De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for juli, 2008

Doorstarters

donderdag, juli 31st, 2008

Aan alle kanten wordt er getrokken en geduwd om mensen aan te zetten tot het worden van ondernemer, al dan niet op een wat kleinschalige schaal. Dus ook in Leeuwarden is er inmiddels een keur aan motiverende faciliteiten in die richting. Uiteenlopend van een ondernemersloket tot en met starterssubsidies en uiteraard mag ook de coach niet ontbreken. Nu heeft de Kamer van Koophandel er nog beetje focus voor onze klachtwijk bijgedaan, alles in de hoop minima en bijstandsgerechtigden in de vaart der volkeren vooruit te duwen.

Nu is er echter niets nieuws onder de zon, dat gemotiveer gebeurt al jaren. Kamer van Koophandel, Innovatieplatform, Syntens, fiscale faciliteiten, (lokale-) financierings-arrangementen etc. etc. Maar nog nooit heeft iemand de resultaten daarvan geanalyseerd. Nog nooit heeft iemand überhaupt bepaald wat de reden is geweest dat in het recente verleden mensen als ondernemer aan de weg zijn gaan timmeren. Recent onderzoek daarnaar heeft wel enkele aanwijzingen opgeleverd en ook de redenen waarom mensen juist niet willen ondernemen kunnen daaruit afgeleid worden.

Eén van de belangrijkste redenen – of oorzaak, zo u wilt – voor zelfstandig ondernemerschap bleek onvrede met de werkgever. Eufemistisch omschreven als ‘te weinig ontplooiingsmogelijkheden’, bedoeld wordt te weinig salaris of zelfs (aanstaand) ontslag. ‘Als ik dan toch hard moet werken, kan ik dat beter voor mijzelf doen’. Met name in de bouw had dat een paar jaar geleden een vloedgolf aan zogenaamde ZZP’ers (Zelfstandigen Zonder Personeel) tot gevolg. Na het aantrekken van de economie zijn de meeste trouwens weer gewoon in loondienst, de kennismaking met de nadelen van dat zelfstandig ondernemerschap deed nogal au.

Een oneigenlijk argument om juist niet te beginnen wordt verwoord door de directeur van de stichting Forum (Instituut voor Multiculturele Ontwikkeling): En om een bedrijf te starten moet je financiële risico’s kunnen dragen, dat lukt een gezin in de bijstand bijvoorbeeld niet. Vrijwel alle gemeentes kennen startersleningen voor bijstandsgerechtigden, merkwaardig is wel, dat die alleen verstrekt worden wanneer het ondernemingsplan door banken wordt afgeschoten … ? Met recht een vangnetregeling. Je plan moet zo slecht zijn – of in ieder geval zo slecht omschreven zijn – dat het reguliere circuit zijn vingers er niet aan wil branden en dan krijg je geld aan het loket …

Als vuistregel voor een startende ondernemer geldt, dat de onderneming pas na zeven jaar bestaansrecht heeft. Het merendeel van de starters houdt voor die tijd op, deels door liquidatie maar ook voor een belangrijk deel door faillissement. In Nederland levert een faillissement een kruisje achter je naam op, in Amerika een extra regel op je CV en dat is jammer.

Fouten gemaakt in het verleden zijn in zo’n geval namelijk wel degelijk deels een garantie voor de toekomst. Juist nu het economisch zwaar weer wordt, moet je zuinig zijn op doorstarters. In plaats van tienduizenden euro’s per ondernemer uit de bijstand te fourneren – nota bene alleen als de bank niet wil meedoen – kun je veel beter eerder failliet gegane ondernemers een frisse start geven.

Risicoloos ondernemen bestaat niet, maar je kunt risico’s wel kwantificeren en daarmee inperken. Doe je dat bijvoorbeeld in de vorm van borgstellingen voor doorstarters, kun je zelfs dezelfde euro meermaals uitgeven en daarmee met een minimum aan inzet een maximum aan resultaat effectueren. Meer – en vooral betere – ondernemers en dus meer werkgelegenheid.

