Daarbij zijn er vier vragen welke beantwoord moeten worden. Ten eerste – waarom zou je €24milioen willen vrijspelen? Ten tweede mag dat technisch op deze wijze – vindt de eigen accountant en de toezichthouder deze move goed? Ten derde – is het financieel haalbaar – heeft de gemeente in lengte van jaren €1,5Mio over om de hogere afschrijvingslasten te betalen? En tot slot – moet je het op deze manier schuiven met toekomstig geld wel willen? Aanvullend volgt logischerwijze de vraag – wat gebeurt er wanneer het College dit niet doet?

De gevonden €24 miljoen is min of meer al uitgegeven, de helft om de verliezen op de grondpositie mee te betalen. Dan nog €5 miljoen om het ingrijpen op de sociale paragraaf mee uit te stellen (Wet werken naar Vermogen), vervolgens nog €0 tot €5 miljoen om de reserve te versterken en het restant voor ‘impulsen voor de stad’ – lees: Culturele Hoofdstad 2018. De miljoenen vliegen je om de oren. De vraag waarom je deze exercitie zou willen uitvoeren is daarmee wel beantwoord.

Mag het technisch? Daarover zijn de meningen verdeeld – volgens de eigen accountant wél. Maar vraag een accountant was 1 + 1 is – én het antwoord zal luiden – ‘wat wilt u vandaag dat er uitkomt’. De toezichthouder gemeente financiën denkt er beduidend genuanceerder over – het is technisch buitengewoon complexe materie. Er zijn genoeg redenen om aan te nemen dat na het doorvoeren van deze ‘omgekeerde balanssanering’ het bestuur teruggefloten gaat worden. Alleen is het dan te laat en zit een volgend College met de gebakken peren.

Is het financieel haalbaar? Het antwoord daarop is een volmondig nee. De gepresenteerde structurele ruimte van €1,5 miljoen waaruit deze actie moet worden betaald is achterhaald. Alleen al Caparis heeft een begroting ingediend voor 2012 met een tekort van €6 miljoen waarvan 22,1% voor rekening komt van Leeuwarden. Die Caparis tekorten zullen de komende jaren alleen maar oplopen en naar eigen zeggen verdubbelen. De bezuinigingen op het gemeentefonds zullen het dubbele zijn van de huidige inschatting – welk kabinet er ook zit. En de tekorten op de bijstand zullen ook echt niet afnemen. Ergo – rien ne va plus, het geld is niet meer van u. De budgettaire ruimte om een ‘omgekeerde balanssanering’ toe te passen – zelfs als het zou mogen – is non-existent.

Moet je het willen? Dat is een politieke keuze. Ter linker zijde mag men graag Sinterklazen – het is niet voor niets dat Joop de Uyl als grootste Sinterklaas aller tijde bekend staat. Het huidig stadsbestuur hoopt nog steeds dat er een nieuw kabinet komt waarvan de voorman uitgerust met mijter en staf – te paard en niet met de auto – de lokale kas komt redden. Bedenk daarbij dat de gepresenteerde structurele ruimte niet bestaat uit bezuinigingen maar uit belastingverhogingen (€1Mio rioolrechten & €500.000 verhoging parkeerbelasting). Je verhult voornamelijk de komende twee jaar dat het geld op is – en ja, volgend jaar zijn er weer verkiezingen, dus dat komt mooi uit.

Wat gebeurt er, wanneer je deze boekhoudkundige frats niet uitvoert? Dan moet je twee jaar eerder beginnen met bezuinigen én dat kan ook. Gezien het bovenstaande zal het duidelijk zijn dat de frase ‘de gemeente zit er warmpjes bij’ slechts het cosmetisch verhullen van de werkelijkheid is.

In Zuiderburen is recentelijk bij de ingang van de wijk, het bord ‘inrijden op eigen risico verwijderd’ en formeel is Zuiderburen daarmee de status van bouwput ontnomen. Het zou mijns inziens toch van enige compassie tonen, wanneer het verwijderen van dat bord tezamen was gegaan met één van de meer eloquente toespraken van onze burgemeester, eventueel gelardeerd met het uitdelen van de broodnodige zwemvesten aan de genodigden. Wellicht is de bedoelde toespraak er wel degelijk geweest, maar was deze ook weer dermate kort, dat ik hem in het toch nog tijdens het groene stoplicht, heb weten te missen.

