De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for februari, 2007

Fiscale Spam

dinsdag, februari 27th, 2007

Spam – massa’s ongewenste e-mail – is langzamerhand een serieus probleem geworden. Iedereen kent het, de reclame voor Viagra, penisverlengingen en ongewenste beleggingsadviezen. Elke drie maanden neemt het probleem met een factor 10 toe. Dus het Rijk heeft Spam verboden, behalve voor ….. zich zelf.

Iedere ondernemer in Nederland heeft langzamerhand zijn activiteiten – door de fiscus daartoe gemotiveerd – ondergebracht binnen meerdere rechtspersonen. Elk van die rechtspersonen wordt maandelijks uitgenodigd om digitaal aangifte te doen. Aangifte loonbelasting, aangifte BTW en wee diegene die ook nog binnen de EU zaken doen. Aangifte Intra Communitaire Leveringen en een aangifte waaruit blijkt dat alle goederen via Schiphol en Rotterdam het land zijn binnen gekomen én het land hebben verlaten. Alsof je goederen ook naar de andere kant van de wereld kunt oplazerstralen. Was het maar waar.

Nu stuurt diezelfde belastingdienst elke maand weer, per e-mail, een uitnodiging tot het doen van aangifte. Dat zijn van die uitnodigingen waar je niet van kunt zeggen: Bedankt, maar sla mij maar een rondje over. Na het doen van aangifte, krijg je een e-mail met daarin de bevestiging dat je aangifte gedaan hebt. Schattig, maar wanneer ik mij net door die hele brei heen gewerkt heb, wil ik niet een bevestiging daarvan ontvangen. Vertel mij niet wat ik wél weet, maar wat ik niet weet! Wat hier gebeurt, is zo’n beetje de definitie van Spam.

Maandelijks ontvangt een willekeurige ondernemer dus 40(!) maal een e-mail van de belastingdienst. U moet aangifte doen, u heeft aangifte gedaan. Geachte heren van de belastingdienst, mag ik aub zelf weten óf ik van u e-mail wens te ontvangen? Of in ieder geval een knopje, waarmee ik van deze flauwekul verlost kan worden? Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker ook al niet!

Rookverbod

zondag, februari 25th, 2007

Rokers zijn langzamerhand de paria’s van Nederland geworden. Elk jaar wordt de rook verslaving – evenals de mobiiteitsverslaving – aangegrepen om de prijs van de verslaving te verhogen. De enige uitzonderingen op verslavingstax zijn de gokverslaving (staatsbedrijf) en drugsverslaving. Dat laatste is blijkbaar een ziekte, waarbij de heroïne gratis verstrekt moet worden. Momenteel wordt er wederom gewerkt aan een integraal rook verbod – in eerste instantie beperkt tot de horeca. Roken op het werk en in publieke ruimte is al verboden. Een verbod op het roken thuis, zal daarna wel op de planning verschijnen. Gaan we daarna het inhaleren van gekookte spruitjeslucht ook verbieden?

Roken is slecht voor de gezondheid. Dat is ongetwijfeld waar, maar dat geldt ook voor sporten en zeker voor het gebruik van drugs. Sporten wordt toch ook niet verboden? Sterker nog, het wordt gestimuleerd en de eerste ziektekostenverzekeringen, die een korting verstrekken voor sportieve klanten zijn er ook al. Evenals korting voor niet-rokers. Mensen zijn niet gebakken om te sporten evenmin als om te roken.

Wanneer je constateert dat rokers korter leven – en dus minder oud worden en dus minder zorg behoeven, ligt juist een korting op de ziektekostenverzekering voor rokers voor de hand. In levensverzekeringswiskundige terminologie: De kans op succes is groter, de kans op uitbetalen is kleiner. Zeker wanneer je daarbij optelt, dat een gemiddelde rokert al euro 4,- per dag aan verslavingstax bijbetaald. Verslaving is de facto een fiscale melkkoe.

In Italië is het roken in de horeca al langer verboden. Buiten op het terras – waar dat verbod niet geldt – is het dan ook véél gezelliger. Buiten de zomer, is de Italiaanse horeca inmiddels dood, veel dooier dan de rokerts onder ons ooit zullen zijn. Voor hen, zal de herinnering in ieder geval resteren. Gelukkig heb ik een buurman, met een zeer zeldzame tropische ziekte, die op doktersadvies verplicht is gaan roken. Een gevalletje aftrek buitengewone lasten, lijkt mij. Het is hem van harte gegund!

