De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for november, 2007

NoRisk

vrijdag, november 30th, 2007

Dat onze bijstandsgerechtigden niet tot de sterkste helden behoren is evident. Anders zou je bij de huidige economische opleving allang de kaartenbak uitgemotiveerd zijn. De conclusie dat de huidige achterblijvers dus een handje geholpen moeten worden, lijkt dan ook gerechtvaardigd en daar is op zich zelf niets mis mee.

Wethouder Florijn heeft daartoe de wereld aan instrumenten bedacht zoals daar zijn, de werkacademie, Reax reïntegratie club, NoRisk polissen voor jongeren en nog veel meer van dat soort niet functionerende prietpraat. De bijstandsgerechtigden worden daardoor vooral van de éne naar de andere kaartenbak overgeheveld met uiteindelijk slechts een cosmetisch resultaat. Zo wordt er juichend verhaalt over een dalend aantal bijstandsuitkeringen, maar gezwegen over 500 mensen die in plaats van die uitkering gewoon een meer dan 100% loonkostensubsidie in een rugzakje meekrijgen. Succes kun je kopen.

Wat onze wethouder echter verzuimd – of gewoon vergeet – is het aanspreken van het lokale bedrijfsleven. Deze mensen zijn over het algemeen erg welwillend om de wat zwakkere medemens vooruit te helpen in de grote boze buitenwereld. Een loonkosten subsidie is daarbij meegenomen, maar over het algemeen niet eens nodig. Wel willen deze ondernemers daarbij zelf een keuze maken voor één van de gelukkigen en niet opgezadeld worden met de keuze van de gemeente. Maatschappelijk ondernemen is immers hot en sexy tegenwoordig.

Met de mond belijden is één, maar zoals de Engelsen zeggen ‘putting your money where your mouth is’, is twee. Dus óók ik de kaartenbakken eens ingedoken en daaruit een potentiële kandidaat opgehengeld. Wij betalen die collega een heel fatsoenlijk salaris, opleidingsplan, ruimte voor eigen initiatief, telefoon van de baas etc. etc. Van beide zijden bevalt de wederzijdse samenwerking an sich prima.

Echter heeft onze nieuwe collega wel een vlekje, hij brengt een minder glorieus ziekteverleden mee en daarmee kwantificeerbare risico’s. Dat vindt tenminste onze ziektewetverzekeraar en een materiële verhoging van de ziektewet premies in onderhavige casus is nu net niet acceptabel voor maatschappelijke ondernemers. Dat, plus het feit dat onze nieuwe collega het in zich heeft om er voor langere tijd tussenuit te piepen. Dat is duidelijk een brug te ver. Het contract met onze nieuwe collega loopt binnenkort af. Ik zou het graag verlengen, maar zo zijn de risico’s domweg te groot.

In plaats van meer dan €3 miljoen uit te geven aan loonkostensubsidies, zou de gemeente eigenlijk iedereen met een bijstandsuitkering een zogenaamde NoRisk polis moeten meegeven in het rugzakje. Dat hoeft niet onbeperkt, maar bijvoorbeeld voor een jaar of vijf. Nu dat niet gebeurt, moet de wethouder weer een grotere kaartenbak aanschaffen en heeft hij mijn nieuwe collega dadelijk weer terug. Zonde, want eigenlijk is dat nergens voor nodig. Marco, je weet me vast te vinden.

Pilot Belastingdienst

woensdag, november 28th, 2007

De bedoeling is dat de fiscus vanaf 2009 de aangifte Inkomsten Belasting vast voor mij – geautomatiseerd – gaat invullen en dan gaat het goed komen. Maar niet heus. Ik ben dol op vermindering van regels en papier, maar mijn vertrouwen in de belastingdienst is niet van dien aard, dat ik blind af ga op hetgeen in dat geautomatiseerde proces is vervaardigt. In een dergelijke casus, zijn ervaringen uit het verleden wel degelijk een garantie voor de toekomst. Ergens in belastingland loopt een externe manager rond, die zich dat ook realiseert en dus wordt er een pilot geïnitieerd.

