De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for maart, 2009

Harkemastate

vrijdag, maart 27th, 2009

Wil je een echte belasting ambtenaar aan de telefoon krijgen in het Leeuwardense, dan lukt dat maar op één manier. Je belt met 058-2949 xxx. Voor die xxx vul je drie willekeurige cijfers in, het maakt niet uit welke, want zelfs met de goede cijfers, kom je toch bij de verkeerde afdeling uit. Daarna vraag je aan de gespreksgenoot, gôh ik dacht de afdeling successierechten te krijgen en dan luidt het antwoord steevast … Nee, dan moet u meneer de Groot hebben op nummer 123 of whatever. Succes verzekerd. Bij de nieuwe poging vul je dan 123 in en voila … De Groot, afdeling successie.

Aangezien de heer de Groot donderdagmorgen om 11.00 met een PW (prettig weekend) al afscheid heeft genomen, krijg je daarna uitsluitend nog de belastingtelefoon. Die is overigens ook direct bereikbaar onder 0800-0543. U hoort vijf mogelijkheden. Heeft u een vraag, kies dan één van deze mogelijkheden. Is Frans Bauer nu ook al bij de belastingtelefoon geïnfiltreerd? Nee joh, ik heb geen vraag, ik verveelde me een beetje en de radio was ook al stuk …. Wat doe je dan. Dan bel je gezellig met de belastingtelefoon … toch. Wat heb jij deze week gedaan? Mmm … ik moest nog een belletje plegen.

Dit is dan nog slechts het proces, het onderwerp was zo mogelijk nog droever van aard. Al enige jaren stuurt de belastingdienst de voor mij bestemde post naar het juiste adres, mijn huisadres. Daar woon ik … zeggen ze. Tot November vorig jaar. Vanaf dat moment wordt de voor mij bestemde belastingpost verstuurd naar de Harkemastate. Daar woon ik niet … heb ik niet gewoond … ken de Harkemastate niet en wens dat bovenal zo te houden. Kan het dwazer ? … de vraag stellen is hem beantwoorden … ja, dat kan.

De bewoner van de Harkemastate stuurt de post keurig retour, waarna de belastingdienst in de postkamer er een sticker op plakt met het juiste adres. En dat al enige maanden. Zou de betreffende medewerker van de postkamer niet gemandateerd zijn om het adres in de database te wijzigen óf het toelatingsexamen voor het digitaal rijbewijs niet hebben mogen doen? Je mag hopen dat de bewoner van de Harkemastate niet inmiddels met een nierverzakking, zwaailampen en bijbehorende toetergeluiden is afgevoerd of erger, al geheel door De Friesland is geroyeerd.

Vol medeleven wist de stagiaire van de belastingtelefoon mij te melden dat ik helemaal niet aan de Harkemastate woon én dat ik volgens hun gegevens daar ook nooit gewoond heb. Daarover waren we het, na kies een 1,5 en 9 voor terug, dan uiteindelijk wel eens. De gesuggereerde oplossingsrichting bestond uit het bellen met het behandelend regiokantoor. Zelf vermoed ik, dat het alsnog verhuizen naar de Harkemastate een meer praktische oplossing zal blijken. Meneer de Groot van de afdeling successie kan mijn huisgenoten pas na die verhuizing verder helpen.

Elektrieke taxi’s

donderdag, maart 26th, 2009

De kredietcrisis raakt met name die bedrijven met een structureel gebrek aan innovatief vermogen. Dat het bedrijfsleven innovatief lui is geworden, is niet eens dat bedrijfsleven zozeer te verwijten. Zij hebben door een veelheid aan starre wet- en regelgeving, amper mogelijkheden om zich voor te bereiden op andere omstandigheden, noch kunnen ondernemers versneld ingrijpen aan de kostenkant. Wat éénmaal op de payroll staat, is daar aard- en nagelvast aan verbonden. Niets is voor de eeuwigheid, behalve personeel.