Het enige wat verder altijd op tijd komt en schijnbaar elk jaar méér op tijd, is die blauwe enveloppe. Ik kan mij nog herinneren dat deze bizarre nota vroeger na de zomer werd ontvangen en wanneer het huidig tempo nog een paar jaartjes aanhoudt kunnen we hem wéér na de zomer tegemoet zien. Alleen dan in het jaar voorafgaand aan het bedoelde belastingjaar. Pak je toch éénmalig een compleet rondje extra mee … of zou dat al eens het geval geweest zijn ..?

De gemeentelijk berekeningsmethodiek getuigt al helemaal van een vermeend utopische omgeving. De gemeente calculeert namelijk niet met tarieven en tariefsverhogingen, maar met gewenste verhoogde opbrengsten. Zou ons college ook modern rekenkundig onderwijs hebben genoten en als uitvloeisel daarvan geen kranten meer lezen. De opbrengsten worden slechts verhoogd met het inflatiepercentage en mochten die opbrengsten te hoog zijn, dan corrigeren we dat in een volgend boekjaar. Het surplus aan opbrengsten over vorig jaar was €700.000,- en dat bedrag is nog nooit teruggegeven!

Voor de OZB impliceert deze – reken naar mij toe – calculatiemethode een effectieve verhoging van 6,81% voor de woning bezitter. Je kunt discussiëren over de verwachtte inflatie over 2009, maar een discussie over een percentage van 6,81% lijkt mij ietwat over-enthousiast. Voor de rioolrechten van eigenaren geldt hetzelfde, een stijging van 8,57%. Niet alleen is deze wijze van calculeren de omgekeerde wereld, het College creëert haar eigen inflatie! Overigens worden ook de kosten van de rioolrechten gerelateerd aan de waarde van de woning. Daarmee wordt tot uitdrukking gebracht dat de shit waarin een villabewoner zit, duurder is dan die van onze bewoners van een sociale huurwoning. Blijkbaar wordt er door eigen woning bezitters beduidend meer stront geproduceerd .. ??

Door op deze manier te blijven tellen, hoeft ons bestuur nooit de tering naar de nering te zetten. Alle leuke plannen en over de schutting-duw acties van echt geld, kunnen integraal worden afgewenteld op de arme betalers van OZB. Dat dát toevalligerwijze uitsluitend woning-eigenaren en ondernemers zijn, is een gelukkig samengaan van omstandigheden. Dat de grondslag (WOZ waarde) nu nog op peildatum 1 januari 2008 valt, verdoezelt de hoogte van de werkelijk ongeremde behoefte aan geld. De gemeente kent geen crisis, zij kent alleen maar een kraan waaraan gedraaid wordt om er geld als water uit te laten komen. Wanneer die kraan maar lang genoeg openstaat, verzuipen we uiteindelijk allemaal.

De vragen die ik dan graag beantwoord zou willen zien zijn – Hoe kan dat? Wat is er fout gegaan en wat gaan we er aan doen om deze trend te keren? Want dat het fout gegaan is, is evident en dat het niet gisteren fout gegaan is evenzeer. Dit is een proces wat al jaren aan de gang is en wat we – gebiedt de eerlijkheid te zeggen – ook niet per overmorgen zullen kunnen keren.

De kern van een analyse leert dat de ‘decision makers’ niets meer met Leeuwarden hebben – hun voorgangers hadden wellicht nog een band met de stad Leeuwarden (of de provincie Fryslân), maar de huidige ‘captains of Industrie’ niet. Hoe kan het in godsnaam gebeuren dat het hoofdkantoor van Friesland Campina Leeuwarden verlaat en via Meppel terecht komt in Amersfoort? Hoe kan het gebeuren dat vanuit Haagse perceptie alles boven de grote rivieren opeens Noord-Nederland heet.

Ondertussen zet ons bestuur vol in op vervangende werkgelegenheid – en met wisselend succes. Alleen blijkt dat succes vooral niet terug te vinden te zijn in hoogwaardige werkgelegenheid. Alles wat er over blijft – en toeneemt – zit in de sector ‘call centra’ en ook die sector zal eindig blijken. Het is een kwestie van tijd voordat de drive in bestelling bij een hamburgerketen wordt beantwoord door iemand met een Zuid-Afrikaans accent.