Onder het eigen personeel en medewerkers van het UWV zoekt die manager wanhopig naar deelnemers voor die pilot. De animo daarvoor is voorspelbaar volstrekt afwezig, immers medewerkers van de belastingdienst willen zelf ook graag tijdig hun onvrijwillige bijdrage geretourneerd zien. Bij de medewerkers van het UWV is het al niet anders, die worden dagelijks geconfronteerd met de wet Walvis en de werking van de polisadministratie – juister gesteld, het gebrek aan werking.

Het ligt in de lijn der verwachting dat er straks onder 2006 een streep getrokken wordt onder het mom van uithuilen en opnieuw beginnen. Voor lopende bezwaarschriften is een dergelijke algemene amnestie al afgekondigd. Bij het zien van een bezwaarschrift over 2006, gaat de behandelend ambtenaar de plantjes water geven en het printerpapier bijvullen in de gerechtvaardigde verwachting dat het vanzelf vier uur wordt … en daarna weekend … en daarna 2007.

Wanneer je ziet wat de technische eisen zijn voor deelname aan de pilot, schiet je vol met tranen. ‘Een computer met Windows en een Internetverbinding plus een mobiele telefoon’. Ik ken mensen op een zekere leeftijd, die geen computer hebben, geen Windows hebben, geen Internet hebben en geen mobiele telefoon. Ik ken zelfs mensen, die dat wél hebben, maar daarmee niet los vertrouwd zijn en dat zijn niet per definitie demente bejaarden.

De grootste kleine ergernis zit daarentegen in de eis om Windows op je computer te hebben. Blijkbaar heeft de belastingdienst weer eens een applicatie ontwikkeld voor de omgeving van gisteren, terwijl diezelfde overheid juist ‘open source’ applicaties aan het promoten is. In plaats van een Internet applicatie van morgen te timmeren, peddelt de belastingdienst weer eens de verkeerde kant op. Om moedeloos van te worden.

Héél Nederland gaan we nu dus verplichten om €150,- uit te geven aan Microsoft, omdat de belastingdienst het aangifte biljet geautomatiseerd gaat invullen. Schiet mij maar lek. Wanneer je als rijksoverheid al geen notie hebt, waar dit over gaat, legitimeer je lokale overheden om vooral geen keuze te maken voor ‘Open Source’. Heel Nederland hangen we dan bewust op aan een club, die zeker abusievelijk een penalty van € 0,5 miljard gehad heeft van tante Neelie.

Technisch onmogelijk

dinsdag, november 27th, 2007

Tijdens de raadszitting van gisteravond, deed zich weer een typisch Leeuwarder fenomeen voor. Dit keer ging het over de verplaatsing van de vrijdagmarkt naar de Niieuwestad en de Wirdumerdijk. Ik heb sowieso al nooit begrepen waarom de markt met veel geweld op het Zaailand moest blijven en niet structureel naar de Niieuwestad verplaatst kon worden, maar gisteravond werd dat dankzij de NLP in één keer duidelijk. De Raad zelf, heeft op advies van de hulpdiensten, in 2002 dat besloten omdat onder andere brandveiligheid niet kon worden gegarandeerd.

Dat besluit was iedereen – en zeker de verantwoordelijk wethouder Waanders – even vergeten en dus kwamen daar de politiek correcte termen weer achter het spreekgestoelte vandaan. Voortschrijdend inzicht en dat besluit is gedateerd. Elk besluit is per definitie gedateerd, maar daarom niet opeens ongeldig. Je zult dan formeel een nieuw besluit moeten nemen over de al dan niet tijdelijke verplaatsing van de Vrijdagsmarkt. Daarbij zou het mij verbazen wanneer een dwingend advies van de hulpdiensten opeens anders zou luiden, want je kunt moeilijk volhouden dat er – om Krol te citeren – er nu sprake is van gewijzigde omstandigheden.

Verder is er in het verleden ooit een PvdA/PALGroenlinks aangenomen over veel groen en bomen op dat nieuwe Zaailand. Prima, noem het duurzaam groen, wat jullie willen. Wil je bovenop een parkeerkelder iets anders dan een plastic Palm, dan zal onze boom toch echt ergens met zijn worteltjes heen moeten. Dat impliceert het verdiepen van de betonnen bak en een paar gaten in de nieuwe kelder. Al met al was de uitkomst een slordige €150.000,- per boom voor een drietal bomen en dat werd zelfs Piet van der Wal te gortig. Dus gaat het door.