Alles kabbelt zo netjes door, totdat de hele onderneming over de rand – de afgrond in gekabbeld is. Productie wordt al jaren verplaatst naar zogenaamde lage lonen landen, terwijl arbeidsproductiviteitsstijging in Nederland een vies woord is. Door de versoepeling van het ontslagrecht tot fata morgana te promoveren, heeft uiteindelijk zogenaamd cosmetisch sociaal Nederland zich in de eigen voet geschoten. Niet alleen de rechter voet, maar ook de linker en het Leeuwarder bestuur strompelt vrolijk met die meelijwekkende massa mee.

Elk zichzelf respecterende ondernemer grijpt de term krediet-crisis nu aan, om inpandig grote schoonmaak te houden. Alles en iedereen die abusievelijk tot het meubilair is gaan behoren, ontvangt nu de beroemde koekoeksklok – of een figuurlijke afbeelding daarvan in de vorm van een ‘wij wensen u verder veel succes’ briefje. Natuurlijk wordt de krediet crisis ge- of misbruikt om de interne organisatie mean en lean te krijgen. De organisatoren van afscheidsrecepties gaan het nog druk krijgen, zij wel.

Omgekeerd heeft het politiek bestuur ook boter op het hoofd. De remedie van – ook lokale -politici, bestaat uit het in alle heftigheid over ons te doen uitstoten van de diverse duurzaamheidsfobiën. Zelfs, zo je daar gevoelig voor zou zijn – en herhaling is de kracht van de reclame, ook hier – gaat het CO2 duurzaam innovatief neutraal karakter van onze samenleving nog decennia – en daarmee waarschijnlijk nog een paar crisissen verder, duren. Shell trekt haar investeringen in wind- en zonne-energie terug, omdat – Shell’s eigen woorden – zij niet, van het liefdewerk – en oud papier zijn.

Het agenderen van zulke semi-groene stokpaardjes, verandert de inhoud van die boodschap niet. Het – bijvoorbeeld – fourneren van €160.000 euro door ons lokaal bestuur, voor een tweetal elektrieke taxi’s evenmin. Het is te hopen dat het cassettebandje met motorgeluiden in dat bedrag is inbegrepen, anders hoor je deze duurzaamheids hobby in dat parallel politiek universum niet eens passeren.

Hallo … hier aarde … over …. Waar zitten jullie … over.

Is er dan ook goed nieuws? Natuurlijk. Over een paar maanden is de crisis zo retro, dat we hem niet eens meer ouderwets zouden durven noemen. Wat geweest is, is verleden tijd, daar doet niemand meer wat aan. Kijkt – gebiedende wijs meervoud – vooruit en denkt in kansen. Kansen genoeg. En wanneer de ontslagbescherming nu ook nog eens drastisch wordt ingeperkt, wordt het voor iedereen versneld beter. Zo niet … dan zijn we straks een hele generatie jonge talenten kwijt … en waarschijnlijk een hoop ondernemers in Nederland ook.

Kapeleia

dinsdag, maart 24th, 2009

Gisteren en vandaag zwerft er een delegatie uit Klaipeda rond in Leeuwarden en over de bedrijfscontactdagen. Leeuwarden wil een stedenband aangaan met Klaipeda, dat is goed voor de stedelijke economie. Van welke stad vraag je je dan af, want Litouwen is zo mogelijk nog faillieter dan IJsland.

De voorzitter van de delegatie spreekt blijkbaar geen buitenlands of wilde zich – in ieder geval ten overstaan van de raad – daartoe niet verlagen. Het Engelstalig welkomstwoord van onze burgemeester was eveneens spreekwoordelijk voor de zijn bekende eloquentie. Niet alleen bestond die speech uit wel één hele volzin, tevens werd daarbij even vergeten dat Klaipeda – voorheen Memel – van oudsher de meest noordelijke stad van Duitsland was.

De bijgeschakelde tolk-vertaalster was overduidelijk ook nog niet voor haar inburgingsexamen geslaagd en zo was de aanwezigheid van de delegatie een overrompelend geheel. De korfbalspeelstertjes van Wez Warber en/of Wez Wluch kunnen zich vast gaan opmaken voor de beroemde uitwisselingstrip.