Terwijl tegelijkertijd één enkele ‘Captain of Industrie’ honderden banen in zijn kielzog mee torst. Het begint er warempel op te lijken dat de lokale sociaal democratie zich integraal heeft overgegeven aan cliëntelisme. Juichend wordt er jaarlijks verhaald dat het aantal inwoners van Leeuwarden met circa 600 mensen toeneemt – laat dat nou net ongeveer het aantal mensen zijn wat ook jaarlijks de poort van de Marwei verlaat … zo blijft het dweilen met de kraan open in plaats van de kraan te repareren.

De dames en heren blinken uit in het op zondagmorgen thee drinken met de senioren leden, maar vergeten zich te melden in de wereld waar de zaken wél gedaan worden. De gepleegde lobby inspanningen vinden klaarblijkelijk niet op het juiste niveau plaats – zij hebben op zijn minst niet het gewenste resultaat.

De inspanningen om hoogwaardige werkgelegenheid naar te Leeuwarden te halen concentreren zich momenteel vooral op de component water. Hoewel die denkrichting absoluut door mij wordt gedeeld, gaat dat nog een jarenlange inspanning – en geld – vergen, voordat het succes daarvan verankert zal blijken. Maar helaas dreigt de volgende denkfout dienaangaande alweer aanstaande.

Om watergerelateerde werkgelegenheid naar de stad Leeuwarden te halen moet er logischerwijze acquisitie gepleegd worden. Het is helaas nog steeds niet zo dat we de grootst mogelijke moeite moeten doen om de belangstellenden buiten de deur te houden. Maar om die ondernemers te verleiden zich in Leeuwarden te vestigen moet je níet die ondernemers ‘kopen’, maar de klanten waardoor die ondernemers worden getriggered. Wanneer er concreet handel in de kassa valt, komen die waterwerkgevers vanzelf.

We moeten ophouden met het willen exporteren naar Enkhuizen, De toekomstige acquisiteurs van de gemeente Leeuwarden moeten zoveel airmiles sparen, dat ze tenminste éénmaal per jaar met de familie een retourtrip ‘down under’ hebben vergaard. Zij moeten de uitvindingen van onze watercampus verkopen in het buitenland en die concrete orders distribueren onder de ondernemers hier ter plekke. Moet je eens opletten hoelang het duurt voordat we wél de grootst mogelijke moeite moeten doen om de belangstellende ondernemers buiten de deur te houden.

Dán doe je echt recht aan de gebezigde terminologie van ‘kennis naar kassa’. Met het aanlengen van water met thee op zondagmorgen in het bejaardentehuis gaan we er in ieder geval niet komen.

Een tussentijdse evaluatie waaruit nog al duidelijk bleek dat ‘fietsers in de voorrang’ op minirotondes slecht was voor de veiligheid en nog slechter was voor de doorstroming en daarmee het leefmilieu werd afgedaan als ‘een frutsel stage onderzoekje’. De conclusie beviel de fietsende politieke lotgenoten niet en dan volgt – zoals te doen gebruikelijk – een nieuwe evaluatie en wel ééntje, waarbij begonnen wordt met de conclusie. U kunt hem vinden op de site van de gemeente Leeuwarden, maar om u een digitale puzzelrit te besparen hier http://leeuwarden.notudoc.nl/cgi-bin/showdoc.cgi/action=view/id=249608/type=pdf/Evaluatierapport_met_bijlagen.pdf

Pagina 7 van de bedoelde evaluatie: ‘Indien bij rotondes fietsers uit de voorrang zouden zijn, zou het aantal ziekenhuisgewonden t.o.v. een gewoon kruispunt met maximaal 87% afnemen. Bij toepassing van fietsers in de voorrang zou de besparing ten opzichte van een gewoon kruispunt maximaal 11% bedragen. Het blijkt dat rotondes met fietsers uit de voorrang in het algemeen veiliger zijn’

Hier staat in normaal Nederlands dat op minirotondes met fietsers in de voorrang, de fietser een 6,5 maal grotere kans heeft op een tussentijdse promotie naar ziekenhuisgewonde dan wanneer op dezelfde minirotonde die fietser géén voorrang zou hebben. Bewust en moedwillig accepteert ons lokaal bestuur dus een verkeersgevaarlijke situatie voor fietsers, want dat is zo comfortabel. Voor het bestuur dan.