Kapvergunning

maandag, juli 28th, 2008

Plaats je als negenjarig jochie een wilgentakje in de tuin van je ouders, dan heb je na een paar jaar een boompje. Weer een paar jaar later is dat boompje en heuse treurwilg, die het licht uit het ouderlijk huis bant of erger, na een oktober-windvlaag opeens niet naast maar in het huis wortelt. Tijd voor een kapvergunning en dan maar even bidden dat de treurwilg niet opeens een treurige monumentale status heeft verworven. Is dat wel het geval dan resteert er niets anders dan het huis verplaatsen.

Kapvergunningen worden in de regel niet geweigerd. Geen particulier kapt immers bomen omdat die zich zo verveeld en het kappen van bomen een grappig tijdverdrijf vindt. Het kappen om het kappen in plaats van een bezoekje aan de sportschool. Iets aanvragen wat de facto nooit wordt geweigerd, kan je maar beter integraal afschaffen. In dit geval het aanvragen van kapvergunningen voor bomen in de eigen tuin. Zou je een dergelijke vergunningen wel worden geweigerd, dan zijn er legio mogelijkheden waar het betreffende boompje het opeens vanzelf opgeeft. Kopersulfide zou daarin nogal effectief zijn, heb ik mij laten vertellen.

Om dogmatische redenen is het schrappen van de kapvergunning uit de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) onbespreekbaar. Het opvoeden van de burger is per slot van rekening een continue proces. Een voorgestelde modus – alleen kapvergunningen voor boompjes met doorsnede van meer dan 20cm – wordt al als bezwaarlijk ervaren. Dat, terwijl voor een struikje van 20 cm een uit de kluiten gewassen snoeimesje al voldoet, daar valt niets eens wat aan te kappen. Nog even en voor het maaien van een stukje vergeten olifanten gras, komt de zo gewenste kapvergunning al om de hoek kijken.

Een boom is een boom is een boom en ook niet meer dan dat. Je kunt ook overdrijven bij de bescherming van het stedelijk groen. Bomen leveren kleur, iets met CO2 en schaduw, maar een boom die in de weg staat, moet je er wel gewoon uit kunnen scheppen. Zeker of zelfs juist als particulier en wel zonder allerlei papiergeneuzel of herplantplicht. Wanneer je voor jezelf als zijnde gemeente die kapvergunning wilt blijven handhaven … moet je vooral doen … maar laat de welwillende tuinier gewoon met rust. Anders kan die gekapte boom mooi dienst doen als grondstof waarop die vergunning kan worden verleend.

Bordjes

donderdag, juli 24th, 2008

Het volgens planning realiseren van nieuwbouw projecten – zoals Zuiderburen, maar er zijn er (veel) meer – is blijkbaar een schier onmogelijke taak. Om één of andere duistere reden is het – zo lijkt het – niet mogelijk een reële planning op te stellen of anderszins een wél reële planning te halen. Hoe dan ook, het loopt altijd uit – en daarmee uit de hand. Het risico en de bouwput ervaringen daarvan, worden volledig bij de nieuwe bewoners neergelegd. Zij zitten jaren langer tussen de zandbulten, noodstraten en stukken zompig moeras dan in beginsel toegezegd. De woonwijk – of een willekeurige fase daarvan – is nog niet opgeleverd, zo heet het dan.

Blijkbaar is het niet opleveren geen aanleiding om dan ook maar geen rekeningen te sturen. Het is – en blijft – in mijn ogen een merkwaardig fenomeen dat de gemeente Leeuwarden wel blauwe enveloppen in grote aantallen in de brievenbus weet te laten landen, maar niet thuis geeft wanneer een woonwijk nog steeds niet af is. Eén of andere coulance regeling voor de slachtoffers – zolang het beloofde land nog niet is bereikt – bijvoorbeeld in de vorm van een korting op de rekening ligt mijn inziens toch voor de hand.

Inmiddels loopt de planning vijf jaar achter en daar zal nog wel een aantal jaren bij gaan komen. Gaat dan alles fout? Het is verleidelijk om die vraag bevestigend te beantwoorden en dat doe ik dan ook maar. Ja, alles wat fout kan gaan, gaat fout of moet in ieder geval een tweede keer gedaan worden. De wet van Murphy doet ook in Zuiderburen opgeld en volgens de wet van O’Toole was Murphy nog een optimist. Ik begrijp die O’Toole steeds beter.