Van aanvang af, heb ik betoogd om die nieuwe parkeerkelder nog iets verder uit te graven, een derde parkeerlaag. Dat was duur en technisch onmogelijk. Die technische onmogelijkheid is nu blijkbaar technisch minder onmogelijk en duur is het toch al. Bovendien is het pas echt duur, wanneer je over 15 jaar constateert dat er eigenlijk in het verleden een parkeerverdieping bij had gemoeten. Ook dan zal wel weer worden georeerd dat het besluit om het Zaailandgat niet verder uit te diepen, gedateerd is. Wel geven we een paar ton uit om 96 centimeter en drie bomen te winnen, maar serieus kijken naar de toekomst, is zeker ook een technische onmogelijkheid.

Bestemmingsplannen

zondag, november 25th, 2007

Maandag, 26 november is het zover. ’s Avonds tijdens de raadsvergadering zal het herziene bestemmingsplan Zuiderburen als hamerstuk worden afgetikt door de raad. Er staat bijna geen woning op de plaats waar deze initieel in deze woonwijk werd ingetekend en dus gaan we achteraf – met terug werkende kracht – de tekening aanpassen. De plannen waar de eerste bewoners mee werden gelokt werden, zijn in de basis allemaal verlaten. Van een woonwijk met 1250 woningen, veel water, groen en bovenal duurzaam, is Zuiderburen verworden tot een meer dan 2000 woningen tellend geheel, waar je niet in of uitkomt.

Een ongebreidelde verdichting tot op het niveau van Legoland, heeft plaats gevonden, om creatief door de gemeente gerealiseerde tekorten af te dekken. Ruime vrijstaande kavels werden geschakelde Villa’s, tunnelbouw en even later sociale woningbouw. Harinxmavilla’s zijn gepromoveerd tot appartementencomplexen, Waterwoningen stonden opeens op het land. Buitenplaatsen hebben als laatst overgebleven eigenschap dat ze nog buiten staan.

Veel te gelaten, hebben de bewoners dat sluipenderwijs laten gebeuren. Een enkeling is nog de mening toegedaan dat een bezwaar tegen een eenmaal vastgesteld bestemmingsplan, iets zal uithalen. De wél protesterende bewoners, zijn afgekocht met een bankje bij de speelvoorziening of een extra prullenbak. Terwijl de attitude van de locale overheid in deze, fundamenteel onjuist is én niet alleen in Zuiderburen.

Op de keper beschouwd is het alleen met de bouw van de parkeerkelder Olderhoofsterkerkhof wél goed gegaan. Daar zal zeker een directe relatie liggen tussen de gekozen methodiek ‘Design and Construct’ en de daarmee afwezige bemoeienis van dat locale bestuur. Overal waar de gemeente kans ziet om met behulp van grondpolitiek haar inkomsten op te krikken, gaat dat ten koste van de hoofdprijs betalende bewoners. In beginsel wordt de vierkante meter prijs, suggestief laag gehouden om direct daarop via een omweg meer vierkante meters te slijten over de rug van diezelfde bewoner.

Het is deze wijze van opereren, die een doorlopend wantrouwen teweeg brengt ten opzichte van de gemeente. Als contractpartner is de gemeente Leeuwarden structureel onbetrouwbaar gebleken, waarbij zij consequent wegdraait voor de (financiële) gevolgen daarvan. Uiteindelijk zal de wal het schip gaan keren.

Potentieel nieuwe bewoners zullen domweg niet meer komen of pas verplichtingen aangaan, wanneer een nieuwe woonwijk intergraal af is. Dat zal funest blijken voor bijvoorbeeld het tempo waarin de Zuidlanden gerealiseerd zullen zijn. Slechts wanneer alle voorzieningen in nieuwbouwwijken operationeel zijn, zoals scholen en winkels of wijkgebouw, zullen pioniers vergezeld gaan worden. Zij zullen geen genoegen nemen met rijtjeswoningen in plaats van grote duurzame kavels aan open vaarwater en daar zeker niet de hoofdprijs voor willen betalen.