Pagina 11 – Het totaal aantal geregistreerde ongevallen in de periode 2008 t/m 2010 op de acht rotondes samen was negentien. In de situatie met fietsers in de voorrang op de rotondes komt gemiddeld één ongeval per jaar meer voor dan in de situatie waarbij fietsers op de rotondes geen voorrang hadden. Dit verschil is dusdanig klein dat niet geconcludeerd kan worden dat de situatie statistisch verkeersonveiliger is geworden.

Zie hier het overwegende argument voor de fiets adepten om spijkerharde conclusie over het gevaar van fietsers met voorrang op minirotondes te ontkennen. De toename met 18%+ van het aantal ongevallen op de bedoelde rotondes wordt afgedaan als ‘statistisch niet significant’. Maar de crux daarbij is niet gelegen in de gepresenteerde tabellen, maar juist in de voetnoot die daaronder staat.

Door een nieuw registratiesysteem van de politie is de registratiegraad van de ongevallen in 2010 lager dan in voorgaande jaren. Het werkelijke aantal ongevallen kan daardoor afwijken van de gepresenteerde aantallen.

Navraag bij de politie leerde mij de harde werkelijkheid. De politie registreert helemaal het aantal ongelukken niet – en dat verklaart waarom het aantal geregistreerde ongelukken op die vermaledijde minirotondes niet statistisch significant toeneemt. Meten is weten, gokken is dokken. We willen het niet weten, dus laten we het maar niet meten.

Iedereen hier weet dat op de bedoelde minirotondes de fietsers van links en van rechts voorbij stuiven – meestal met de koptelefoon op standje max – comfortabel over de oren getrokken. Maar het dogma ‘wij maken uit dat fietsen goed voor u is’ zal en moet overwinnen.

Dat lezen meer is dan het voorbij zien glijden van letters, is blijkbaar niet iedereen gegeven. Fietsen is gezond – totdat je met die fiets comfortabel onder een auto terecht komt. Iets met een kalf en put, waarbij dat kalf eerst ook comfortabel voorrang genoot.

Dat er voor al die alternatieve energiebronnen ook nog gewoon een backup kolen-, gas- of kerncentrale nodig is, is slechts een detail in de marge. Dat die klassieke energiebronnen binnenkort op zouden zijn – een fabel. Er is nog voor honderden jaren aardgas (nogal schone energie) en olie. Wanneer we alleen al het Amerikaanse ‘kernafval’ zouden opwerken, is er genoeg brandstof om de hele wereld de komende 800 jaar van stroom te voorzien, ook wanneer dat energieverbruik verdubbeld.

Visionairs die beweren dat de Sahara genoeg zonne-energie kan opwekken om heel Europa van stroom te voorzien, vergeten een tweetal details. Ten eerste is het ’s nachts in de Sahara ook gewoon donker en ten tweede gaat 90% van de opgewekte energie al verloren tijdens het transport. En dan is die zonne-energie nog maar in Gibraltar en niet bij mijn koelkast of bij uw wasmachine. Daar gaan we het klimaat dus niet mee redden. Bio massa is ook zo’n idee fixe. In héél Europa is niet genoeg biomassa te vinden om 10% van de stroomvoorziening mee te dekken. Je kunt wel meer halen uit Afrika, maar dat levert hoogstens een hoop additionele Biafra emo-TV op. Wij verbranden wat ze daar kunnen eten.

Tegelijkertijd bestaat er een vals sentiment tegen kernenergie – terwijl iedereen weet dat juist kernenergie noodzakelijk is om de komende – zeg –  100 jaar de energievoorziening te zekeren en daarmee het welvaartsniveau te behouden of verder uit te bouwen. Kern-afval is een non issue, sterker nog – het aanwezige ‘kernafval’ bezit nog voor meer dan 95% haar brandstof en kan zo de nieuwe generatie kerncentrales ingeduwd worden. Me dunkt twee vliegen in één klap.

Wanneer Noord Nederland zich wil afficheren als ‘energy valley’ en Leeuwarden als de watercomponent daarbinnen, zou juist de nucleaire component kunnen zorgen voor structuurversterking. Een ieder die dan verwijst Tsjernobyl of Fukushima zou eens kennis moeten nemen van de werkelijkheid. In Tsjernobyl zijn 5 directe dodelijke ongevallen geweest en bij Fukushima niet één. Het cumulatief totaal aantal dodelijke ongevallen gerelateerd aan kernenergie bedroeg de afgelopen eeuw 234. Er zijn heel wat méér mensen van zonne-energie daken en windmolens gevallen.