Verkeersbordjes

Het meest recentelijk voorbeeld betreft de asfalterings-werkzaamheden van de ontsluitingsweg. De bordjes kondigen aan dat er verkeersoverlast zal zijn in de maanden Juni en Juli. Vervelend, maar goed, het moet toch eens gebeuren en iedere inwoner is allang blij dat een deel van de (school-)vakantie daartoe benut wordt. Inmiddels is Juli zo goed als voorbij, maar is het nu dan ook af? Nee, het is weer eens voorspelbaar. De mannen zitten al twee weken op een camping in Zuid Frankrijk, maar het is niet af. Na de bouwvak gaan we verder. Het asfalt ligt er, de streep niet. Om over de achtergelaten zooi maar te zwijgen.

Het woud aan (verkeers-)borden bij de eerste minirotonde zou ook eindelijk gefatsoeneerd worden. Ik was onder de indruk dat daarmee een poging bedoeld werd om dat aantal bordjes te verminderen. Er staan er ongeveer vijftig(!). Pas op, hier 30 wegens wegwerkzaamheden en 10 meter verderop … hier bebouwde kom, dus maximaal 50 kilometer per uur. Inrijden op eigen risico en pas op … kruisend fietsverkeer heeft voorrang. Dat kruisend fietsverkeer is door de bezopen aantallen bordjes niet eens meer als zodanig terug te vinden. Voorrang of niet, voordat je de fietser herkent, heb je eerst een bordje op de motorkap.

Wellicht moeten de heren ook nog eens toegerust worden met een nieuwe gemeentelijke waterpas … er is werkelijk geen enkel bordje wat rechtop staat. In plaats van het opruimen werden er vanmorgen nota bene nog een paar bijgeplaatst. Nog even en dan heeft Zuiderburen meer bordjes dan inwoners.

Evrouwciperen

dinsdag, juli 22nd, 2008

Wanneer je na een tweetal weken vakantie terugkeert in het Heitelân, kun je eigenlijk alleen maar constateren dat er niets is veranderd. Zoals te doen gebruikelijk begint het zelfs op de A32 vanaf Akkrum gewoon weer te regenen. Dan weet je zeker dat Ljouwert nog maar een halfuurtje verder kan liggen. De gele bordjes met ‘pas op, vanaf 4 augustus gaan we het u weer moeilijk maken om thuis te komen’ zijn alvast weer geplaatst bij de Drachtsterbrug én Zuiderburen is nog steeds niet af. Of te wel … herkenningspunten alom.

Vriend Mohammed Benmhammed (PvdA) is blijkbaar pas nu op vakantie. Daarvoor heeft hij nog even snel vragen aan het College willen stellen of Leeuwarden wel meedoet met het experiment om bijstandsmoeders met een deeltijdbaantje extra te verwennen. De mama’s mogen een deel van verdiende geld straks houden bovenop de bijstandsuitkering, want dat is goed voor de armoedeval (????) Blijkbaar is de redigent van de PvdA al langer op vakantie.

Mohammed vraagt daarbij naar de bekende weg en heeft hoogstwaarschijnlijk het antwoord ook al vast gedicteerd. Direct na de vakantie komen dan nog vast weer vragen over (spel)computers voor arme kindertjes. Het speel- en sport experiment voor die kindertjes is vorige week trouwens mislukt … die arme kindertjes waren ook op vakantie.

Een ander Mohammed project is de Matriamarkt, ooit begonnen om een gesubsidieerd oosters badhuis in Groningen te realiseren. Dan noemen we het ‘coachen van Islamitische vrouwen naar zelfstandig ondernemerschap’ en kun je €100.000,- over de schutting van dat badhuis duwen. Dat badhuis in Groningen is er dus nooit gekomen. Je kunt veel van Groningers vinden, maar ze zijn niet half zo gek als onze lokale über plakkert en knippert. Dit plan is niet alleen gejat maar nog slecht gejat ook.