Tot vorig jaar had in Klaipeda nog nooit iemand van Leeuwarden gehoord en ik wil wel eens weten wie zijn mond voorbijgepraat heeft. Kan die persoon een vergelijkbare actie eens initiëren in bijvoorbeeld Monaco of Nice. Of omgekeerd, wat gaan wij vanuit Friesland in hemelsnaam verkopen aan Klaipeda en hoe gaat Klaipeda dat in harde Euro’s dan betalen – en dan niet in makkelijke maandelijks gelijke termijnen.

Direct nadat de delegatie afscheid had genomen van de raadszaal, werd er door de gemeenteraad €200.000,- euro vrijgemaakt voor het houden van een diversiteit aan haalbaarheidsonderzoeken. Wellicht had een omgekeerde behandeling meer voor de hand gelegen.

Het oud Griekse woord Kapeleia wordt vertaald met ‘drinkhal’ of te wel een kroeg. Je kunt je welhaast niet aan de indruk onttrekken dat één of meerdere collegeleden na afloop van een vergadering in het Oranje Bierhuis met lettertjes aan het spelen zijn geweest of dat een daarbij aanwezige ambtenaar het gewoon verkeerd heeft verstaan.

Fietsverklaring

zaterdag, maart 14th, 2009

De fietsfanaten hebben het in Nederland voor elkaar gekregen dat werkgevers fiscaal vriendelijk fietsen cadeau mogen doen aan hun medewerkers. Het beschikbaar stellen van een auto wordt fiscaal afgestraft met de bekende bijtelling, maar wanneer je die auto met spierkracht voortduwt is het gratis. Zelfs de zon gaat niet meer voor niets op, maar fietsen voor het goede doel is onbelast … nog wel. Na maandag kan het zo weer anders zijn.

Met een bijtelling van 25% heb je die auto overigens na vier jaar wel betaald, hij is alleen niet van u. Alles onder het mom, wij maken wel uit wat goed voor u is. Daar hebben we u helemaal niet bij nodig. Wie denkt u wel dat u bent … zelfstandig willen nadenken … er heerst een kredietcrisis en wij zijn er om u tegen uzelf te beschermen. Fietsen is bewegen en bewegen is gezond … vinden wij … en wat wij vinden is waar. Alsof de lieve Heer de verbrandingsmotor enkel voor het hiernamaals heeft uitgevonden.

Strikt genomen is de woon-werkfiets natuurlijk het toppunt van discriminatie. Niet alleen moeten de Afrikaanse medefietsers de fietslessen zelf bekostigen, maar een woon-werkfiets impliceert een woning zowel als werk. Daklozen noch werklozen komen in aanmerking voor de gratis verstrekking van de dienstfiets. Een schandelijke vertoning. Raak je door de kredietcrisis je werk kwijt, moet je ook nog je fiets inleveren. Een associatie met fiets-inleverpunten uit een donker verleden, ligt voor de hand.

Je kunt je in deze afvragen of het gelijkheidsbeginsel niet met handen en voeten getreden wordt. De woon-werkfiets mag zonder bijtelling ter beschikking gesteld worden, ook wanneer die fiets gemotoriseerd is. Zou een innovatieve geest een 2.0 liter motor op de bagagedrager monteren, heeft dat geen consequenties voor de fiscale behandeling. Ik heb geen auto, slechts een overdekte fiets met een motortje op de pakjedrager.

Om in aanmerking te komen voor de fiscale bevooroordeling van het fietsenplan, moet er wel een verklaring worden getekend; Hierbij verklaart de medewerker dat deze voldoet aan de vereisten dat de medewerker de fiets daadwerkelijk voor woon-werk verkeer gebruikt. Hiermee wordt bedoeld gebruik voor woon-werkverkeer op meer dan de helft van het voor de medewerker gebruikelijk aantal woon-werkverkeerdagen. Aldus in drievoud opgemaakt.

