De wereld volgens Gert-Jaap…

Archive for the ‘Zaailand’ Category

Keuzes …

woensdag, november 20th, 2013

Besturen gaat over visie, waar wil je heen, wat wil je bereiken en per wanneer. De huidige startpositie is daarbij weliswaar een gegeven, maar de weg naar het doel wordt slechts beperkt door de doorlooptijd. … En juristen … maar dat terzijde.

Wanneer het doel is – de visie – om het Zaailand weer een kale vlakte te maken, zul je de afschrijvingstermijn van de parkeergarage (50 jaar) rustig moeten afwachten. Wanneer het doel – de visie – meer welvaart is, kun je morgen beginnen. Keuzes …

Een visie – welke dan ook – begint met ombuigen van beleid. BoBo taal voor ‘we willen de stip aan de horizon ergens anders neerzetten’. Blijven zitten waar je zit is per definitie conservatisme en me dunkt, het conservatisme viert hoogtij in de gemeente Leeuwarden. In ieder geval al sinds 1946, sindsdien zit de PvdA onafgebroken in het College.

Gezien de opkomst bij de gemeentelijke verkiezingen in Leeuwarden (39,5%, elders niet veel beter) maakt het onze inwoners weinig uit. Lokale bestuurders zijn profiteurs van de belastingcenten en hobbyen ook maar wat aan. Lid worden van een politieke partij? Ik ben al lid van een vakbond, ook liever niet, maar ja, de baas betaalt. Verkiezingen? De stem van het volk wordt toch niet gehoord, dus ik kom maar niet. Druk, druk, druk … keuzes.

Wanneer komen inwoners van Leeuwarden dan wel in de benen? Als de lantaarnpaal uitgaat? De container niet meer opgehaald wordt? De caravan niet voor de deur past omdat de straat verbouwd wordt? De scheve trottoir tegel, gladde Chinese keitjes …

Dan bent u domweg te laat …overigens niet uw schuld, maar de schuld van het gebrek aan communicatief vermogen van uw stadsbestuurders. In normaal Nederlands … politici klooien op dat gebied maar wat aan … welwillende bestuurlijke amateurs, maar meer ook niet.

Alles wordt tijdig gepubliceerd in de ‘Huis aan Huis’ – en wie leest de aankondigingen daarin? Krijgt iedereen überhaupt dit papieren gebeuren van vóór 1880 … Internet is al bijna verouderd, maar aan het efficiënt gebruik ervan, moet het bestuur – in brede zin – nog beginnen. Jammer, aan mij heeft het met recht – niet gelegen.

College partijen showen maar al te graag de bereikte resultaten – meestal stenen – en pronken evenzeer maar al te graag met de veren van anderen. Het fietspad Grouw <> Wartena is geloof ik inmiddels al drie keer aangelegd. Gemeenteraadsverkiezingen zijn niet het begin van het proces, maar het einde.

De voorlichtingsavond over – bijvoorbeeld – de afvalproef ‘Zuiderburen’ is het gevolg van een bestuurlijk besluit en ligt niet ter grondslag daaraan. De wethouder neemt een besluit op basis van persoonlijke voorkeuren en onderbouwt dat pas later met bijeengezochte argumenten … ‘Wij (koninklijk meervoud) onderbouwen het besluit’, maar dan wel erg letterlijk.

Picture this; Uw wethouder Groen heeft een briljant idee, zij gaat de Mienskip redden, te beginnen in Zuiderburen. Nadat de Omrin financieel is geënthousiasmeerd, moet er wel een voorlichtingsavond komen, anders breekt er een revolte uit (originele tekst: de pleuris) . Zij belt een paar mensen om daarbij aanwezig te zijn en de sfeer te proeven en eventueel te beïnvloeden. ‘Samen gaan wij van onder op en op eigen kracht de Mienskip redden’.

U gaat – na bezoek aan de voorlichtingsavond (als u er überhaupt al van wist) ambivalent naar huis. Best case – u beluistert uw buren en wordt enthousiast. Niet dat uw enthousiasme – of gebrek daaraan – ook maar een bal uitmaakt. Het besluit is genomen en de collega wethouders vragen uitsluitend om ‘draagvlak’. Weer zo’n Bobo term – ‘draagvlak’. ‘Draagvlak? Alle draagvlak van de wereld, alle 8 mensen die ik gebeld heb, waren er’.

Daarna doen we een betaald stage-frutsel onderzoekje van één of andere groene hobby club (we hebben er plenty) en logischerwijze blijkt daaruit een ‘doorslaand succes’. Zo niet, dan landt het stage-frutsel onderzoekje bij de rest. In de rechter bureaulade van de groene wethouder en doen we een nieuw onderzoekje. Pas als het echt uit de klauwen loopt, benoem je een ‘kwartiermaker’ (Parnas, Mercurius). [Als politiek opponent weet je pas zeker dat je in de goede richting port, wanneer de kwartiermaker om de hoek komt kijken]

Jawel, het minder legen van de grijze kliko wordt ‘breed gedragen … gedraagvlakt’ – volgens de PowerPoint presentatieplaatjes van de zwaar overbetaalde externe kwartiermaker. De lagere nota voor de afvalstoffen kan zo mooi gecompenseerd worden met een hogere nota voor de OZB … (bijlage begroting 2014, pagina 241).

De briljante wethouder ‘groen’ zit uiteraard in no time in allerlei bezoldigde en onbezoldigde ‘groene’ overlegorganen (omringt met ‘MeiTinkers’, zie Nedvang) en is – voor je het weet – lid van het EU parlement. Als beloning voor het gedachtegoed worden de boodschappenkratjes voor de apart in te zamelen drankkartonnen Europa breed ingevoerd.

Ook dat is visie … kost een paar centen, maar getuigt ook van oplossend vermogen. Voor de stad Leeuwarden dan … keuzes.