Busbaan Drachtsterbrug

vrijdag, februari 23rd, 2007

Irona Groeneveld, statenlid voor GroenLinks, is van mening dat de busbaan over de Drachtsterbrug uit milieu overwegingen, in ere moet worden hersteld. Nu gaat het in ere herstellen van de bedoelde busbaan het milieu totaal niet helpen, wat iedereen die de situatie wél kent, zal kunnen beamen. De bus daar mag namelijk altijd als eerste over de Drachtsterbrug en dus voor de file uit, daar is geen busbaan voor nodig. Het is juist die busbaan, die ervoor zorgde dat het autoverkeer daar zich filegewijs, de stad in mocht begeven. Dat is dan dus blijkbaar nogal goed voor het milieu?

Het zal duidelijk zijn dat GroenLinks in onderhavige casus maar wat roept en blijkbaar de situatie ter plekke in het geheel niet kent. Gezien de woonplaats van Mw. Groeneveld (Burgum Noord) ligt het voor de hand dat zij zelf zich voornamelijk via de (dubbelbaans-) Groningerstraatweg naar het provinciehuis begeeft. Dat je – voor de bühne – voorstander bent van busbanen, ik vind het goed. Dat GroenLinks nog in de ontkenningsfase zit, daar waar het de inefficiency van dit soort lege betonnen vlakten betreft, is domweg nalief.

De files voor de Drachtsterbrug bestaan niet meer, proefje geslaagd zou ik zeggen. Tweemaal per uur komt er een – meest vrijwel lege – bus, voorbij, die met voorrang de brug mag en kan passeren. Het enige wat nog moet gebeuren, is dat het mannetje wat de pionnetjes altijd neerzet, nog een keer gebeld wordt. Nu, om de nog altijd aanwezige rood witte paaltjes, weer even op te halen.

Feuilleton

donderdag, februari 22nd, 2007

Met de introductie van de lanceer-paaltjes voor het Ruiterskwartier begint het dorp Leeuwarden toch wel verrekte veel op Payton Place te lijken. Consternatie alom, maar ze staan er nu en geniet daar maar even van. Voor je het weet zijn ze ook weer weg, alles moet immers in Leeuwarden tweemaal gebeuren en onze paaltjes zullen daar wel geen uitzondering op vormen.

Er is echter niemand die zich de vraag stelt waarom de gemeente wel rampalen mag plaatsen en een aantal lokale winkeliers niet? De palen die de betreffende middenstanders voor hun etalage wil neerzetten, zijn bedoeld om echte criminelen buiten de deur te houden en niet om het wagenpark van onschuldige passanten te beschadigen. Het risico dat een juwelier een claim aan de broek krijgt wanneer een ramkraker, een – gestolen – auto op zo’n paal parkeert, lijkt mij vrijwel nihil. Dat in tegenstelling tot de gemeentelijke lanceerinrichting.

Hulpverleners (politie, brandweer en ambulance) zijn uitgerust met een afstandsbediening om de paaltjes te laten zakken. Tot mijn verbazing schijnt dat ook te gelden voor de gemeentelijke dienstwagens. Als de burgemeester of een wethouders ook al hulp gaat verlenen, dan ben ik blij, niet de hulpbehoevende te zijn. Je bent je leven dan niet zeker.

Of zouden de dienstwagens sinds kort tot de categorie ‘openbaar vervoer’ behoren? Naar analogie van de bel-bus de bel-BMW, voor vervoer van deur naar deur via de kortste route. Ook in Payton Place was iedereen gelijk én sommigen wat gelijker.

Mighty Mouse

woensdag, februari 21st, 2007

In de algemene plaatselijke verordening staat opgenomen dat het verboden is om duiven – en ander gevogelte – te voeren. Nu staat er ook in, dat het verboden is om met een bivakmuts en een geprepareerde tas je te begeven in de stad, dus dat met die duiven zal wel wat meevallen. Duiven daarentegen hebben een veel grotere aaibaarheidsfactor dan kalende, met maskers toegeruste kleine criminelen en jawel hoor, daar was de spreekstoel stalmeester weer: Pal/GroenLinks coryfee en ons aller Mighty Mouse alias Gerben Hoogterp. Applaus svp.