Een enkeltje Schiphol – New York City levert een individu 5000 maal meer straling op, dan een levenlang wonen in Dodenwaard. Je moet 3000 jaar dobberen in de besmette zee van Fukushima om net zoveel straling op te lopen als een weekje in Bad Gastein en bedenk dan dat mensen grof geld betalen om een weekje in Bad Gastein te kunnen kuren. De statistisch te verwachten extra kankergevallen na Tsjernobyl (3000-5000) zijn nooit teruggevonden, Tsjernobyl zelf is inmiddels een natuurgebied met de grootste biodiversiteit van heel Rusland.

Wanneer we hier in de regio nou eens de kop uit het zand zouden halen en zouden erkennen dat kernenergie by far the belangrijkste energiebron wordt, voor de komende honderd jaar (of langer) – dan kun je daar je voordeel mee doen. Centreer kennis en kunde in de regio, bouw een nieuwe generatie (Thorium) centrale. Alleen in China al, staan er 500 kerncentrales in de planning en dat aantal verdubbeld zo’n beetje elke 10 jaar. Dat levert heel wat meer op dan de verkoop van een enkele zonneboot.

Een goed nieuw jaar, een open mind, en bovenal een goede gezondheid toegewenst.

In de brief staan een aantal elementaire onjuistheden. Het begint al met de volgende volzin “Voor windmolens op de goede locaties op land geldt dat deze rendabel geëxploiteerd kunnen worden.’’

Tot en met 2010 is er in héél Nederland een totaal windvermogen gerealiseerd van 2237 MegaWatt, dit jaar is daar nog 70MW bijgekomen. (dat is in totaal nog geen 5% van de Nederlandse energiebehoefte of te wel – gefreubel in de marge). Wel is er voor een additionele 1500MegaWatt subsidie ter beschikking gesteld (SDE). Zelfs met deze duurzaamheidsubsidies is het blijkbaar onmogelijk om geld te verdienen aan deze windhandel – ook de gesubsidieerde molentjes zijn er niet en komen er niet.

Windmolens zijn véél – mooi, lelijk, klein en/of groot –  maar rendabel zijn ze niet. Bovendien – windmolens gaan ook nooit rendabel worden. De eerste windmolen in Nederland stamt uit 1180 en in de afgelopen 831 jaar is het aantal mogelijke technische innovaties aan die dingen wel gemaximaliseerd. Het rendement van een windmolen is 22% – no more – no less. Het waait niet, het waait te hard, de windmolen is stuk óf de windmolen levert stroom wanneer we die stroom niet nodig hebben – ’s nachts. Het is een uitgekauwde techniek waaraan domweg niets meer te verbeteren valt. De enig nog denkbare rendementsverbetering is te halen uit het bij elkaar zetten van die molens om de onderliggende infrastructuur te kunnen delen. En zie daar, het windmolenpark is geboren.

Het goede nieuws is dus dat we er in Leeuwarden niet aan gaan beginnen. Niet omdat we erkennen dat het geld over schutting gooien is, maar omdat de Provincie het niet toestaat. Enfin, het gaat om het resultaat wat telt en niet het proces daar naartoe. Het slechte nieuws zit verstopt in puntje vier; ‘Als er ergens een windmolenpark neergezet gaat worden in het Friese, dan gaan we wél participeren’.

Niet alleen moet je afvragen of het gemeentelijke taak is om te participeren in wat dan ook én windmolen gefreubel in het bijzonder – je zou ook even kunnen kijken naar de participatie resultaten van de gemeente Leeuwarden in het recente verleden. De lezer zelf kan daar een oordeel over vellen, maar hoopgevend zijn die resultaten niet bepaald – om het maar eufemistisch uit te drukken.

Helemaal een merkwaardige gang van zaken wordt het, wanneer de brief zoals die in de commissie behandeld is – opeens achteraf alsnog blijkt te zijn aangepast;

De provincie stelt een structuurvisie Windbeleid Fryslân en een hierbij behorende plan-MER op. Vaststelling hiervan is voorzien in het najaar van 2012. Deze structuurvisie zal duidelijkheid verschaffen over de ruimtelijke consequenties en het rendement van de door de provincie beoogde locaties. Indien dan blijkt dat er locaties worden afgewezen, zal zowel in het college als in de raad de discussie opnieuw gevoerd moeten worden.