Culturele klucht

zondag, oktober 3rd, 2010

De klucht omtrent het cultuurbeleid begint in Leeuwarden nu toch wel bizarre vormen aan te nemen. De gemeente Leeuwarden moet miljoenen bezuinigen en de tak van sport cultuur dient daar een materiële bijdrage aan te leveren, zo is middels het college programma besloten. In de BMC rapportage van vorig jaar december staat samengevat: Cultuurminnend Leeuwarden zit voor een prikje op de eerste rang. In de nota Cultuurvuur wordt nog gesproken over een extra budget ter grootte van €900.000. Het kan verkeren.

De Harmonie heeft nog vóór de verkiezingen aan het College kenbaar gemaakt, dat er een strop aan zat te komen van €1miljoen, waarvan de rekening bij de gemeente zou worden neergelegd. Tijdens de College onderhandelingen is besloten dat Parnas geofferd wordt om de Harmonie in de benen te houden, alleen …. de wethouder vond de materie ‘te complex’ om aan de raad mede te delen. Er zijn in het verleden wel wethouders om minder, terug het sociale isolement ingestuurd.

Na de Filmhuis frats, waarbij dat Filmhuis voor €2,2 miljoen opeens het plan Nieuw Zaailand in werd gemasseerd én de weerstand ten tijde van de installatie van deze wethouder, is dit de derde keer dat de positie van deze wethouder er niet beter op wordt. De betiteling ‘aangeschoten wild’ lijkt mij een understatement. Het gegeven dat de wethouder Florijn het verdedigen van het Harmonie debacle aan de wethouder cultuur overliet is veelzeggend. Als wethouder financiën was daar wel iets voor te zeggen geweest. Het creëren van afstand binnen het College is begonnen.

Door de aangebrachte schotten binnen de beleidsvelden moet het Harmonietekort nu gevonden worden binnen het Cultuur budget en daar is Parnas de dupe van. Met het korten van Mercurius en het ontslaan van de beiaardier ligt het tekort pas in 2070 op het kleed en zijn we 10 wethouders van cultuur verder.

Afgelopen vrijdag bleek bovendien dat de mensen die er verstand van hebben – de cultuur experts – unaniem van mening zijn, dat ontmantelen van Parnas een veelvoud kost van hetgeen het opbrengt. Dat is dus niet bepaald een bezuiniging en gaat al snel over meerdere miljoenen. Bovendien geldt hier dat weg ook werkelijk weg is. Het opnieuw optuigen van een culturele infrastructuur over zeg een decennium is financieel onmogelijk.

Concluderend kun je derhalve stellen dat de bezuiniging op cultuur van tafel moet, daar zitten de kosten en uitgaven van de gemeente namelijk niet. Per hoofd van de bevolking geeft Leeuwarden €89,- per jaar uit en staat daarmee landelijk in de onderste regionen. Je moet bezuinigen op plaatsen waar het geld wel zit, tenzij je uiteraard besluit om gewoon integraal met cultuur op te houden. Dat kan.

Waar het geld wél zit, is ook helder, alleen mag je dat niet hardop zeggen zonder direct als asociaal getypeerd te worden. In hoeverre mensen ‘ín de armoede’ houden, overigens als sociaal gezien kan worden, is mij niet duidelijk. Het totale bedrag wat wij hier spenderen aan de zogenaamde armoede bestrijding begint de €10 miljoen grappig te overstijgen. Er worden zelfs nog enige miljoenen (€5,1 miljoen) extra tegenaan gegooid (financiering schuldhulpverlening, stimuleringsfonds economische participatie etc.). Me dunkt, dat kan best wat minder royaal. Inmiddels zijn er 167 inkomensondersteunende regelingen, waarvan ruim de helft lokaal bepaald is.

De volgende zinsnede uit het regeer-akkoord kan daarbij helpen: ‘De inkomensgrens van gemeentelijk minimabeleid wordt genormeerd. Het is niet acceptabel dat mensen die gaan werken vanuit een uitkering er in inkomen op achteruit gaan doordat ze allerlei gemeentelijke toeslagen en voordeeltjes mislopen.’ Die normering is vastgelegd op 110% in plaats van de 120% die Leeuwarden hanteert.

Zie hier de verplichting om op te houden met een belangrijk deel van de inkomensaanvullende prietpraat flauwekul en en passent direct de dekking om de cultuur in Leeuwarden in de lucht te houden. Met recht een win-win situatie waarvoor de piket palen al gezet zijn.

Kwartiermaker – de culturele stratego mineur!

vrijdag, juli 16th, 2010

Een aantal zorginstellingen, maar ook culturele instellingen en schoolgebouwen hebben vastgoed problemen. Niet eens zozeer lekkende daken of last van schimmel in de natte cellen, maar de panden waar ze in zitten, zijn te duur – en niet rendabel te exploiteren. De potentiële sluiting van Parnas is een uitstekend voorbeeld van creatief boekhoudkundig vermogen – in het geval van Parnas, letterlijk. Ook bijvoorbeeld de sluiting van het lagere schooltje in Nijlân is daar deels op terug te voeren.

Dit alles hangt samen met de bezopen lange afschrijvingstermijnen van 40 en 50 jaar, die van overheidswege op publiek vastgoed worden losgelaten. Het zijn juist deze afschrijvings- en rentekosten die – naast onderhoudskosten – de componenten vormen welke de maandelijkse kosten bepalen. Normaliter geldt voor vastgoed een afschrijvingstermijn van 30 jaar. Middenstanders in de binnenstad weten dat ze elke 10 jaar een nieuwe pui nodig hebben, maar pui van de gemeente kan fictief 50 jaar meegaan. Door die afschrijvingstermijnen te verlengen worden de kosten per jaar logischerwijze fictief lager, maar daarmee in totaal niet minder. Zelfs meer.