Geen voer voor onze vliegende vrienden is zielig én dus stellen we een stadsduiventil voor. Sociale woningbouw voor vliegende ratten, zeg maar. De daarbij komende kosten wil Gerben graag voor zijn rekening nemen;

Welstandsbeoordeling – met advies inwinning bij de commissie – Euro 21,-, beoordeling schetsplan Euro 134,10, bouwvergunning Euro 106,15, schone grond verklaring – Euro 353,35, bouwbeveiligingsplan – Euro 146,45 en tot slot heeft Gerrit de postduif nog een gebruiksvergunning nodig a Euro 801,-. Afgerond ongeveer 1.500,- euro per stuk, let wel, dat is dan nog exclusief de eigenlijke stadsduiventil.

Die mag nu pas gerealiseerd gaan worden, mits er een vrijstellingsbesluit bestemmingsplan geaccordeerd wordt. Een schone aanvraag via de commissie en de raad heeft een doorlooptijd van circa 9 maanden. Onze duiven zullen na die tijd wel honger hebben – of niet meer natuurlijk. Het kan ook zijn, dat de duivenborst paté onderwijl en masse in de reclame gegaan is.

Uiteraard gelden bij de bouw van een duiventil de ‘basiskwaliteitsregels duiventillen’. De EPN (Energie Prestatie Norm) moet worden gehaald, ‘RC-waarde 4 bij een vloer boven onverwarmde ruimten’. Gebruik alléén hardhout of zachthout met FSC-keurmerk. De vrije opstelruimte naast de slotzijde van de duiventiltoegangsdeur – moet minimaal 35 cm zijn. De duiventil moet aanpasbaar zijn ten behoeve van aangeschoten wild. Tevens dient met het voederen rekening gehouden worden met de veroorzaakte CO2 uitstoot. De gemeente zal dienaangaande emissie uitstootrechten moeten aankopen. Ook moet niet vergeten worden, dat een aansluiting op de stadsverwarming afgedwongen kan worden.

Gerben is blijkbaar vergeten dat Gerrit de postduif en zijn collegae voor circa 8% besmet zijn met bacteriën die de paratyphus en papagaaieziekte veroorzaken. Het heeft er alle schijn van dat Mighty Mouse trouwens al besmet is met de na-papagaaieziekte, maar dat terzijde. Uit het oogpunt van diervriendelijkheid zou enige vorm van medische duiven begeleiding ook niet misstaan. De duiventil als opvang voor zieke – en aan voer verslaafde – duiven, dus in een gecontroleerde omgeving. Experimenteel uiteraard.

Goed gebruld spreekstoel stalmeester en nu … hup aan het werk!

Plannen is (g)een kunst

dinsdag, februari 20th, 2007

Afgelopen donderdag en vrijdag waren er zogenaamde inloop middagen, georganiseerd door de gemeente, in het infocentrum van Zuiderburen. Een tweetal welwillende ambtenaren waren daar aanwezig om informatie te verstrekken over het tempo – of beter gezegd het gebrek daaraan – waarin de woonwijk Zuiderburen afgemaakt zal gaan worden.

Afgemaakt heeft in dit kader de betekenis van vervolmaakt en niet van de andere – voor de hand liggende – criminele handeling, waar ik soms de neiging toe heb. Eén van beide ambtenaren ken ik nog als beleidsmedewerker toerisme. Een poer beste man, maar blijkbaar kun je van toerist, promoveren naar plannert nieuwbouw wijken. Een zekere gelijkenis valt niet te ontkennen, ook planningstechnisch is er in Zuiderburen nog een wereld te winnen.

Zelf kon ik door omstandigheden, niet aanwezig zijn bij één van de georganiseerde middagen, maar heb mij terdege laten informeren door een paar vrienden. Waar ik al bang voor was, werd zonder omhalen bevestigd. Het uitvoeren van het ‘doe niets alternatief’ is tot beleid verheven. Hoogstens kun je concluderen dat de gevolgen van dat beleid tot een zekere voorspelbaarheid leiden. We doen niets én dat geeft toch een vertrouwd gevoel. Geestelijke voorbereiding op verandering is in ieder geval een overbodige actie.