Milieu

zaterdag, november 24th, 2007

Over fietsertjes in de voorrang op minirotondes is al heel wat gezegd en geschreven. Van Arco van Dalen moeten we ophouden met ‘gezever’ en wethouder Krol blijft alleen maar monitoren. Ook wanneer de wethouder zelf vanuit een vrachtwagen het fietsertje bijna heeft gemist, blijft hij het gevaar van dit bezopen idee, ontkennen (www.omropfryslan.nl). Zelfs wanneer de rij-instructeur constateert dat Krol de fietser nog maar net heeft weten te missen, wordt het milieu boven de veiligheid gesteld. Alsof een wachtende tientonner zo goed is voor het milieu.

Onder mom van datzelfde milieu werden in Leeuwarden de zogenaamde venstertijden verder beperkt. Dat zijn de tijden waarop leveranciers de winkels mogen bevoorraden. Je kunt op de achterkant van een sigarendoosje uitrekenen, dat wanneer de zelfde hoeveelheid goederen in minder tijd afgeleverd moeten worden, er dus méér vrachtwagens nodig zijn. Alweer zo een milieu drog maatregel. De geplande fietsbrug over het van Harinxmakanaal is er nog zo één. Alsof comfort voor de fietser ten goede komt van het milieu …

De gevolgde redenatie is dat méér fietsers minder auto’s impliceert. Wetenschappelijke aanwijzingen zijn daarvoor niet, maar een dergelijke versimpeling van de werkelijkheid is wél makkelijk uit te leggen. Wat daarentegen wél goed is voor het milieu is het bevorderen van de doorstroming van het autoverkeer in Leeuwarden. Ergo; zoveel mogelijk stoplichten eruit, minirotondes bijvoorkeur verwijderen, maar in ieder geval auto’s voorrang geven boven fietsers. Bevoorradingsverkeer gebruik laten maken van busbanen, juist verruiming of zelfs afschaffen van de venstertijden, volledige verdubbeling van de Drachtsterbrug etc. etc.

Wat ook zou helpen, is het vergroten van het aantal parkeerplaatsen in plaats van elke keer weer denken dat mensen de auto wél laten staan. De praktijk nu, is dat de binnenstad overvol is met mensen die op zoek zijn naar een parkeerplaats en zo rondjes achterelkaar aan blijven rijden. Autogebruik met milieudogma’s willen blijven ontmoedigen helpt dus niet. Dat het milieu er beter van wordt door een cumulatie aan automobilisten jennende maatregelen, is een drogredenactie en juist contraproductief. Het zou ons bestuur sieren die werkelijkheid nu eens onder ogen te willen zien.

Re(l)ax

vrijdag, november 23rd, 2007

Ik heb altijd al geageerd tegen subsidies en tegen gesubsidieerde arbeid in het bijzonder. Gesubsidieerde arbeid – of een basisinkomen – is een alternatieve vorm van het naar de klote professionaliseren van de arbeidsmoraal en heeft als consequentie dat diegenen die wél wat willen, ontsnappen uit dit land. Dan gaat het niet alleen over entrepreneurs, er zijn al hele enclaves ten noorden van het Atlasgebergte waar beter Nederlands onderwezen wordt dan op onze lagere scholen. Ik neem mijn woorden terug, dat zijn juist entrepreneurs.

Nog even en de ontvangers van een bijstandsuitkering hebben volgen hun eigen minister een topinkomen. Bij velen is de dagelijkse praktijk onbekend en juist dat zijn de bevolkingsgroepen die onder de titel ‘sociaal’ het hardst aan de zijlijn staan te schreeuwen. Alleen in Leeuwarden zijn er – geschat – 500 ontvangers van een Re(l)ax uitkering, die vooral moe worden van het ontvangen daarvan. Het reïntegratiebedrijf Reax verstrekt werkgevers loonkostensubsidies voor werknemers, die zich bij die werkgever zelfs nog nooit hebben voorgesteld. Met recht: ‘Reax man’, zal ik je ff disse dan.

Nog zo één. Meneer begint om zes uur ’s ochtends, om negen uur is de Volkskrant, Parool en de Spits uit en komen de collegae binnen. Om 12 uur is het lunchpauze en daarna gaat onze Reax held naar huis. Natuurlijk heeft de Reax CAO nog een ouwe lullendag bedacht en zo kan onze held het in 12 uur per week bijeen harken. Als hij dan zou harken, tenminste. Komt onze dienstweigeraar tot tweemaal toe, niet opdagen bij de banenmarkt, dan volgt direct een sanctie. Eén maand geen uitkering, maar wel in de zomer. In de winter kun je zwart zo weinig bij kwispelen en dan is een sanctie zielig.