Dat je jezelf daarmee voor de gek houdt, blijkt pas jaren later en is daarmee ook pas jaren later een probleem. Tegen die tijd vooral een probleem van een ander. Het pandje stort echt een keer in elkaar, waarna er óf nieuwbouw nodig is óf een renovatie. En laat dat moment nou net meestal na 30 jaar zijn en niet pas na 50 jaar! In de boeken staat nog 20 jaar restwaarde, terwijl je in werkelijkheid geld moet betalen om het pandje te slopen. Ergo de toko is waardeloos terwijl de hypotheek nog 20 jaar doorloopt.

Zo werden de tekorten bij de renovatie van het stadhuis creatief weggemasseerd. In het huidige Parnas zaten toen nog ambtenaren gevestigd en voor een grappige €1,8 miljoen werd via een omweggetje het Parnaspand belast voor de verbouwingskosten van het stadhuis (wethouder Krol). Daarna werden de gemeentelijke muziekschool en De Blauwe Stoep verplicht gezamenlijk dat pand te betrekken en kregen dat waardegat in de boeken van het onroerend goed gratis mee. Een omgekeerde bruidsschat, kun je dat noemen.

Een andere – veel gebruikte – creatieve boekhoud methodiek in dit kader is de volgende; We slopen het gebouw, maar de restwaarde van het gesloopte gebouwtje tellen we op bij de waarde van de nieuwbouw. Zolang die nieuwbouw niet aan een marktpartij hoeft te worden verkocht, gaat niemand daar achter komen (Parkeerkelder Zaailand). Wanneer die nieuwbouw wel verkocht wordt – en het gat in de hand uitkomt – geven we schuld aan de markt. We boeken het boekverlies alsnog af en noemen het ‘wegmasseren’ van de onrendabele top. Zo ligt er, in het te slopen Muziekcentrum Schaaf een bedrag van €700.000,- verstopt als onrendabele top. De daar ooit verbouwde henneptoppen waren in ieder geval beduidend rendabeler.

De sluiting van het schooltje in Nylân, is ook zo’n gevalletje misplaatste creativiteit. Onder het mom van te weinig leerlingen enerzijds en meer lokalen dan leerlingen in het nieuwe schooltje in Techum anderzijds, wordt de locatie Nylân gesloten. Er is €800.000,- nodig om het schooltje op te knappen en dat wil niemand betalen. Het schooltje wordt afgeschreven in 50 jaar, maar is na 30 jaar echt gewoon stuk. Om de financiering dan dicht te masseren heb je meer leerlingen nodig, maar gezien de belabberde staat van onderhoud van het schoolgebouwtje, gaan die er niet komen. In dat opzicht is het argument ‘gebrek aan leerlingen’ weliswaar valide, maar in kern terug te leiden op het doorschuiven van de afschrijvingsproblematiek (en het leegrippen van de onderhoudspot door de gemeente).

Je hoort dan ook helemaal niemand over een hertaxatie ronde van het gemeentelijk vastgoed. De uitkomsten daarvan zouden schrikbarend zijn en direct blootleggen dat de financiële positie nog minder rooskleurig is, dan nu al wordt gekenschetst. Iedereen kijkt wel link uit om de speelruimte die een vastgoed positie oplevert, met name om creatief leuke dingen te doen, neerwaarts naar een reëel niveau terug te brengen. Dat is politieke zelfmoord en dat moet je vooral  een ander gunnen.

Het is dan ook niet verbazing wekkend dat wethouder Diks (portefeuille Cultuur & Vastgoed) in een spagaat zit. De culturele instellingen betalen huur aan de gemeentelijke afdeling vastgoed en de wethouder vindt dat ‘rondpompen van geld’. Enerzijds worden die culturele instellingen gesubsidieerd, anderzijds wordt een gemeentelijk vastgoed probleem daarmee onzichtbaar achter de gemeentelijk gordijnen gehouden.

De door de wethouder aan te stellen ‘externe kwartiermaker’ is dan ook niets anders dan een Stratego deelnemer van buiten, die over het mijnenveld mag lopen. Elke mijn die ontploft is er ééntje waar de wethouder niet meer op kan gaan staan. ‘Niet het gebouw (i.c. Parnas) is heilig maar de functie’ en tegelijkertijd krijgt onze mineur de taakstelling om bij de culturele instelling een paar miljoen te vinden. Ik wens de wethouder veel succes, maar geeft haar geen schijn van kans. In het Stratego spel zitten maar 5 mineurs en het aantal vastgoed- en culturele mijnen is een veelvoud daarvan.

Zwerfplekken

zondag, juni 27th, 2010

Op de raadsvergadering van komende maandag stond een agendapunt opgenomen met betrekking tot de zogenaamde versnellingsgelden. Dat zijn de potten met geld die Den Haag beschikbaar heeft gesteld om stagnerende bouwprojecten vlot te trekken. Dat punt is inmiddels van de agenda afgevoerd, maar de toelichting bevat wel een paar verhelderende staatjes.

Een eerder plan van de gemeente, waarbij deze bankiertje wilde gaan spelen ten gunste van de project ontwikkelaars is – terecht – ingetrokken. Dat een dergelijk plan in beginsel in leven was geroepen om de nieuwbouw van de Zaailand appartementen te bevorderen, is altijd in alle toonaarden ontkend. De projectontwikkelaar had immers een bouwgarantie afgegeven, dus een bijdrage uit de Haagse potten met geld was helemaal niet nodig. Maar in de toelichting op het ingetrokken agendapunt staat keurig vermeld welke bouwprojecten hebben mogen putten uit deze subsidieruif en daar staat de Zaailand ontwikkelaar gewoon tussen voor het grappige bedrag van €300.000,-.

De kopers van een dergelijk appartement krijgen via de notaris per woning een éénmalige korting van €7.500,- uitbetaald. Alsof deze appartementen zonder de korting van 2,5% op de ‘Vrij op Naam’ prijs totaal onverkoopbaar zouden zijn. In werkelijkheid heeft de verkopende partij echt wel die €7.500,- in het optielijstje verklust om zo via de achterdeur een grappige €3 ton in te kunnen bijboeken. Het kan zelfs zo zijn dat op deze manier een (deel van) eerdere tegenvallers wordt weggemasseerd.