Wie gaat dit controleren en hoe? Moet er een werkacademicus steekproefsgewijs fietsers aanhouden om te vragen of deze fietser toevalligerwijze op weg is naar het werk dan wel de woning? Gaan we ’s weekends fietsers staande houden om te verifiëren dat deze fietser daadwerkelijk niet onderweg is naar de woning of het werk, dan wel dat de tweewieler niet onder boven genoemd fiscaal regiem valt.

Aangezien de verklaring in drievoud dient te worden opgemaakt, kan ik mij voorstellen dat de fietser – op straffe van een woeste bekeuring – ten aller tijde één exemplaar bij zich heeft. Nog beter is het om de verklaring daarnaast bij de notaris te laten vastleggen, beter safe than sorry. Om deze fiscale faciliteit enigszins werkbaar te houden, zou ook de omgekeerde bewijslast in overweging genomen kunnen worden. Het is dan aan de eenzame fietser om te bewijzen of het actieve vervoersmiddel wél of geen fiets is, en dat vervoermiddel conform de faciliteit wordt ingezet. Bij de miste twijfel kan dan gemakkelijk ter plekke beslag worden gelegd …. zucht

Wisselstrookje

dinsdag, maart 10th, 2009

Na een aantal jaren van creatieve overtuigingskracht richting ons gemeentelijk bestuur, is de doorstroming vanaf de Drachtsterweg de stad in, aanzienlijk verbeterd. Weliswaar nog niet geborgd voor de toekomst, maar wel adequaat opgelost voor het nu en vandaag. Om te beginnen is de mesjoggene busbaan over de Drachtsterbrug ‘uitgefaseerd’. Verder gaat voor bootjes tijdens de spits die brug niet meer open en – ook niet onbelangrijk – bewoners van Zuiderburen mogen die wijk voortaan dubbelbaans verlaten.

Tegenstanders van deze uiterst simpel en praktisch uitvoerbare maatregelen, waren van nut en noodzaak niet overtuigd. Zo was het afvoeren van een milieu-lieve busbaan voor de GroenLinks fractie van provinciale staten gelijk vloeken in de groene kerk. Gelukkig gaat de provincie niet over busbanen in Leeuwarden, dus dat was oplosbaar. Vervelender was, dat diezelfde provincie wel over het open- en dichtgaan gaat, van de bruggen over het van Harinxmakanaal. Pas toen het dichtlassen van die bruggen als serieuze optie steeds dichterbij kwam, ging die bestuurslaag overstag. Er waren zelfs verkeersdeskundologen die zonder tranen van het lachen, dorsten te beweren dat filevorming voor die brug, goed zou zijn voor de doorstroming in de stad. Me dunkt dat deze gelogenstrafte verkeersdeskundologen nu met voorrang in aanmerking mogen komen voor her- en bijscholing.

Helaas lijkt met een verbeterde doorstroom de stad in, tegelijkertijd een signaal gegeven te zijn om éénmaal binnen, de doorstroming alsnog te belemmeren. De meest markante voorbeelden daarvan zijn toch wel de beweegbare paal tegenover de Harmonie en het dogmatisch doorvoeren van voorrang voor fietsers op minirotondes. Van deze laatste actie zeggen zelfs de deskundigen dat die contraproductief werkt, slecht is voor het milieu, een gevaar vormt voor de fietsertjes en bovendien nogal duur is. Ziedaar de definitie van dogmatisch én dus doen we het lekker toch.

De stad uit is ook nog verre van optimaal. Eén van de meer praktische en dus uitvoerbare oplossingen, is de introductie van een wisselstrook op de Drachtsterbrug. ’s Ochtends dubbelbaans de stad in, ’s middags dubbelbaans de stad uit. Voor een hoop bestuurlijk betrokkenen, welhaast een revolutionaire gedachte. Volgens de behandelende ambtenaren, gewoon goed uitvoerbaar. Sterker nog, afgelopen zomer werd door de verantwoordelijken een dergelijke oplossing toegezegd … maar waar is die dan?