Een wijkcentrum … is er nog steeds niet, er is slechts een voorbereidingskrediet. Het nieuwe schooltje moet in september klaar zijn, op de plaats van het huidige speelveldje. Nog steeds speelt de jeugd gewoon op dat veldje, dat is tenminste nog iets. Er is wél voor 80.000,- euro een kunst besteld, maar via een straat bij je eigen huis kunnen komen is blijkbaar een grotere kunst en dus te duur.

In plaats van een aardgasauto, zou Mw. Bleize moeten overwegen, een SUV voor bewoners in Zuiderburen te subsidiëren. Zonder een degelijke 4 x 4, kun je er namelijk amper komen. De fietstrap vanaf de Drachtsterbrug is waarschijnlijk mede verantwoordelijk voor de soms geringe arbeidsparticipatie. Gebruik van die trap kent een hoger veiligheidsrisico dan bunjee jumpen met een iets te lang touw. Met gebroken ledematen is het lastig naar je werk fietsen.

Het meest stompzinnige is nog wel de aanvoer route voor bouwmaterialen ten behoeve van het laatste – nog te bouwen – kantoren complex, onder aan het talud van de Drachtsterbrug. Hemelsbreed ligt deze bouwplaats minder dan 250 meter van de ingang van de woonwijk. Maar omdat de gemeente blijkbaar heeft willen bezuinigen op de aanschaf van een planningspakketje, mag het zware verkeer nu minimaal een jaar lang, via de langst mogelijke – en – denkbare afstand, door een kinderrijke woonwijk heen denderen.

De kortste route is de enige route die, weliswaar slechts voor de helft, nu juist wél bestraat is – en daarmee verboden voor bouwverkeer. En, u raadt het al, het is nu net die langste route (zo’n 3 km), die nog niet bestraat kan worden, want …. daar moet nog bouwverkeer overheen. En daar is dan over nagedacht door welwillende ambtenaren?

Ik ben de eerste, die durft te stellen, dat wat goed met de hand werkt, niet per definitie geautomatiseerd moet worden. Omgekeerd, zou ik verwacht hebben, dat er na de optimalisatie wel ergens 300,- euro overgebleven zou zijn voor de aanschaf van een planningspakketje. Optioneel is er speciaal voor de gemeente Leeuwarden een planningspakketje waarmee je tot ver in de volgende eeuw kunt plannen. In dit tempo is dat geen overbodige luxe.

Databanken

maandag, februari 19th, 2007

Het kan, dus het gebeurt. Het is een oude wetmatigheid, dat de vraag naar informatie progressief toeneemt met de beschikbaarheid van onderliggende gegevens. Het kan ook fout gaan, dus het gaat fout. Bovendien gaat het altijd fout op het meest belabberde moment (Murphy). Volgens de wet van O’Toole, was Murphy zelfs nog een optimist. Volgens mij behoort zelfs OToole tot de categorie der rasoptimisten.

Slechts weinigen realiseren zich, dat vrijwel alles van elk individueel personage bekend is. Wat heeft iemand verdiend, wanneer en bij wie (opgave aan de belastingdienst) en waar heeft hij dat aan uitgegeven (Airmiles, Bonusmiles etc.). Recentelijk is daar de registratie van (mobiel)telefoonverkeer en e-mail bijgekomen. Gedurende een vijftal jaren, moet iedereen de inhoud van verstuurde- en ontvangen – e-mail bewaren en ook nog eens kunnen reproduceren. Veel plezier, een feestje.

Alle goede bedoelingen ten spijt, wil ook een aantal lokale politieke partijen nu toegang hebben tot de verzamelde gegevens. Over ‘progressieve’ toename gesproken. In dit geval van het CWI, UWV, fiscus en de Sociale Verzekeringsbank. De minima zullen en moeten proactief opgespoord worden. Linksom of rechtsom zullen wij ervoor zorgdragen dat alle minima krijgen waar ze recht op hebben. We moeten dan alleen even weten wie het zijn en waar ze zitten. Alle gegevens zijn bekend, alleen kunnen wij er even niet bij. In mijn optiek moeten we dat vooral zo houden!