Overigens gaan de nieuwe eigenaren circa extra €150,- per maand betalen aan de ‘vereniging van eigenaren’ ten behoeve van gemeenschappelijke belangen zoals toekomstig groot onderhoud. In dat bedrag is tevens begrepen een ‘zwerfplek’ in de onderliggende parkeer garage. Ik kan me binnen dit kader nog wel een voorstelling maken van wat hetgeen bedoeld wordt met ‘zwerfplek’, maar kan daar ook zonder moeite een groot aantal andere associaties bij weergeven. Krijgt elke toekomstige bewoner een eigen zwerver om onderdak te bieden in de kelder bijvoorbeeld?

Een korting op prijs van de woning – in de grootorde van die € 7.500,-, is uiteraard een afrondingsverschil. In totaal wordt er een slordige €1,5 Mio uitgedeeld aan 240 nieuwe woningeigenaren, waarbij de verkopende partijen zich zelf echt niet vergeten. Veel effectiever kon het wel eens zijn om dit geld in te zetten middels (bijvoorbeeld) een vrijstelling ‘Onroerende Zaak Belasting’ voor een termijn van – zeg – tien jaar.

Dan bereik je als stad met een ‘unique selling point’ juist de – in potentie – nieuwe inwoners van buiten de stad. Tegelijkertijd weet je daarbij zeker dat er geen cent in de steekzakken van de ontwikkelaars achterblijft.

BGL – Bank Gemeente Leeuwarden

donderdag, mei 20th, 2010

De gemeente Leeuwarden gaat bankje spelen om de lokale woningmarkt vlot te trekken. Zij gaat ten behoeve van de lokale woningbouw geld uitlenen aan de bouwers, wat de gemeente zelf goedkoop inleent. Het risico voor leningen die niet terug worden betaald ligt bij de gemeente en daarvoor ontvangt zij een risicovergoeding van de lener. Dat is min of meer de definitie van bankieren, de door dezelfde politieke partijen zo verfoeide beroepsgroep.

Een gemeente besturen is een vak net zoals bankieren een professie is en deze gaan zelden samen. De kleinste bank van Nederland (Frieslandbank) heeft al de grootste moeite om in de huidige markt rendabel te kunnen functioneren en de gemeente Leeuwarden denkt dat beter te kunnen met slechts een fractie van het balanstotaal (0,2%!!) van diezelfde Frieslandbank. Noch heeft zij daartoe de expertise noch het administratief apparaat. Iedereen wil minder ambtenaren, maar zo komen er alleen maar meer.

Bovendien wordt er geen antwoord gegeven op de vraag of het overhevelen van de financiële bouwrisico’s naar de gemeente überhaupt ook helpt om de (lokale) woningbouwmarkt vlot te trekken. Waarom wordt de gemeentelijke bouwdoelstelling (400-600 nieuwbouwwoningen per jaar) niet gerealiseerd? Die vraag zou de facto moeten luiden: Waarom worden die 400-600 woningen per jaar niet verkocht? Wellicht omdat er geen vraag naar is … zou zomaar kunnen.

Doorredenerend luidt de volgende vraag dan, waarom is er vraaguitval en is die vraaguitval dan lokaal beperkt. Bouw je met dit soort welbedoelde maatregelen niet voor leegstand? In Leeuwarden staan momenteel al bijna 1300 woningen te koop, waarvan meer dan 800 in de sociale sector. Sociale woningbouw is derhalve al helemaal niet nodig, temeer daar er in de Zuidlanden nog 1000 gesubsidieerde woninkjes in de planning staan. Volgens de nieuwe definitie zijn er in Leeuwarden 14.800 arme gezinnen (<€22.000 bruto per jaar) en straks 16.500 gesubsidieerde woningen !! Feitelijk worden die nieuw te bouwen woningen niet verkocht om een heel eenvoudige reden. Ze zijn te duur. De kosten van een woning bestaan grofweg uit een tweetal componenten, te weten de grond en het huisje op die grond. Voor die grondprijs is de gemeente direct verantwoordelijk. Het grondbedrijf moet winst maken om de jaarlijks de kas te spekken voor andere leuke nieuwe dingen voor (na)lieve arme mensen. De winst verdwijnt in de algemene middelen. Alleen al de renteverliezen op de grond in de Zuidlanden bedragen momenteel €300.000 per maand, wat - op papier - weer leidt tot een hogere vierkante meter prijs voor de toekomstige eigenaar. Een hogere prijs heeft echt geen hogere verkopen tot gevolg. De tweede component, de bouwkosten zijn slechts deels beïnvloedbaar door de bouwer. Er zijn aannemers die 20% van de opbrengsten verliezen door bouwfouten voor de oplevering – de beroemde badkamer staat op zijn kop fouten – en dat is hun probleem. Voor een ander deel is de overheid (waaronder de gemeente) verantwoordelijk voor de hoogte van de bouwkosten middels het bouwbesluit. Zo moeten verdiepingen tegenwoordig 20 centimeter hoger zijn, waar door de bouwkosten opeens 9% stegen. Noord Nederland – met Leeuwarden voorop – heeft recentelijk besloten dat nieuwe woningen nog beter moeten worden geïsoleerd. De geëiste energiewaardes haal je alleen nog maar met bv een warmte-terugwin installatie onder de douchebak en gelijksoortige flauwekul. Dit soort investeringen in energiebesparing zijn slechts cosmetisch en kunnen door de nieuwe eigenaar nooit worden terug verdiend, maar maken de nieuwe woningen wel €12.000,- per stuk duurder. Wanneer je nou als gemeente je zelf het leven niet bij voorbaat onnodig zuur wilt maken, kun je beginnen met het schorsen van dit soort lokale en éénzijdige bouweisen. Zij werken voorspelbaar contra-productief. In eerste instantie werd middels het spelen van bankje door de gemeente Leeuwarden beoogd de verkoop van de woningen in de Zaailand slurf te promoten. Dat mag uiteraard niet van Brussel en dus kwam de externe adviseur met een voorstel om een en ander breder te trekken. Dat wordt uiteraard in alle toonaarden ontkend. Tegelijkertijd bestaat er al een keur aan rijksmaatregelen om de bouwsector vlot te trekken en moet Leeuwarden daar opeens een schepje bovenop doen. Welke agenda hiermee annex is, laat zich raden. Het uitstellen van een non-agenda zoals het overtrokken groene bouwbesluit is onbespreekbaar en wat daarmee vernield wordt gaan we aan de achterkant repareren … met recht werk met werk maken, maar helpen gaat het niet. In ieder geval niet de lokale bouwsector. hoogstens de lokale ambtenarij.