Onze held denkt zeker in EuroDisney te wonen. Het vermoeden dat de daar aanwezige burka pakjes in de Disney-rekken hangen naast de Mickey Mouse- en Donald Duck outfits is onjuist. De Alladin tapijtjes kunnen evenmin vliegen, maar uitsluitend richting het oosten worden uitgelegd, voor één van de dagelijkse gebeden. En in Leeuwarden komt er dan voor deze doelgroep een separaat Matria project omdat ‘Islamitische vrouwen vanwege hun religieuze overtuiging vaak niet in dezelfde ruimte kunnen zitten als mannen’. Wie is hier nou knettergek – ik herhaal het nog maar even – knettergek.

Wat gaan deze vrouwen voor onderneming drijven, wanneer je niet in één ruimte met mannen mag zitten? Burkini’s op vrouwendagen in de sauna … in deeltijd, zeg maar, óf gaan we hier in plaats van een buitenbad dan toch een Hamam krijgen? Het gaat hier over emanciperen en niet over evrouwciperen en daarmee zit deze vriend aan het verkeerde doelgroep te trekken met het zoveelste flauwekul project. Nee, er is niets veranderd.

Frutselplannen

woensdag, juli 9th, 2008

Leeuwarden moet de meest duurzame stad van de wereld worden en zo staat onder anderen Gerben Hoogterp (PAL/Groenlinks) altijd vooraan bij het lanceren van nieuwe plannen. Het PvdA/VVD initiatief met groene daken had hij even gemist, maar verder is hij vrijwel altijd van de partij. Tegen UMTS masten, tegen een vuilverbrander in Harlingen en voor het verdelen van klein chemisch afval onder de armen (spaarlampjes voor de minima) en vóór het gescheiden inzamelen van plastic shampoo flacons. (bij voorkeur in een gele container, zodat iedereen op zijn oprit een eigen Mondriaan kan samenstellen van de verzamelde diversiteit aan afvalcontainers).

Of UMTS masten nu wel of niet schadelijk zijn voor de gezondheid, weet niemand, ook de hoeder der duurzaamheid, Gerben Hoogterp niet. Het alleen al suggereren van een causaal verband brengt daarentegen op zich zelf al schade toe aan de gezondheid. De stress die iemand overhoudt aan de waardevermindering van zijn woning wanneer er sprake is van plaatsing van een UMTS mast, is recentelijk bevestigd door de rechtelijke macht. Alleen al de suggestieve uitspraken van Gerben en de zijnen, doet de betrokken woningen in waarde dalen met circa 10%. Een blijkbaar nieuwe definitie van duurzame daling.

Het gescheiden inzamelen van plastics, is wederom zo’n duurzaamheidsverhicel. De vuilverbranding Friesland heeft recentelijk een banbrief naar Den Haag geschreven om alsjeblieft dit soort initiatieven zo snel mogelijk de nek om te draaien. Mechanische scheiding haalt veel meer plastic uit het aangeboden huisvuil dan het scheiden aan de bron. Dat geldt trouwens niet alleen voor plastics, maar ook voor groenafval. De enig juiste plaats voor de groene container is dan ook in de grijze. Dit Gerben initiatief is dan ook gescheiden tot ons gekomen en reeds aan de bron vernietigd. Soms heeft scheiden aan de bron dan toch voordelen.

Zo moest ook voor een vermogen spaarlampjes uitgedeeld worden als onderdeel van het armoede beleid. Voor zichzelf promoot Leeuwarden de veel zuinigere Led verlichting, dus hadden ze die spaarlampjes zeker nog over. Er zit in die lampjes nogal wat kwik, dus kun je ze na verbruik niet in de glasbak kwijt. Met dit initiatief kunnen de werkacademici na het afgeven van een gratis energieadvies, direct hun reflecterende hesje van de klein-chemisch-afval- brigade aantrekken om die lampjes duurzaam af te voeren. Het CO2 neutraal duurzaam verbranden van geld wordt zo nogal letterlijk geïmplementeerd.