De beruchte polisadministratie van de belastingdienst (Wet Walvis) komt schoorvoetend uit de startblokken. In plaats van met ingang van afgelopen 1 januari volledig uitgerold te zijn, beginnen de komende weken de eerste – voorzichtige – pilots. Anderhalve man en een paardenkop gaan testen of het al ergens op lijkt. Op voorhand is de volledig geautomatiseerde aanlevering van gegevens door de uitzendbureau’s maar alvast gestopt. Prematuur, maar ook de belastingdienst heeft last van ‘communicatie’.

Ook is het geen publiek geheim dat de Gemeentelijke Basisadministratie aan vervuiling onderhevig is. Mensen die hier wél wonen, schrijven zich niet in (bv illegalen) en mensen die hier niet wonen schrijven zich wél in (studenten ivm met studiebeurs uitwonenden). Dat de geregistreerde adressen van sommige gescheiden papa’s en mama’s niet per definitie kloppen is ook al geen geheim.

Dat enorme hoeveelheden gegevens niet per definitie leidt tot informatie, is menigeen niet aan het verstand te peuteren. De volgende fase ligt in het verschiet. Het rekeningrijden zal leiden tot het volautomatisch constateren van snelheidsovertredingen, waarbij je er van kunt uitgaan dat het CJIB een automatische incasso gaat krijgen op de bankrekening. Verrekening met nog uit te betalen toeslagen door de fiscus, is trouwens vorige week wettelijk even geregeld!

Gezien de enorme hoeveel fouten die aanwezig zijn in de bronbestanden, zijn deze bestanden voor het beoogde doel – nu nog actief najagen van minima, straks ook van maxima – volstrekt ongeschikt. Een goed geoutilleerde belastingdienst, krijgt het al niet voor elkaar haar werk te doen, zonder elke oneven week een excuusbrief te moeten versturen. Daarbij komt nog, dat het niet de taak is van een lokale gemeente om inkomenspolitiek te bedrijven. Actief opsporingsbeleid en vervolgens labelen, wekt bij mij in ieder geval andere associaties op.

Waanderen

zaterdag, februari 17th, 2007

De gemeentelijke digitale dienstverlening – en informatie – moet op een hoger plan gebracht worden, althans dat is wat het huidige college pretendeert. Het hogere doel, blijkbaar moet Hij daar ook al voor zorgen. Juichend rennen de verantwoordelijken door second live, de gemeente is de top tien van beste sites ingerold. Helaas zegt dat meer van andere gemeentelijke sites dan van die van de gemeente Leeuwarden.

Door het college – en de raad – wordt Internet nog altijd beschouwd als de Huis aan Huis op een scherm. Ik heb een site, dus ik besta. Dat de grote boze buitenwereld ertoe leidt, dat zelfs de papieren versie van de New York Times wordt opgedoekt, is helaas voorbij gegaan aan onze bestuurders. Je kunt het prikbord aan de buitenmuur van het stadhuis ook wel weer in ere herstellen.

Een paar weken geleden werd door een drietal architecten de plannen voor het nieuwe Zaailand gepresenteerd, met powerpoint presentatie plaatjes en al. De commissie leden vroegen – terecht – of zij ook de beschikking konden krijgen over die presentatie. En jawel, daar ging weer een boom en de meneer die de stadspost rond rijdt. Dat die presentatie zich uitstekend leent om digitaal verspreid te worden, was iedereen even ontgaan.

Nog vreemder werd het een tweetal weken gelden. Op de site van de gemeente Leeuwarden, verscheen ergens diep verstopt, de gewraakte presentatie. Niet op www.nieuwzaailand.nl, nee, als onderdeel van de commissie verslaglegging. Alsof de rest van de Leeuwarder belastingbetalerts geen belangstelling hebben voor hoe het plein er straks komt uit te zien volgens de geleerden.

We willen van de site www.nieuwzaailand.nl géén digitaal dossier maken, volgens de wethouder Waanders. Waarom niet? Dat is nu precies waar die site wél voor bedoeld is. Voor iedereen die iets wil weten over verleden, heden én toekomst van dat plein. Het moest toch allemaal zo democratisch en transparant. Een win-win gebeuren. Sinds een tweetal weken staat op de site www.nieuwzaailand.nl vermeld: ‘Momenteel wordt er gewerkt aan de website’. Blijkbaar is het actueel houden van een website al een majeur project op zichzelf.