€1,5 miljoen het water in geduwd … fietsbrug Zuiderburen

dinsdag, januari 12th, 2010

Gisteravond bij de commissie Stadsontwikkeling hebben we weer kunnen genieten van een bijzonder fenomeen. Ooit was het oude Blokhuispoort fietsbruggetje over – en was er de suggestie om deze oude brug opnieuw in te zetten in Zuiderburen. Dat ging niet passen of zo, maar ging in ieder geval niet door. Sindsdien zit er tussen de oren van een aantal mensen dat er achterin Zuiderburen met alle geweld een fietsbrug moet komen. Dat is comfortabel voor de fietser …? Kan zijn.

Nu ligt er een voorstel om aan het eind van de wijk voor het grappige bedrag van een slordige €1,5 miljoen euro, een (beweegbare) fietsbrug te planten. De fietsfanaten – met uiteraard de nodige politieke steun – uit de aloude hoek, hebben bereikt, dat er fietsend een ommetje gemaakt kan worden. Naar het restaurant aldaar! Die fietsbrug gaat namelijk helemaal nergens heen. Het o zo gewenste doorlopend fietspad naar Warga is er niet en gaat er – gezien de artikel 12 status van Boarnsterhim – ook niet komen. Dat worden by far de duurste kopjes koffie in dat restaurant ooit. Er moeten eerst 15.000(!) fietsers daar een kopje koffie genieten, voordat de prijs van dat kopje koffie onder de €100,- duikt.

Niemand in Zuiderburen heeft om die brug gevraagd – het is een van bovenaf gedropt idee. Tijdens een zogenaamde communicatieve sessie met de bewoners in Oktober 2008 is dat afdoende gebleken. Het omgekeerde is zelfs het geval, een groot aantal bewoners ziet zich met een fietsbrug gehinderd in de doorvaart van hun bootjes. Het ‘Wij weten wat goed voor is’ gehalte is hier welhaast spreekwoordelijk … Daarom is de fietsbrug beweegbaar gemaakt en worden de bootjesmensen toegerust met een afstandsbediening. Hoe kom je er op?

Ik hoop dat die kastjes blijven drijven. Je kunt op de achterkant van een sigarendoos uitrekenen dat die brug om de haverklap stuk is. Dat is namelijk met de nabij gelegen Pylkwiersterbrug ook al het geval.

De fietsbrug is ook geen tweede ontsluitingsroute van de wijk, waar wél behoefte aan is. We kunnen straks echt niet vanaf de Wâldwei de wijk in – ook niet op de fiets. Tijdens de voorlichtingsbijeenkomst werd expliciet aangegeven dat de fietsbrug niet bedoeld was voor het calamiteiten verkeer en wat schetst de verbazing … jawel … de brug moet er nu opeens komen voor datzelfde calamiteiten verkeer. Hoezo argumenten bedenken bij een éénmaal ingenomen stelling? Maar dat gaat niet passen, het stukje fietspad over het aquaduct is te smal.

Next: De bereikbaarheid van Leeuwarden neemt toe voor de fietsers, zo wordt als argument gebruikt. Bewoners aan het eind van de wijk gaan dus voortaan een heel eind omfietsen om naar de stad te komen. Gewoon om te genieten van die nieuwe brug? Tuurlijk.

Er viel zelfs te beluisteren dat de gemeente Leeuwarden bereid zou zijn, om het fietspad naar Warga voor de gemeente Boarnsterhim te betalen. Er zijn vast nog wel meer nabij gelegen gemeentes te bedenken zonder geld en met mooie plannen. Bovendien komt de kortste route van Warga naar Leeuwarden niet eens in de buurt van die fietsbrug.

Wanneer je dan toch zo graag het recreatief fietsen wilt faciliteren, wacht dan met geld uitgeven totdat dat fietspad naar Warga er ook daadwerkelijk ligt. Het is bijvoorbeeld veel zinniger om de oude Hounsdyk met behulp van een fietsbrug te herstellen (daar loopt nu de Drachtsterweg dwars door heen).

We hebben in Zuiderburen al één mislukte recreatieve route én blijkbaar is dat er één te weinig. Ooit is er een pontje over het kanaal ingetekend en zijn de steigers zelfs – met Europees geld – al aangelegd. Die steiger is destijds nota bene feestelijk geopend door de toenmalige wethouder. Een pontje naar de overkant heeft nooit gevaren!

Nu gaan we dus weer anderhalf miljoen (!) euro uitgeven aan een fietsbrug, waar niemand om gevraagd heeft – en die nergens heengaat. Tegelijkertijd kunnen bewoners niet in bezwaar gaan, zij worden namelijk niet-ontvankelijk verklaard. Dit is wel de meest ultieme vorm van letterlijk het geld in het water duwen – en niet zo’n beetje ook. Ik – als bewoner – kan wel andere dingen bedenken die in Zuiderburen met dat geld kunnen worden gerealiseerd. Zonde, hier regeert de waan van de dag.

Purple Spot

vrijdag, oktober 16th, 2009

Vorige week viel mijn oog op een stukje in de LC, waarin werd aangegeven dat er voor circa €20.000,- aan vernielingen waren aangebracht aan het Maxima schooltje in Zuiderburen. Meteen kwam het CDA in actie, daar moest wat aan gedaan worden … en dus komen er nu jongerenwerkers die volgens de methodiek buurtrelatiewerk(?) iets gaan doen.