We mogen deze mensen niet opgeven … Waarom eigenlijk niet? Wat is er op tegen om te accepteren dat er mensen zijn die niet willen en daarom naar eigen zeggen niet kunnen. Accepteer gewoon dat dát weliswaar geld kost, maar dat je daarna het halve ambtenaren apparaat dingen kunt laten doen, die wel ergens toe leiden. Sorry … ergens toe kunnen leiden en dat bespaart ook nog eens één miljoen uitvoeringskosten die nu over de schutting naar het reïntegratiebedrijf worden geduwd.

Ik geloof best dat Florijn zijn best doet, maar in werkelijkheid wordt er op onze Re(l)ax helden slechts een ander etiket geplakt. Zo tellen ze niet meer mee als Bijstandsgerechtigde en staan ze aan het Hofplein te juichen over de bereikte resultaten. In werkelijkheid weigert men een keuze te maken tussen ophouden en opgeven of aanpakken en sanctioneren. Waar de rekening van deze weigering heen gaat, kan ieder voor zich bedenken. In ieder geval niet naar het Atlasgebergte.

Groenbeleid

donderdag, november 22nd, 2007

Gisteravond was er één van de twee jaarlijkse politieke markten in het stadhuis. Deze keer als onderwerp het ‘groenbeleid’. Naar schatting een twintigtal aanwezigen (merendeels raadsleden én drie bezoekers op de tribune) deden alsof er in Leeuwarden iets is, wat op groenbeleid lijkt. Een welwillende ambtenaar had iets met powerpoint in elkaar gedraaid, waaruit bleek dat de stad op de diverse groenlijstjes onderin hangt. Dat moet dan wel haast op het aantal bomen slaan, want zeker in de zomer is onze stad meer dan gevuld met ongewenst groen.

Groene sloten zullen wel als efficiency combi gezien worden. Naar het bos in Zuiderburen werd verwezen als de ‘groene long’ ten zuiden van het kanaal. Had de betreffende ambtenaar even met eigen ogen die groene long aanschouwd, zou hij zich wel drie keer bedacht hebben. Het bos is er nog steeds niet en de bomen parallel aan het kanaal, zijn in hun huidige staat uitsluitend geschikt voor de open haard. Ze zijn namelijk nogal dood en niet slechts één of twee, maar tientallen. Gelukkig, wij hebben zo’n open haard.

Een deel van het probleem met dat groenbeleid, ligt vast in het gegeven dat er wel voorgesteld wordt om driemaal per jaar het onkruid weg te borstelen, maar er slechts voor twee maal per jaar geld vrijgemaakt is. Dat het verwijderen van onkruid volgens de meest moderne hype ook nog eens biologisch macrometisch milieu neutraal moet, is ook niet echt bevorderlijk voor het resultaat. De meeste particulieren hebben gewoon nog een pot DDT of Agent Orange in de garage staan, dus op menig (dak)terras groeit nooit weer wat. Er is binnenkort ook vast nog één of andere Amsterdamse kastanjeboom, die met een vergelijkbaar fenomeen geconfronteerd wordt.

Wat later op de avond werd bekend dat onze voormalig burgemeesterskandidaat, wethouder Paul Depla uit het Havanna aan de Waal, zich in het fietsenhok vergrepen heeft aan een VVD raadslid aldaar. Ik heb dat bedoelde raadslid even bekeken en durf nu gerust te stellen dat Paul knettergek is, maar vast niet zo gek. Aan de andere kant, Nijmegen …. dat wil je je kinderen toch niet aandoen. In dat fietsenhok in Nijmegen gebeurt in ieder geval meer dan op de politieke markt in Leeuwarden.