Ergo – zo in de toekomst mocht blijken dat windmolens wél in Leeuwarden geplaatst mogen worden, gaan we weer vrolijk – van voor af aan – opnieuw beginnen. Windhandel als dogma -  vooral duur gefreubel in de marge.

Omstreeks 1990 begonnen de Noordmannen hun plunderingen en strooptochten in Fryslân.
De fameuze hoofdstad van Fryslân wordt tot op de dag van vandaag nog steeds op uiterst gewiekste wijze geplunderd en leeggehaald.

De directe aanleiding voor de strooptochten was een door de Groningers verloren slag in 1989. Onder de naam ‘Herenakkoord’ was de toenmalige CvK Hans Wiegel zijn Groningse collega Henk Vonhoff te slim af.

Dat de ‘heren’ uit Groningen vervolgens de afspraken maar deels zijn nagekomen zal niemand verbazen.
Toch deed deze bijna nederlaag de Groningers erg pijn. De Rode Ridders uit Groningen, die innige contacten onderhouden met de opperridders in Den Haag, gingen in de aanval.

De Groninger Noordmannen bedachten een plan en noemden dat ‘noordelijke samenwerking‘. Sindsdien was de ‘noordelijke samenwerking’ herhaaldelijk het toneel van de Groningse strooptochten. ‘Noordelijke samenwerking’ was in hoofdzaak samenwerking tussen het dominante Groningen en de in de buurt gelegen camping, ‘Drenthe’.

De Groningse rovers en hun Drentse handlangers wisten onder de noemer ’samenwerking’ meer dan twintig (semi)overheidsdiensten in Leeuwarden te roven en mee te nemen naar Groningen. Bij elke gewonnen slag lieten de Groningers een briefje achter met de tekst ‘bedankt voor de samenwerking en de volgende keer steunen we jullie’.

Elke buit smaakt naar meer en de rovers uit Groningen versmaden momenteel de aloude justitiebolwerken in Leeuwarden. Het Gerechtshof is op dit moment nog een te grote kluif, maar de rechtbank en het O.M. zijn zo’n beetje verorberd. De Friese verdediging zocht hulp bij de Hollanders.  De Hollandse opperridders zeiden tegen de Friezen: ‘Blijf vooral samenwerken’. Opgelucht togen de Friese bestuurders naar huis en thuisgekomen zagen ze weer een kantoorgebouw leegstaan.

De opperridders uit Den Haag lieten de Rijksgebouwendienst burchten in Groningen bouwen, waar de buit uit Friesland werd ondergebracht. Niet alle Friezen waren naïef en lieten zich slachtofferen door te gaan samenwerken. De Friese strijdheer Andries de Jong wist de Prins Bernhardhoeve uit Zuidlaren te veroveren en kaapte de titel ‘World Trade Centre’ weg voor de Groningers.

Door deze actie van de Friezen gingen de Noordmannen zich naast de overheid ook richten op het bedrijfsleven. De Groningers brachten hun meest gevreesde rover in stelling. De slimme en gevreesde Groninger bandiet ‘Eric de Noordman’ bedacht het plan de grootste Kamer van Koophandel in Noord-Nederland, gevestigd nabij het World Trade Center, te gaan roven. De ridders in Groningen achten het plan niet haalbaar.

Bij het roven van overheidskantoren kon Groningen steeds op de steun van de opperridders in Den Haag rekenen. De KvK zal door de Friese ondernemers te vuur en te zwaard worden verdedigd. De slimme bandiet Eric bedacht een plan. Vermomd als directeur kwam hij de KvK te Leeuwarden binnen en omringde zich met blinden en domoren. Onder de noemer van de succesformule ’samenwerking’ werd de Kamer van Koophandel geroofd en werd de buit trots Groningen binnengebracht.

De blinden en domoren realiseren hun verlies nog steeds niet en ontvangen Eric de Noordman nog regelmatig in hun stad. Bij elk bezoek rooft slimme Eric weer iets mee. Uit het bijna lege gebouw van de KvK wist slimme Eric de Noordman recentelijk nog het handelsregister met 18 werknemers mee te roven naar zijn nest te Groningen.