Elk weldenkend mens zou zeggen, hekje dicht, Duitse herder er in, vrijdagmorgen voor het laatst voederen en dan maandagmorgen pas weer een blik Chappi over de schutting gooien. Ik heb het duistere vermoeden dat het probleem dan wel eens opgelost zou kunnen zijn.

Het nagelnieuwe wijkgebouw ernaast schijnt ook last te hebben van jongeren die het conceptuele verschil tussen mijn en dijn niet van huis uit helemaal hebben begrepen. Natuurlijk hadden er nooit senioren zorgwoningen boven de jeugddisco gebouwd moeten worden. Neemt omgekeerd niet weg, dat het gewoon héél laten van de spullen van een ander toch de norm zou mogen zijn. Misschien kunnen we de methodiek buurtrelatiewerk uitbreiden met een jongerenwerker die gewoon een politie uniform aanheeft. Al vaker heb ik aangegeven dat je de jeugdigen van anno nu, niet meer amuseert met het katholieke timmerclubje.

Wat anders. Wanneer je tegenwoordig Leeuwarden vanuit Heerenveen nadert is de toegestane  maximum snelheid een chaos. De omgekeerde weg trouwens ook. Je komt over de A32 netjes met 120 aangekacheld, waarna je vol in de ankers mag om het bordje 70 met gepaste snelheid te kunnen passeren. Wanneer je je daar aan houdt, kun je er op wachten dat je een keer een vrachtwagen in je nek tegenkomt. En die zijn nogal hard, komen door de kreukelzone heen, zeg maar.

Direct na de stoplichten (Wirdum) is het weer 100 Km, vervolgd door 70 Km bij de volgende stoplichten (Zuidlanden), daarna weer eens 80KM tot aan Goutum en dan linksaf (Algraweg) weer eens 100 Km. Chaos alom dus en onze gemotoriseerde vrienden met de gele hesjes maken er dankbaar gebruik van.

Zo reed ik zelf een aantal weken geleden op het stukje waar het bordje 80 verstopt stond, geheel onschuldig iets te hard. U kent de gebaartjes van de gele hesjes vast wel, constateren is schrijven. Ik werd keurig bij Goutum aan de kant gezet, waarbij oom agent mij het beginsel van de zogenaamde black spots uitlegde. Een black spot is een locatie waar het volstrekt onduidelijk is wat de toegestane maximum snelheid is en die genoeg verstopplaatsen kent voor het laser gebeuren van de gele hesjes. Eerst het boete quotum halen en pas dan aan de koffie. Je kunt strikt genomen maar beter spreken van een purple spot, de huiskleur van het CJIB.

Enfin, komt de bekeuring van het CJIB binnen, staat daar tegenwoordig administratiekosten bij opgeteld. Het CJIB berekent de administratiekosten door. Straks wordt zeker ook de OZB rekening verhoogd met administratiekosten of de rekening hondenbelasting. Ik vraag mij af, wat er gaat gebeuren wanneer ik mijn administratiekosten eens in mindering zou gaan brengen op de boete van het CJIB. Het bijhouden van die administratie kost al meer dan die hele boete. Strikt genomen heb ik nu een vordering op het boete kantoor. We gaan het meemaken.

Die vordering zal ik dan wel moeten uitbesteden aan een incassobureau, want vrijwillig komt er nooit iets uit de richting van de Tesselschadestraat. Nu is het CJIB op zich zelf een publiek incassobureau, wellicht is het een idee om mijn vordering aan dat CJIB zelf uit te besteden. Dan houden de raambtenaren 2.0 elkaar bezig en zolang ze met elkaar bezig zijn, laten ze mij met rust.

Momenteel wordt er gesproken over het verhogen van de AOW gerechtigde leeftijd, maar ik ben er voorstander van om de AOW leeftijd voor raambtenaren 2.0 te verlagen. Bijvoorbeeld naar … doe eens wild … 45 jaar. Dat is de enige manier waarop je ervan af komt en geld kosten doet het toch al.

Misschien is overall een suggestie om van het schooltje in Zuiderburen een black spot te maken, dan kan oom agent zich daar verstoppen om de welwillende jeugd te monitoren. Mag hij zonder quotum direct door naar de koffie.

Broodplank

vrijdag, augustus 21st, 2009

De winkeliers in het Zaailand hebben het moeilijk en zij zijn niet de enige. Wanneer je over de Wirdumerdijk loopt, heeft het er alle schijn van, dat je als lokaal kruidenier uitsluitend nog een boterham kunt verdienen met een mobiele telefoonwinkel. Daarbij is het uiteraard niet de winkel maar de telefoon die mobiel is geworden. Zolang de techniek niet zover gevorderd is, dat je met een homp kaas kunt bellen, of met een veganistische wortel een S.O.S. kunt SMS’en, hebben de middenstanders in de Zaailandkelder geen schijn van kans.

Om de oorzaak van deze malaise te kunnen pinpointen, hoef je geen paranormaal begaafd magnetiseur te zijn of anderszins over bovenwereldse kwaliteiten te bezitten. Wanneer je een winkelcentrum compleet op de kop zet en dat ook nog voor een aantal jaren, kun je de omzet verwachting voor – stel eind 2010 – redelijk nauwkeurig voorspellen: Nihil. De voorspelling voor eind 2011 zal slechts procentueel afwijken.

Tel daarbij op dat de betreffende ondernemers nou niet bepaald uit vrije keuze tot een nogal rigoureuze herinrichting van hun winkeltje moeten komen. Dan heb je als lokale overheid een probleem. Van een oplossingsrichting met de beruchte ‘verbeterde communicatie’ gaat onze kruidenier namelijk nog steeds gewoon honger krijgen en houden. Al serveer je die verbeterde communicatie met peper en zout.

