijd aangebroken om eens te gaan onderzoeken of hier een efficiency slag mogelijk is. Zonder direct te vervallen in de klassieke dogma’s zoals ‘asociaal, stempelen, verworven rechten’ en wat voor flauwekul al dan niet meer. Je zou eens kunnen beginnen met het peilen van de belangstelling voor een dergelijke inzet.

In Parijs bestaat de hulp bij het weer deelnemen aan het arbeidsproces overigens niet alleen uit het verstrekken van schoffels. Ook bezems zijn daar in de aanbieding, zwerfafval is daarmee dan ook volledig uitgebannen. Het is zowel bovengronds als ondergronds nog nooit zo schoon geweest. Het vervangen van allerlei bijstandsaanvullende regelingen door een integrale bonus op werk, zal vast een positieve bijdrage hebben geleverd aan het al dan niet willen deelnemen aan deze geboden faciliteit.

Ik pleit niet voor het verplicht uitdelen van schoffels en bezems, maar de rigiditeit waarmee dit onderwerp tot verboden gebied is verklaard, is een dogma uit het verleden. Het aantal mensen wat binnen een paar maanden bij het gemeentelijk loket meldt, zal met honderden – zo niet duizenden – gaan toenemen. Overall is dat een nogal dure hobby, met overalls zelf, valt dat wel iets mee.

Tegelijkertijd blijft het werk wat gedaan moet worden, liggen. Ik zie geen enkel bezwaar in het vragen van een zekere tegenprestatie voor het garanderen van een bestaansminimum. In Parijs zien ze dat ook niet meer en de resultaten zijn er naar. Met recht zogezegd, een leer moment!

Vakantiegeld

zondag, juli 12th, 2009

Je hoeft niet een al te groot voorspellend vermogen te hebben, om de toename van de werkloosheid aan te zien komen. Zelfs ik, noch behept met religieuze vergezichten, noch voorzien van Jomanda achtige visionaire kwaliteiten, zag in het najaar van 2006 dat al aankomen. Anderszins is de hel en verdoemenis, die door de media over ons wordt uitgestort, weinig constructief bij het vinden van een oplossing. Nieuws is geen nieuws, tenzij het slecht nieuws is. Niets nieuws onder de zon, of momenteel voor velen, niets nieuws onder de vakantiezon.

 

Triester is de toename van de jeugdwerkeloosheid. Een langjarige actie van de zogenaamde taskforce jeugdwerkeloosheid, is door gebrek aan analyse of nog droever – het ontkennen van de conclusies van die analyse – in luttelijke weken verloren gegaan. Een complete generatie van jonge talenten dreigt gepromoveerd te worden tot bankzitter. Domweg omdat het FNV uit louter fossielen bestaat en haar bijwagen de PvdA, weigert zelfstandig denkend vermogen aan de dag te leggen uit angst voor electorale consequenties. Me dunkt, dat laatste is dan nog wel gelukt.

 

De rigide ontslagbescherming heeft in economisch zwakke tijden voor werkgevers een paar onhebbelijke gevolgen. Zij worden gedwongen om de oudere – en meestal minder productieve en dus duurdere – werknemers binnen boord te houden met als logisch gevolg, dat de (goedkopere) jeugd naar huis gestuurd wordt. Dat ondermijnt direct de concurrentie positie en de lengte van die neerwaartse spiraal is niet zo ontzettend lang. Tel daarbij op dat de inwerktijd van nieuwe collegae steeds langer wordt en het naar huis sturen van productieve jonge talenten kapitaalsvernietiging, in haar meest zuivere vorm, is.

 

De huidige economische dip gaat over en dan? Gaan werkgevers dan weer massaal mensen op de pay-roll zetten, met alle ellende van dien? Personeelsadministratie, incassobureautje spelen voor de fiscus, het niet kunnen bijschakelen of juist afkoppelen van personele capaciteit indien nodig etc. etc. Waar liggen de voordelen voor een werkgever nog, om een vast dienstverband aan te bieden ….. Uitzendbedrijven en Pay-Roll constructies gaan gouden tijden tegemoet. Nu al worden deze beroepstakken gezien als de graadmeter van de economie, over een paar jaar zijn zij de enige graadmeter nog van die economie, zo niet daarmee de enige economie.

 

In meer generieke zin, worden oplossingen tegen gehouden door angst. Angst voor individuele initiatieven en angst voor de successen van enkelen. Neo-liberalisme is dood verklaard en haar successen monddood. Klassieke dogma’s stellen dat de arbeider tegen de werkgever – en tegen zich zelf – in bescherming moet worden genomen. Dat begint al op school, een ieder die over de meest basale vaardigheden beschikt – tegenwoordig modern competenties genoemd – krijgt een diploma. Omgekeerd staat iedereen dan raar te op te kijken dat werkgevers voor van alles en nog wat een HBO niveau gaan vragen. Op het VMBO kun je niet meer blijven zitten en omgekeerd wil een VMBO diploma weer niet zeggen dat je mag doorstromen naar de HAVO. Wat gaan we die VMBO leerlingen dan laten doen?

 

Nog zo een fossiele constructie, waar maar geen afscheid van genomen mag worden is het vakantiegeld. In de CAO’s is bepaald dat in mei of juni het vakantiegeld uitbetaald moet worden ter hoogte van 8%. Een enorm administratief circus wordt daartoe opgetuigd met als klapper ….. half Nederland moet een jaar later bij de fiscus een T-biljet gaan invullen omdat diezelfde fiscus op een materieel deel van dat vakantiegeld blijkt te zitten. Geef iedereen gewoon 8% loon erbij en schaf de term vakantiegeld af. Dan mag iedereen helemaal zelf bepalen of die wil gaan sparen voor de vakantie – of wat anders – of zelfs helemaal niet. Waarom moet een werkgever nou gaan sparen voor de werknemer, dat kan die collega prima zelf. En zo niet, moet je daar de werkgever niet mee lastig vallen.

 

De ketenen waarmee een werkgever in Nederland vastgebonden is, vraagt welhaast Houdini achtige competenties. Wanneer een collega van het vakantiegeld een ravijn in lazert met een stuk elastiek aan zijn benen, wat net te lang is afgemeten, heeft de werkgever het gedaan. Wanneer dat elastiek niet om de enkels, maar om de nek hangt, moet de werkgever bewijzen dat de betreffende collega suïcidale neigingen had. Wanneer je dat bewijst, kun je zomaar aangeklaagd worden wegens een ongezonde sfeer op de werkvloer. Voor de meest bizarre gevallen ben je als werkgever toch verantwoordelijk. De werkgever als vader van het grote gezin … betutteling ten top.

 

Staatssecretaris de Jager staat te juichen over een diversiteit aan belastingverdragen die met de paradijzen op aard worden afgesloten. Het grootste paradijs in deze – Vaticaanstad – blijft opmerkelijk genoeg volstrekt buiten beeld. Wanneer deze staatssecretaris nou eens zou ophouden, werkgevers voor van alles en nog wat verantwoordelijk te maken én het ontslagrecht fenomenaal zou versoepelen, kan de taskforce jeugdwerkeloosheid ook gewoon op vakantie .. een heel lange vakantie.