Een vergelijkbare berekening is voor zonnepanelen ook te maken. De grootste zonne-energie fabriek in Europa staat in België. Daar wordt op een oppervlakte van 12.000 m2 jaarlijks 270.000 Kilowattuur gefabriceerd. Om 6.100 Miljoen Kilowattuur te fabriceren (het jaarlijks energieverbruik van de stad Leeuwarden) is er derhalve een oppervlakte nodig van 271 vierkante kilometer – volledig gevuld met zonnepanelen.

De stad Leeuwarden heeft slechts een oppervlakte van 80 km2 en het vierhoog stapelen van zonnepanelen is logischerwijze een zinloze exercitie. Overigens moet een zonnepaneel eerst twee jaar energie leveren voordat het paneeltje meer energie levert dan het aan energie gekost heeft om het te maken.

De terugverdientijd van zonnepanelen liggen nog steeds ruim boven de 15 jaar maar die zal de komende jaren snel dalen. De kostprijs is in de afgelopen twee jaar al meer dan gehalveerd. Iemand die nu dus zonnepanelen aanschaft is een dief van eigen beurs, immers zijn die paneeltjes pas terugverdient in 2026 en wanneer je even twee jaar met het aanschaffen, dan ben je in 2020 uit de kosten.

En wie schaft dus op anno nu wél een paar paneeltjes aan om op het dak te zetten … juist de gemeente Leeuwarden. Wie is er dus in 2020 niet energie neutraal … U mag door voor de koelkast. Inderdaad wederom niet de gemeente Leeuwarden.

Energieneutraliteit is een farce en de voorstanders hebben geen flauw benul waar het eigenlijk over gaat. Al die leuke groene dingetjes zijn spielerij in de marge maar hebben met reële verhoudingen niets uit te staan. De demonstranten in Durban kunnen maar beter terug naar de lagere school gaan en de lesjes tellen en vermenigvuldigen gaan herhalen.

Een energieneutrale gemeente houdt zich niet bezig met het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen, maar richt zich op een nieuwe, duurzame energievoorziening. Ale energie die binnen de gemeentegrenzen wordt gebruikt, moet duurzaam binnen de gemeentegrenzen worden opgewekt. Er mag nog fossiele brandstof zoals aardgas gebruikt worden, mits een zelfde hoeveelheid duurzame energie dit compenseert.

Een grove berekening leert dat de stad Leeuwarden jaarlijks circa 22 Peta Joules aan energie verbruikt én om de ambitie te bereiken moet dus binnen de gemeente Leeuwarden voor die hoeveelheid energie zogenaamde duurzame varianten gevonden worden. Waar hebben we het dan zoal over?

Dat betreft ongeveer 6.100+ miljoen kilowattuur. Zou het geplande windmolenpark in Urk 100% rendement genereren (1,4 miljard Killowatt-uur), dan hebben we – om de doelstelling te bereiken – 4,3 windmolenparken á la Urk nodig binnen de gemeente Leeuwarden. In werkelijkheid een viervoud daarvan, domweg omdat het rendement van dat windmolenpark onder de 25% ligt. Soms waait het niet, soms waait het te hard en soms is de windmolen domweg stuk en soms is er geen behoefte aan al die stroom (’s nachts).

In totaal gaat het dan om de energie van een kleine 1500 windmolentjes – maatje giga-max. De totale oppervlakte van Leeuwarden is circa 12.000 voetbalvelden groot. Ergo op een oppervlakte van elke 8 voetbalvelden staat er dan zo’n windmolen. In het midden, in alle windrichtingen over de gehele oppervlakte van Leeuwarden (80 vierkante kilometer excl. water).

Een investering van vele miljarden – en na aftrek van de opbrengst is er nog altijd 3,9 miljard plus nodig aan subsidie om in de buurt te komen. En dan hebben we het niet over nieuwe Griekse Drachmen. Bij een begrote opbrengst Onroerende Zaak belasting voor 2012 van een slordige €24 miljoen (daarover in december meer) én veronderstellende dat die opbrengst uitsluitend en alleen gebruikt gaat worden om Leeuwarden energieneutraal te maken – moet de belastingbetaler 175 (!) jaar betalen voordat de investering is gedekt. Omgekeerd moet de OZB rekening naar €20.000 jaarlijks om ook maar in de buurt te komen van 2020. Een ieder die géén OZB betaalt moet dan ook €20.000 jaarlijks aan salaris of uitkering inleveren … om deze zelf bedachte ambitie maar even te relativeren.