Loonkosten subsidie

dinsdag, november 20th, 2007

Sinterklaas is weer in het land en dus strooien we met snoepgoed. Het snoepgoed van onze gemeente bestaat dit jaar uit harde Euro’s. In dit geval loonkosten subsidies en wel voor Reax die daar 300 mensen gedurende zes maanden mee gaat subsidiëren. In totaal €3,1 miljoen en dat is dan per maand per gesubsidieerde werk-academicus het respectabele bedrag van €1.722,22. Het merendeel van de mij bekende werknemers verdient dat niet, terwijl zij daarvoor wel 40 uur per week zich bij de baas mogen verantwoorden.

Deze 300 gesubsidieerde musketiers, melketiers of hoe we ze nu dan ook mogen gaan noemen, moeten voor het eind van dit jaar aan de bak zijn. Nog niet zolang geleden hadden we deze concurrentie vervalsende ellende net afgeschaft, maar nieuwe winden waaien schoon en bovenal hard. Ik zou zeggen; Niet te hard strooien met die Euro’s, want anders doen onze gesubsidieerde werk academici zich pijn. En voor €1.700,- en een beetje wil je niet moe worden, laat staan pijn lijden.

Ik ken de voorbeelden nog van de hovenier, die zijn werknemers eerst ontsloeg en deze toen gesubsidieerd weer in dienst nam. En deze hovenier was geen uitzondering. Het reïntegratiebedrijf Reax zal ook wel niet voor niets werken. Waarom kijkt niemand even naar de recente geschiedenis. Waarom wordt de opvolger van het aloude arbeidsbureau – nu bekend onder de noemer CWI – weer terug naar het UWV gereorganiseerd? Zou dat iets te maken kunnen hebben met het feit dat het kapot subsidiëren van de arbeidsmoraal niet helpt …

Bij onze oosterburen is het Arbeitsamt voor vergelijkbare regelingen verantwoordelijk. ‘U mag deze collega 12 maanden uitproberen, maar daarna is een arbeidsovereenkomst wel verplicht’. Na 12 maanden is nog niet duidelijk of de nieuwe collega wél of niet binnen het team past. Vooruit, een gesubsidieerde verlenging van 12 maanden is mogelijk, maar dat is dan wel de laatste keer. Weer 12 maanden is er uiteraard alsnog een laatste keer voor zowel werknemer als werkgever en daarna is er wel weer een nieuwe collega.

Ergo, ophouden met deze flauwekul. Noch werknemers noch werkgevers worden hier beter van. Alleen onze vrienden van Reax liggen stuiptrekkend van het lachen onder hun bureau. Voor hen is het komende jaar het hele jaar Sinterklaas. Voor €3,1 miljoen houd je dat wel een jaartje vol.

Maximum parkeertijd

maandag, november 19th, 2007

Ergens vorige week, op één van de avonden was het weer raak. Rond acht uur zag je een diversiteit aan gasten collectief de diverse horeca aangelegenheden verlaten om de parkeermeters op de Eewal en de Tweebaksmark te voorzien van nieuwe energie. Maximum parkeertijd twee uur, dus ergens tussen het voorgerecht en het hoofdgerecht, mag iedereen weer denken aan de eigen conditie en een frisse wandeling naar de parkeermeter initiëren.

Officieel is het dan de bedoeling om de auto even achteruit en weer vooruit het parkeervakje in te rijden, maar dat doet uiteraard niemand. Ik heb ook nog nooit iemand gehoord, die een bekeuring kreeg wegens het overschrijden van de maximum parkeertijd, terwijl wél de meter adequaat gevuld was. Dat maximum aan parkeertijd is er dus volledig voor de flauwekul, de bedoelde doorstroming wordt nooit gehaald en iedereen weet dat.

Vorig jaar werd al het betalen per Chip-Knip geïntroduceerd – dat doet Leeuwarden altijd als de rest van Nederland die Chip-Knip uitfaseerd. Recentelijk is het betalen per mobiele telefoon geïntroduceerd en nu maar hopen dat dát niet het einde van het tijperk van de mobiele telefoon inluidt. Vooralsnog is deze manier van betalen een uitkomst, je hoofdgerecht hoeft niet eerst af te koelen voordat je ervan kunt genieten. Na twee uur krijg je keurig een SMS en de knop ‘redial’ doet de rest.