Er staat ons nog wat te wachten wanneer je je realiseert dat Internet nog maar in de kinderschoenen staat. De denktrant van onze lokale éminence’s moet om, digitalisering moet voorop staan. Googelen is al een zelfstandig werkwoord geworden, Waandersen omgekeerd straks ook. Heb je het al gewaanderd, ja het hangt net op het prikbord.

Social return

vrijdag, februari 16th, 2007

Het gaat er van komen, de term Social return wordt nu ook geïntroduceerd in de gemeente Leeuwarden. Voorheen stond deze terminologie ook wel bekend onder de 5% norm. Of te wel: Bij werken die de gemeente aanbesteedt wordt degene aan wie het werk wordt gegund, gedwongen om 5% van de aanneemsom te gebruiken ten behoeve van de sociale retoriek van de gemeente. In Leeuwarden gaat dat op korte termijn spelen bij rioleringswerkzaamheden, maar straks ook bij de plannen Nieuw Zaailand.

Er is feitelijk niet nieuws onder de zon. Dit soort quoteringsregelingen zijn ooit eerder geïntroduceerd en jammerlijk mislukt. Ik herinner mij nog de allochtonen regelingen, waarbij werkgevers moesten registreren wie er van allochtone afkomst was. Het directe gevolg was bijvoorbeeld dat werknemers met minstens één (overgroot)ouder uit voormalig Indië onder de quoteringsnorm viel. Probleem opgelost.

Of een gelijksoortige gehandicapten norm. Iedere werkgever moest er voor zorgdragen dat 5% van de werknemers gehandicapt was. Je komt aan die 5% gehandicapten overigens alleen als je iedere bril, kunstgebit, steunzool en/of gehoor apparaat meetelt. Gezien mijn eigen fysieke staat was ik in mijn eentje al ruim voldoende voor het halen van de norm. Weer een probleem opgelost. Voor andere gold: Als u niet gehandicapt bent, dan maak ik u gehandicapt. Hier is uw bril, steunzool etc. etc. Dit soort regelingen zijn dus onder hun eigen gewicht bezweken en daarom ook integraal afgeschaft. Het hielp niet.

Voor artistieke kwaliteiten bestaat er ook zo’n norm. 1% van het budget moet worden uitgegeven aan kunst. Dat heeft bijvoorbeeld een hoop oud ijzer opgeleverd op de mini rotondes in de stad, maar ook een vijftal betonnen olifanten aan de A6 bij Almere. In Zuiderburen zijn er vijf terpen van gefinancierd, die overigens allemaal onder water staan en dus de vergelijking met een terp moeilijk kunnen doorstaan. Met recht onderwater terpen. Maar goed, terug naar Social Return, waarbij Social Engineering een vlag is, die de lading beter dekt.

Ondernemers moeten geld verdienen, dat is hun vak. Ook als het sausje maatschappelijk ondernemen wordt gebezigd, geldt nog steeds dat er geld verdiend moet worden. Ondernemen is in beginsel dan ook héél eenvoudig. De werknemer werkt, de ondernemer stuurt een rekening naar de klant, de klant betaalt de rekening en de ondernemer betaald de werknemer. Gaat er onderweg in die keten iets mis, dan is de werknemer aan het eind van die keten de klos (evenals de ondernemer trouwens). Het is dus zaak om het beste product te leveren tegen de beste prijs. Is de ondernemer te duur, dan gaat de buurman geld verdienen. Om dit proces scherp te houden zijn er aanbestedingsregels opgesteld.

Vanuit gemeentelijke zijde wordt naast het gevraagde product, bijvoorbeeld een nieuw riool, een tweede product gevraagd. Haal 10 uitkeringsgerechtigden van mijn rug, maar een tweede product heeft een prijs. Die prijs mag niet doorbelast worden, want dan wordt de buurman goedkoper. Social Return werkt daarom competitie vervalsing in de hand en het resultaat is dan voorspelbaar: Verdringing.

Wanneer een ondernemer plaats heeft voor een tiental handymannen, gaan er – per definitie – 10 anderen uit, of omgekeerd: 10 anderen worden niet aangenomen. Nee, helaas is er voor U geen passende functie binnen onze organisatie, de gemeente geeft ze – voor weinig cadeau – en anders krijg ik het werk niet.