Concluderend. Wanneer wij de komende 175 jaar de volledige opbrengst van de OZB aanwenden om Leeuwarden energieneutraal te maken met windhandel én die windmolens het 175 jaar blijven doen én die windmolens 175 jaar compleet onderhoudsvrij zijn én de technologie 175 jaar stil blijft staan, is Leeuwarden in het jaar 2.186 AD energie neutraal.

Wanneer voornoemde vooronderstellingen maar voor de helft bewaarheid worden, mogen we blij zijn wanneer we het jaartal 3520 gaan halen. Ambities zijn prima, maar sprookjes in deze vorm getuigen van minachting voor de realiteit én daarmee zelfs van minachting voor de religie van de klimaat-alarmisten.

Energieverbruik Nederland in Petajoules (CBS) – http://bit.ly/rKun6T

Omrekening van PJ naar Mkwh – http://bit.ly/rXRx2W

Opbrengst Windmolenpark Urk – http://bit.ly/udsbMm

Onderzoek rendement windmolens UK 2008 t/m 2011 (22%) – http://bit.ly/gOW3g4

Zo laat het Leeuwarder deel van het tekort bij Caparis zich becijferen naar oplopend circa €4Mio per jaar. Wie het in de meerjaren raming terug vindt, laat het mij even weten. Het tekort op de bijstand ter hoogte van €15 Mio over 2011 is bij begroting opeens evenzeer opgelost. Hoe? Niemand heeft het kunnen vinden. Juichend verhaalt de gemeente over een buffer van €7Mio die die klappen zou kunnen opvangen, maar de waarheid gebiedt te zeggen dat die buffer al op is. De helft van die buffer moet gerealiseerd worden in de volgende college periode – papier is geduldig – en de uitkomst van de financiële tussenrapportage over 2011 (Turap) heeft de andere helft opgesoupeerd. Rien ne va plus, het geld is niet meer van u. De algemene reserve is door de hoefjes gezakt.

De heer de Visser gokt nog steeds op een voorbij snellende meneer Cohen, uitgerust met mijter rijdend op een witte schimmel, die gratis geld rondstrooit. Zelfs wanneer die wens nog vóór de binnenkomst van Sinterklaas zou worden ingewilligd, gaat er aan deze waarheid niets veranderen. Sterker nog, het zijn juist de Leeuwarder coalitie partijen geweest die het bestuursakkoord hebben afgewezen waarin letterlijk stond opgenomen dat tekorten op de bijstand over 2011 in rekening gebracht konden worden bij het Rijk. Het afwijzen van dat bestuursakkoord is een dure grap, deze move heeft ieder (!) Leeuwarder gezin €500,- gekost – met recht een Sinterklaas cadeautje van ons bestuur.

Buitengewoon merkwaardig is dat de gemeente de gewenste opbrengst kan begroten, waarbij aantal maal tarief slechts afgeleiden blijken te zijn. Die tarieven heb ik nog nooit zien dalen, de kraan lekt niet eens, hij staat voluit open. Al jaren. Het beslag wat de gemeente legt op inhoud van de huishoudbeurs van haar ingezeten wordt alleen maar groter, of die beurs leeg is of niet. En om dat uit te leggen neemt het aantal communicatie medewerkers en politieke ondersteuning alleen maar toe.

De tot op heden gerealiseerde bezuinigingen laten zich samenvatten tot €2.500 op de beiaardier en €750,- op de antidiscriminatieprijs. De rest bestaat uit boekhoudkundige trucs zoals verlengde afschrijvingstermijnen en ingeboekte aanbestedingsvoordelen. De enige bezuiniging die wethouder koster wel wist te realiseren (€310.000 op de brede scholen) is nota bene door de fractie van de heer de Visser (PvdA) per kerende post ongedaan gemaakt.

Zoals de heer de Visser terecht opmerkt is het waarheidsgehalte van de meerjaren raming twijfelachtig. Dat is deels een logisch gevolg van meerdere jaren ramen, niemand kan immers in de toekomst kijken. Wel weten we met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat de nu gepresenteerde bezuinigingsvoorstellen ontoereikend zullen zijn. Het nieuwe toverwoord van ons bestuur luidt ‘Mid Term Review’, een ander woord voor ‘wij opteren voor het doe niets alternatief’ en blijven hopen op een man met een mijter op een witte schimmel. We houden de handen voor de ogen en zien het niet, dus het is er niet.