En zo zijn er nog wel een paar voorbeelden … windmolens aan de nieuwe haak om Leeuwarden. De Rijksbouwmeester noemt het verrommeling van het landschap, maar bovendien kost het maken van zo’n windmolen vele malen meer energie dan dat ding ooit zal opleveren. Aardgasauto’s … er zijn er al drie, waaronder één voor de wethouder, die zich duurzaam – maar vooral vaak – tussen de beide aardgastankstations verplaatsen. Het ombouwen van je auto is nogal duur en zoals iedereen weet, zodra half Nederland op aardgas rijdt, verhoogt Den Haag de accijnzen. Wederom een zinloze exercitie.

De meest recente – mesjogenne – loot aan de tak, zijn de subsidies voor energiezuinig wit- en bruingoed. De ecotax werd ingevoerd en iedereen kreeg €50,- korting om een nieuwe wasmachine te kopen. Die ecotax bestaat nog steeds, de kortingsbonnen zijn inmiddels even zoek. Van Gerben en zijn club krijgen we in plaats daarvan 40% subsidie op de aanschaf van een energiezuinige airco – voor thuis …. Ik sta vooraan, de mijne is aan vervanging toe, maar met duurzaamheid heeft deze flauwekul natuurlijk niets uit te staan.

Leeuwarden is niet de meest duurzame stad ter wereld en gaat dat ook niet worden. Je moet dat zelfs niet eens willen. Leeuwarden blinkt vooral uit in het bedenken en uitvoeren van duurzame frutselplannen, om wethouder Krol maar eens te citeren. Met het milieu als rugdekking, verbranden we letterlijk alleen maar een hoop geld en het is maar te hopen dat die brandende eurobiljetten geen negatieve weerslag hebben op de opwarming van het klimaat. Indien toch, ik ben er klaar voor, ik heb straks een gesubsidieerde airco.

Moslima markt

donderdag, juli 3rd, 2008

Al eens eerder heb ik het gehad over €100.000,- wereldse euri’s, die in de vorm van een Matria project via een initiatief voorstel van de PvdA, door de brievenbus van een 15-tal minima geduwd moesten worden. De bedoeling was dat 15 mensen aan een eigen onderneming geholpen zouden worden, waarbij, door 20 uur per week ondernemen, een financiële basis zou ontstaan. Al taartenbakkend achter het fornuis wordt de zelfredzaamheid vergroot en voor je het weet is er een Chef de Patisserie geboren.

Er was nog enige discussie of de doelgroep moest worden beperkt tot uitsluitend vrouwen, maar nadat het voorstel was aangepast naar mensen, werd het door het College overgenomen. En dus werd er een folder gefabriekt die uitsluitend vrouwen tot het project toeliet, dat zijn per slot van rekening ook mensen. Er wordt weer eens wat anders uitgevoerd, dan waartoe is besloten. De schuld daarvan ligt bij de kiezer en bij de media, die hebben het niet begrepen … gelul natuurlijk. Vrind Bennogwat en dame de Bok (beide PvdA) hebben een project bedacht (eigenlijk gewoon gejat .. uit Groningen) waarmee allochtone vrouwen in de vaart der volkeren omhoog moesten worden geduwd. En nu maar hopen, dat die burka geen vlam vat, achter dat fornuis.

Daarop aangesproken, laat de wethouder (Marco Florijn, en ja … ook PvdA) weten, dat er ook een Matria (?) project voor mannen gestart wordt. Nu maak je mij niet wijs dat Florijn zijn klassieke talen dermate slecht beheerst, dat een dergelijk project niet onder de titel Patria project door het leven zal gaan. In ieder geval blijkt in de praktijk dat onder de noemer ‘mensen’, in het aangenomen voorstel, uitsluitend vrouwen worden gevat, die dan nog verder beperkt worden tot Islamitische vrouwen. Géén allochtone vrouwen, maar uitsluitend moslima’s, bij voorkeur uit onze klachtwijk. Momenteel wordt er dus door ambtenaren gejaagd op de doelgroep, met recht een omgekeerde (gesubsidieerde) pogrom.

Tot nog toe, doen die vrouwen de deur amper open. Die zitten in een sociaal isolement en als je deur open doet, is dat over en mag je niet meer meedoen met het taartenbakken. Het vrouwelijke legioen van de Christen Unie mag ook al niet meedoen en van pijpenkrullen dragende orthodoxe joden zijn er de laatste decennia nogal weinig over. Zij deden in de veertiger jaren al eens gedwongen mee aan een vergelijkbaar project, bovendien vergt het maken van koosjere taarten een aangepaste keuken.