De Leeuwarder Courant wist te melden dat de files kort, heftig en hinderlijk zijn. Verder zijn ze slecht voor het milieu en bovenal gewoon oplosbaar. En met een wisselstrookje over de Drachtsterbrug komt er geen meter asfalt bij. Iedereen blij.

Ali Baba

maandag, maart 2nd, 2009

Afgelopen weekend was het weer zover, het jaarlijks terugkerend ritueel, de gemeentelijke blauwe enveloppe met de vrije expressie van Ali Baba werd onder de deur doorgeschoven. Maar goed, wie in het Leeuwardense wil ondernemen, moet ook op de blaren zitten en de rekening OZB is daar maar een onderdeel van. In tegenstelling tot hurende particulieren is de OZB voor hurende ondernemers niet afgeschaft. Voor particulieren is het huurdersdeel van de OZB ingeruild voor de Rioolbelasting, voor ondernemers is die Rioolbelasting daarentegen een extraatje. Evenzeer verpakt op een blauw achtergrondje. De wereld voor ondernemers bestaat in abstractie eigenlijk alleen uit een maatschappelijk ‘aantal maal tarief’ én deze onzinnige belasting vormt daarop geen uitzondering. Enfin.

Eén van de meest materiële voorwaarden om deze belasting te mogen voldoen, bestaat eruit dat de ontvanger op de peildatum ook de huurder is. Hoop je. zeg maar. Dat de enveloppe niet abusievelijk bij de buurman bezorgd is, bijvoorbeeld of nog beter ´retour afzender´ is gegaan. Gaat daar in dat proces onderweg wat mis, dan is dat door de bank genomen slechts een aanwijzing voor al hetgeen daarna nog mis kan gaan. Zoals Murphy het al wist te verwoorden: Wat mis kan gaan, gaat mis en altijd op het meest beroerde moment. Mijns inziens was Murphy overigens een ras optimist. Op de achterzijde van de aanslag staat dan vermeld hoe te handelen … wanneer je bijvoorbeeld een ander pand hebt betrokken.

U kunt bezwaar maken. Wij verzoeken u, bezwaren bij voorkeur digitaal via Internet (www.Leeuwarden.nl) in te dienen. In het kader van Leeuwarden ontregelt, lijkt dit verzoek op zijn minst hoopgevend en uiteraard wil ik de gemeente in deze graag ter wille zijn … zoals te doen gebruikelijk. Alles om het onze zeer gewaardeerde ondernemers naar de zin te maken. Helaas … leuker kunnen we het niet maken, makkelijker ook al niet. Zo word je als ondernemer weer eens spijkerhard maatschappelijk verantwoord vanuit de virtuele wereld teruggeworpen in de krochten van de bomen verslindende werkelijkheid.

Via de homesite van de gemeente snel doorgeklikt naar het digitaal loket, het kopje bezwaren gevonden , enthousiast doorgeklikt naar bezwaar maken tegen gemeentelijke heffingen … het gaat lukken dit jaar .. ik voel het …. Het tabblad ‘Hoe regel ik het?’ geactiveerd, even wachten … én …

En de uitkomst werkt helaas niet bijster motiverend om deze exercitie te continueren. U kunt dit regelen door in de rubriek ‘Handige links’ rechts op deze pagina op ‘Bezwaar maken’ te klikken. Dit is alleen mogelijk voor particulieren. De gemeente krijgt het wel voor elkaar om ondernemers een nota te sturen, maar niet om deze ondernemers digitaal bezwaar te laten aantekenen. Waarom niet, wat is het probleem? ik heb een Digid voor de winkel, Internettoegang, een digitaal rijbewijs, een blauwe enveloppe en een bezwaar … Waar moet ik nu verder nog aan voldoen? Ali Baba heeft toch 40 rovers, er zal daar toch wel ééntje bij zijn, die aan de gemeentelijke zijde de Internet-Aan knop kan indrukken …zucht.