Dat probleem wordt ook niet ontkent, alleen vindt ons College dat een ander het moet betalen. Uit de trukendoos die vervolgens op het kleed gelegd wordt, komen achtereenvolgens de volgende goochel attributen;

1. Dat met die omzetdaling valt wel mee, dat ligt niet aan onze verbouwing, maar komt door de vakantie en de crisis.

2. Een verbouwinkje hoort bij het reguliere ondernemersrisico.

3. Wanneer het straks klaar is, verdient u het dubbel en dwars weer terug. Dus nou even niet zeuren. (Bellevue,
Olderhoofster Kerkhof)

4. U kunt – als het af is – uiteraard een planschadeclaim indienen. Ook wanneer u al failliet bent, tegen die tijd. Dan moet de curator dat doen.

5. Kunt u middels een accountantsrapport aantonen wat de omzetdaling is, dan leggen we dat rapport voor aan
adviescommissie – of niet.

6. Wij zijn het niet eens met het advies van de commissie en zullen de schade dan ook niet – of slechts marginaal – vergoeden (Structureel wanneer het advies niet past).

7. Wij zien een rechtszaak met vertrouwen tegemoet. Wij zijn van mening, na het inwinnen van juridisch advies, dat een hoger beroep zeker kans van slagen heeft. (OZB Blunder).

8. Wij hebben er alles aangedaan, alleen de rechter heeft anders besloten. (Baatbelasting)

Als klapper op de vuurpijl komt er dan een sociaal tussentijds voorstel van de PvdA. Laten we tijdens de verbouwing de huur verlagen. Alsof de gemeente de verhuurder is, van die vierkante meters. Er wordt voorgesteld om de verhuurder de huur te laten verlagen, terwijl diezelfde verhuurder van begin af aan heeft aangegeven dat niet te zullen doen. Alles voor een stukje op de voorpagina van de LC.

Sterker nog, die verhuurder heeft altijd gezegd – verbouwen … prima, moet je doen. Zolang het ons geen geld kost en wij niet hoeven mee te betalen, hebben wij daar geen moeite mee. En terecht, de verhuurder heeft hier ook niet om gevraagd.

Let wel, deze ondernemers zijn nou niet bepaald uitzuigende grootgrondbezitters, die niets beter te doen hebben dan het personeel tot slavenarbeid te dwingen. Dit zijn gewoon nogal hardwerkende mensen, die hun uiterste best doen om op de 23e van de maand de centjes bij dat personeel te krijgen. En daarna maar hopen dat er onder uit het schatkistje nog genoeg bijeen geschraapt kan worden om brood op de plank te krijgen voor zichzelf. Bij de Zaailand winkeliers is soms die plank zelf al aangeknaagd.

Gewoon ophouden met zeuren en – uit het beschikbare budget ruimhartig compenseren óf – en dat mag natuurlijk ook – de voorgestelde huurverlaging aan de verhuurder compenseren. We geven per jaar meer dan €7 miljoen uit aan armoede beleid, me dunkt dat een winkelier, die door de schuld van de gemeente au heeft, ook wel een paar jaar in leven gehouden kan worden. Daar is geen adviescommissie voor nodig. maar gewoon Internetbankieren.

Noorse woelmuizen

vrijdag, april 25th, 2008

De discussie over het Zaailand leek weer in al haar facetten opnieuw los te barsten. Als over een paar jaar één of andere Bobo een lintje mag knippen – of letterlijk de laatste steen legt, is er ruim 10 jaar gedebatteerd, getekend, ontwikkeld, opnieuw gedebatteerd, opnieuw getekend en opnieuw ontwikkeld. Het zijn doorlooptijden, waarbij een zekere gewenning daaraan niet ontkend kan worden. Mocht vandaag of morgen blijken dat de parkeerkelder gepromoveerd is tot het bioleefgebied van de Korenwolf of de geel-gestreepte bonte knaagkever, zou ook dát niemand meer verbazen.

Dat er aan dat plein, volgens sommige gewoon een na 1880 vergeten stukje bouwgrond, iets moet gebeuren is evident. De nu lopende discussie ging wederom over het al dan niet bouwen van de zogenaamde slurf. De associatie met een slurf en een Dombo is dan snel gelegd, maar is dat dan ook een juiste?

Ging de eerste discussie tussen de voor- en tegenstanders van het voorgestelde winkelblok nog over mooi en lelijk, nu gaat het over geld. Véél geld – al met al een additionele €8,5 miljoen – waarmee de totale gemeentelijke bijdrage de € 40 miljoen gaat benaderen, grofweg een derde van het gehele project. Dat is dan een nogal andere waarheid dan de verantwoordelijke PvdA wethouder Waanders iedereen al die tijd heeft willen doen geloven. Gecommuniceerd – ook ten tijde van het referendum – is altijd een bedrag van iets meer dan vijf miljoen.

Min of meer wordt de opbrengst van de grond, waar dat gerevitaliseerde winkelcentrum moeten komen te staan, voor niets aan het project cadeau gedaan. Die schenking ter hoogte van ruim € 12 miljoen is geen geheim, hij staat gewoon in de jaarrekening. Desalniettemin is er blijkbaar in het communicatieplan van de afdeling voorlichting iemand met tipex in de weer geweest. Consequent wordt de gemeentelijke bijdrage onterecht geminimaliseerd. Grond die cadeau gedaan wordt, is natuurlijk wél een onderdeel van die gemeentelijke bijdrage en die gemeente, zijn U en ik.

Zo ook wordt de sloop van de zogenaamde bolling betaald uit die gemeentelijk bijdrage, toch ook een grappige € 8 miljoen. Dat zijn een hoop centjes om iets af te breken in plaats van economische impuls te geven aan het plein. Of de redenatie zou moeten zijn dat die sloop op zichzelf een economische impuls genereert, voor de sloper dan, wel te verstaan.