In de automatiseringsbranche speelt zich de afgelopen jaren een vergelijkbaar ritueel af. Onder de noemer ‘Outsourcing’ hebben partijen als Getronics, CMG logica en anderen, de IT werkzaamheden van bijvoorbeeld banken overgenomen. Het personeel van de opdrachtgevers werd ondergebracht bij de IT partners als onderdeel van een sociaal plan – voor circa zes maanden. Om een diversiteit van redenen zaten grote aantallen van de verkregen werknemers daarna weer ras op de bank.

Nu Social Return onomkeerbaar lijkt, zullen werkgevers zich gaan bedienen van een flexpool. U gunt mij het werk, mits ik er 10 meeneem. Dat is goed. Juffrouw Jannie, stuur even een briefje aan de deelnemers van onze flexpool, dat ze voorlopig niet meer nodig zijn. Tot slot is er nog een ander – onvermijdelijk effect en langzamerhand de praktijk van alle dag.

Bij de bouwfraude werden prijsafspraken gemaakt om de kosten van de offertes en calculaties door te kunnen belasten aan de opdrachtgever. Rekenvergoedingen mogen niet meer, maar er zullen onvermijdelijk nieuwe vormen ontstaan, waarbij de afwentel methodiek van lokale overheden, op hetzelfde tempo terug in rekening worden gebracht aan die overheden. Social Return …. Geen goed plan, niet doen!

Lanceer inrichting

donderdag, februari 15th, 2007

Iedereen doet nu alsof de (soms) beweegbare palen op het Ruiterskwartier de eerste lanceerinrichting in Leeuwarden is. Dat is onjuist. Toen de Leeuwarder raad nog bijeen kwam in het voormalig bestuurscentrum aan de Groeneweg, waren de parkeerplaatsen ter faveure van de burgemeester en wethouders ook al beschermd met een beweegbaar obstakel. En ook toen ging het fout. We hebben dan wel een nieuwe burgermeester, maar in ieder geval één wethouder zit er nog steeds. Die had beter kunnen weten.

Uit zeer betrouwbare bron – en deels een goed geheugen – weet ik, dat door díe paal eens een rood Fiatje gelanceerd werd. Dat was niet het eerste ongeluk, een tweetal personen waren mijn bron al voorgegaan. Schade – toentertijd nog in guldens – fl 4.000,-. Het Fiatje is voor rekening van de gemeente weer keurig in oude staat hersteld! Of de gemeente aansprakelijk was, is niet zo relevant, zij voelde zich in ieder geval wél aansprakelijk.

Een attitude, die continuering verdient, tegenwoordig richting de slachtoffers van de grol van Krol of zo u wilt de gribus van Gerrit. Ook slachtofferhulp zou moeten openstaan voor de ongelukkigen, die de paaltjes op Ruiterskwartier van iets te dicht bij, ervaren. Gezien de grootte van de potentiële schade aan voertuigen – in verhouding tot de zwaarte van de overtreding – zouden die paaltjes best eens onder de wet op verboden wapenbezit kunnen vallen. Per slot van rekening is het ook niet toegestaan huis en haard te beschermen door 220 Volt op de deurklink te zetten.

Verder probeert het college sociale elementen onder de aanbestedingsregels te vatten. In normaal Nederlands: Als wij u het werk gunnen, wat gunt u ons dan? Hoeveel mensen met uitkering haalt u van mijn rug, zodat wij kunnen scoren met ons WWB (Wet Werk en Bijstand) beleid! Dat is niet sociaal, dat is asociaal en neigt naar corruptie en is volledig in tegenspraak met de bedoeling van de aanbestedingsregels. We willen het beste product tegen de beste prijs, waarbij het al dan niet succesvol zijn van het WWB beleid niet afgewenteld behoort te worden op het bedrijfsleven. Bovendien werkt het contra productief. Het werk is af, u kunt zich wel weer melden aan het loket.

Het lijkt welhaast dat het plaatsen van de paaltjes op het Ruiterskwartier een voorschot geweest is op de zo gewenste sociale elementen binnen de aanbestedingsregels. Ze worden geplaatst en straks weer verwijderd en zo houden we elkaar lekker bezig.