Al met al is hier weer eens sprake van sociaal goed bedoelde, maar stigmatiserende en niet totaal onbelangrijk, nogal dure flauwekul. Het doel daarbij is niet om Leeuwarden te helpen, maar om de krant te halen. En dan hebben de media de schuld … wie belazert wie nou eigenlijk hier?

Dwangsom … ?

dinsdag, juli 1st, 2008

Iedereen die wat moet van de gemeente – bouwvergunningen, monumentenvergunning, horecavergunning of welke ander gunning dan ook, krijgt een beperkte tijd om dat te regelen. Gewoon beginnen en de papier ellende achteraf regelen, levert boetes – of erger – een bouwstop op. Bij bezwaren tegen gemeentelijke aanslagen (parkeerbonnen, onroerendgoed aanslagen etc.) moet dat bezwaar binnen zes weken door de gemeente ontvangen zijn. Te laat is helaas pindakaas en o ja … wel eerst even betalen, anders wordt het bezwaar niet in behandeling genomen.

De gemeente heeft vervolgens wettelijk een jaar de tijd om te reageren en die termijn kan nog eens verlengd worden met zes weken. En het gebeurt regelmatig dat het de gemeente niet lukt om binnen die termijn een beslissing te nemen. Het is een hoofdpijn dossier, de stukken waren zoek, de behandeld ambtenaar is zwak, ziek, misselijk, weg, sportdag, studiedag, ATV, ouderschapsverlof, zorgverlof en ga zo maar door.

Reageert een inwoner te laat of betaald deze één dag te laat, dan ligt de boete – al dan niet met verhoging – de volgende dag in de bus. Reageert de gemeente niet – of te laat – dan gebeurt er helemaal niets. Letterlijk. Om nu ook de overheid te motiveren nu eindelijk eens binnen acceptabele termijnen te reageren is er de wet ‘Dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen’ in de maak.

Een slap aftreksel van het in beginsel goede idee – gelijke monniken, gelijke kappen. Wrang is het om te moeten constateren dat om te beginnen die wet op zich zelf alweer een jaar vertraagd is en nu pas begin 2010 van kracht gaat. Wrang is het ook om te constateren dat de dwangsom die aan de gemeente opgelegd wordt, nogal beperkt is. Maximaal wél €30,- per dag, voor maximaal 42 dagen en pas nadat de gemeente formeel ingebreke is gesteld. En na ontvangst van die ingebrekestelling mag de gemeente eerst nog gedurende twee weken een uiterste poging doen om wél een briefje in de brievenbus te duwen.

Dienstauto stadhuis

Stel u heeft geparkeerd op het Gouveneursplein – dat is in de praktijk uitsluitend voorbehouden aan de dienstauto’s van de gemeente – en dus ontvangt u een bekeuring van €60,-. Na één jaar en zes weken heeft u die bekeuring nog steeds niet betaald en ja hoor … daar komt de ingebreke stelling. Binnen 14 dagen alsnog die €60,- betalen anders worden wij heel boos en gaat het pas echt geld kosten. En daartegen kun je vervolgens weer in beroep 🙂

In werkelijkheid staat na een paar dagen de incasso meneer voor de deur met een dwangbevel in naam der koningin en nog een maand later bent u allang en breed van uw bed gelicht om de Marwei van binnen te bekijken. Hoezo, gelijke monniken – gelijke kappen. En wat gaat de gemeente Leeuwarden nu doen om deze in potentie giga financiële tegenvaller te voorkomen?

Er is een inventarisatie gemaakt, er komt een coördinator en last but not least: De gemeente gaat beter gebruik maken van de mogelijkheden die de wet biedt voor opschorting van de termijnen. Dan heb je het dus echt gewoon niet begrepen. Het gaat niet om opschorting van termijnen, het gaat om fatsoen. Het fatsoen om tijdig antwoord te geven en als het lukt, het liefst ook nog in één keer het juiste antwoord.