Wanneer de collectant ter bescherming van het leef-biotoop van – bijvoorbeeld – de Noorse woelmuis, bij de lezer voor de deur staat, is er geen donateur die vrijwillig twintig briefjes van €50,- in de collectebus probeert te proppen. Waarom zou er dan wel € 1000,- per Leeuwarder huishouden via de gemeentelijke schatkist aan het ontwikkelteam van het Zaailand gedoneerd moeten worden? Wanneer de wethouder deur aan deur zou bedelen voor dit doel, kan het huishouden er tenminste nog voor opteren om gewoon de deur niet open te doen. Maar zelfs die keuze wordt de belastingplichtige Leeuwarder niet gegund en voor € 1000,-  kun je toch een hoop andere leuke dingen doen.

Is het dan met € 1.000,- per voordeur dan ook gedaan, is dat nieuwe Zaailand dan ook af? Helaas, neen. In de risicoparagraaf staat nog een postje verstopt, waarvan de hoogte slechts gissen is, namelijk de aanbestedingssom. Met het Provinciehuis nog in het achterhoofd laten de stijging van de bouwkosten zich inschatten op een procent of 15 of te wel voor het project Nieuw Zaailand gaat er nog wel €6 á €7 miljoen per deelnemende partij overheen komen. Nogmaals even €175,- voor de bescherming van de Noorse woelmuis of voor een bedelende wethouder. Doorhalen wat niet gewenst is.

Nu moet je niet kijken naar wat het kost, maar naar wat het oplevert. Naar een oud Chinees gezegde; is het onder de streep groen, dan hadden we het gisteren moeten doen. Die vlieger gaat niet in zijn geheel op, want de toekomstige opbrengsten vallen vooral toe aan de projectontwikkelaars. De opbrengsten parkeergelden voor de gemeente kunnen worden geschaard onder de categorie afrondingsverschillen. Dus rijst de vraag, waarom die projectontwikkelaars de huidige en toekomstige meerkosten niet willen dragen. Het antwoord laat zich raden, dan wordt het onder de streep niet eens minder groen maar rood.

En wat levert het dan wel op voor Leeuwarden, wat gaat Leeuwarden terug krijgen voor die €1.175,- per voordeur? Een mooi plein én een nieuwe parkeerkelder, de rest is van en voor anderen. Of dat al met al €40 miljoen waard is, gaan we later dan wel zien. Of niet natuurlijk.

Fluitje

dinsdag, april 15th, 2008

Gisteravond waren de diverse commissies bijeen in vergadering om de jaarrekening 2007 voor te bespreken. Complimenten alom over de leesbaarheid van de stukken, al hoewel met de name de hoeveelheid nogal tegen viel. Meer dan 300 pagina’s en dan nog zonder bijlagen, aan de ander kant zijn leesbaarheid en gewicht in deze complementair. Ik hoop dat de bezorgers van te voren hebben aangekondigd wanneer de stukken door de brievenbus geduwd zouden worden, opdat de diverse commissieleden hun kinderen tijdig konden verbieden om onder die brievenbus te spelen.

De wereld aan obligate vragen kwamen weer voorbij net zoals de evenzeer obligate antwoorden. En daar waar de diverse wethouders de antwoorden niet hadden, is er nog altijd de memorie van antwoord. Een andere omschrijving voor we weten het niet, maar daar komen we schriftelijk op terug. Vol trots werd zo een positief resultaat ten opzichte van de begroting gepresenteerd van een miljoen of 15, waarbij in eerder stadium grofweg een al een derde daarvan werd toegevoegd aan de algemene reserve.

Zo hoorden we een diversiteit aan onderwerpen en onderwerpjes voorbijkomen. Bomen, biodiesel, voor het vierde jaar op rij een skatebaan, voor de vierde keer het cameratoezicht, het fenomenale succes van de wet Werk en Bijstand, speerpunten en de teleurstellende groei van de werkgelegenheid in Leeuwarden. Om maar wat hoogtepunten te noemen. Uiteraard kwam ook het Zaailand weer eens voorbij en toen werd het een merkwaardige vertoning …

In de jaarstukken staat een keurige – openbare – vermelding van de dekkingsvoorstellen van de gemeente. Daaruit blijkt dat de gemeente inmiddels een bedrag van €29.390.000,- op het kleed legt om de plannen Nieuw Zaailand gerealiseerd te krijgen. Dat is toch iets heel anders dan de €5,5 miljoen waar ten tijde van het referendum over gesproken werd of zelfs de €14 miljoen waarvan na de meest recente ‘optimalisatieslag’ gesproken wordt. Het verschil zit hem in de €12,2 miljoen grondopbrengsten die in dit majeure project wordt teruggeploegd. We verkopen de grond en de opbrengst gebruiken we om het plan gerealiseerd te krijgen. Dat is niet erg, maar kom er dan gewoon voor uit, vertel dat gewoon.

Dat was nou precies wat Wyb Feddema (VVD) aan de wethouder Waanders vroeg. Waarom communiceren we naar de burger toe dat het maar €14 miljoen kost, terwijl hier staat dat het eigenlijk €30 miljoen is? Een volkomen correcte vraag, me dunkt. Daar mag je dan toch ook een correct antwoord op verwachten, lijkt mij. Maar nee, overduidelijk geïrriteerd kwam de wethouder met de opmerking dat zij niet beschuldigd wenste te worden van het verdoezelen van de feiten voor de burger, dat zij überhaupt weigerde de vraag te beantwoorden.

Die feiten worden helemaal niet verdoezeld, ze staan gewoon in de jaarrekening. De vraag ging daar ook helemaal niet over, maar luidde waarom die feiten niet gecommuniceerd werden. Het is onbestaanbaar dat welk raadslid dan ook, op deze wijze te woord wordt gestaan. Wellicht heeft de betrokken wethouder – mede door de lengte van de sessie – even vergeten wie de baas is in de toko. Als een raadslid op zijn fluitje blaast, heeft de wethouder maar in de houding te springen en niet andersom.