Dat zo zijnde, kun je die maximum parkeertijd uiteraard net zo goed afschaffen. Wat is er op tegen wanneer een bezoeker van de binnenstad bereid is om voor vier uur – of langer – de parkeermeter te vullen? Waarom moeten we het de horeca ondernemers het leven nou zo zuur maken? Middels een uitstekend initiatief – betalen met je mobiele telefoon – is De Facto deze ongein door de gemeente zelf afgeschaft. Nu alleen svp die bordjes nog even weghalen.

Fietsersbond

vrijdag, november 16th, 2007

Nu gaat de regionale afdeling van de fietsersbond – op uitnodiging – haar mening geven over het fietsbrugplan van de gemeente en dat is een bekende truc in politiek Nederland. Je lanceert een plan, schrikt van de reacties en gaat dan bij de voorstanders draagvlak zoeken. Aan het eind van de rit verwijs je naar de vele overleggen met maatschappelijke organisaties en in het geval van dit luchtkasteel, kom je tot de conclusie dat het initiële plan van bovenwijks maatschappelijk belang is. Timmeren dus maar …

Maar wat is mandaat van die fietsersbond eigenlijk? Die fietsersbond kent 145 lokale afdelingen, waarvan Leeuwarden er één is. Dat is dan ook direct de enige in Friesland en één van de zes afdelingen in Noord Nederland. Ter vergelijk, de Flevo polder alleen kent er al zes, de enige regio waar de fietsersbond nog minder leden heeft, is de Waddenzee.

De ledenvergaderingen van de lokale afdeling worden gehouden in het vergaderzaaltje van Tûmba. Nou ken ik dat zaaltje toevalligerwijze, en zelfs als je de leden van de fietsersbond zou kunnen stapelen, passen daar geen acht mensen in. Daarmee is het quorum ook nog eens ruimschoots gehaald. Het zijn deze zelfde acht mensen die ‘fietsers in de voorrang’ op minirotondes ook nog eens tot hun grootste succes rekenen. De extra slachtoffers nemen zij daarbij op de koop toe. Onwetendheid kan hen niet verweten worden.
De Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid (SWOV) pleit er daarentegen voor, fietsers op rotondes met vrijliggende fietspaden binnen de bebouwde kom juist geen voorrang te geven. … Fietsers in de voorrang betekent voor de Leeuwarder situatie enkele gewonden extra.
Let wel, deze quote komt van de site van diezelfde fietsersbond (www.fietsersbond.nl/fryslan), wetenschappelijk onderzoek wordt daarbij domweg door en voor emotie aan de kant geschoven én met de fietsbrug zal dat niet anders gaan. Tot zover dus het mandaat van maximaal acht welwillende vrijwilligers.

Eén van de veel gehoorde argumenten om op het Oostergoplein een fietsbrug aan te leggen – en ook onze fietsersbond vrijwilligers doen daar aan mee – is de verwachtte relatieve toename van de fietsverkeersdruk (ik bedenk dit soort prietpraat echt niet zelf, daar hebben we ambtenaren en vrijwilligers voor). Relatieve druk impliceert dat je weet hoeveel fietsers er nu over de brug komen, maar dat blijkt een idéé fixe.

Vorige week moest ik rond acht uur daar zelf langs en dat is – me dunkt – prime time. Rechts werd ik ingehaald door een eenzame fietser die zich voor het stoplicht voegde bij een tweetal andere exemplaren. De zorgvuldigheid gebiedt te zeggen dat ook aan de overkant een fietser voor het stoplicht stond te wachten. Met die fietsverkeersdruk valt het zo op het oog dus wel iets mee. Merkwaardig genoeg heeft de bedenker van dit plan eerst het plan gelanceerd en pas toen opdracht gegeven om eens te gaan tellen over hoeveel fietsertjes het nu eigenlijk gaat. Met recht het letterlijk onderbouwen van een vooringenomen conclusie.

Nu de fietsersbond blijkbaar gesprekspartner is voor de gemeente binnen dit kader, wacht ik met spanning de reacties van de overige spelers in het veld af. Wijkpanel Nijlân, Camminghaburen, Zuiderburen, Dorpsbelang Goutum/Swichum/Wirdum, ANWB, FOCWA, BOVAG en last but not least de vereniging voor Gehandicaptenbelangen. En laten we de ANBO (seniorenvereniging) vooral niet vergeten en uiteraard het CBR. Overdreven? Dat was het bij die minirotondes ook niet … daar is het niet anders gegaan.